ΠΑΤΗΣΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΜΕΝΟΥ

ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΡΙΘΜΟΙ, ΠΕΡΙ ΑΝΥΠΑΚΟΗΣ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΤΕΛΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ

Loading…

0

(Με την ευκαιρία των αυνανιστηρίων* μυστηρίων στο Grande Circo Politico της ΔΕΘ)

* Η λέξη αυτή δεν αποτελεί μια από τις συνηθισμένες χυδαιολογίες μου, αλλά αναφέρεται στον αγώνα για τα πολιτικά πρωτοτόκια συμβολικά με το Βιβλικό πρόσωπο του δευτερότοκου γιου του Ιούδα και εγγονού του Ιακώβ, Αυνάν, ο οποίος, αφού κατά τον Μωσαϊκό νόμο παντρεύτηκε τη χήρα του αδελφού του, για να μην χάσει τα πρωτοτόκια τα οποία κληρονόμησε μετά το θάνατο του αδελφού του, αποκτώντας παιδί με τη χήρα του αδελφού του, κατά τη Γένεση 38, 9, «ὅταν εἰσήρχετο πρὸς τὴν γυναῖκα τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ, ἐξέχεεν ἐπὶ τὴν γῆν τοῦ μὴ δοῦναι σπέρμα τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ».

Παρομοίως και οι πολιτικοί για να μη χάσουν τα πολιτικά πρωτοτόκια εκχέουν στα μούτρα μας κάθε ψευδολογία και ηλιθιότητα, για να μη μας δώσουν σπέρμα ευημερίας και ελευθερίας, παρά μόνο πλάνη και υποτέλεια.

Στην Chloé

«ἀκούσατε δὴ ταῦτα, λαὸς μωρὸς καὶ ἀκάρδιος, ὀφθαλμοὶ αὐτοῖς καὶ οὐ βλέπουσιν, ὦτα αὐτοῖς καὶ οὐκ ἀκούουσι» (Ἰερεμίας 5,21)

Μέρες της ΔΕΘ και όλα είναι έτοιμα στη δημοκρατία του μεγάλου πολιτικού τσίρκου (Grande Circo Politico) για μια νέα επίδειξη των μαϊμούδων του για την ευημερία των αριθμών όταν κυβερνούν και τη δυστυχία όταν αντιπολιτεύονται, μπροστά στον μωρό, κατά τον προφήτη Ιερεμία, λαό, που έχει μάτια και δεν βλέπει και αυτιά και δεν ακούει, «ὀφθαλμοὶ αὐτοῖς καὶ οὐ βλέπουσιν, ὦτα αὐτοῖς καὶ οὐκ ἀκούουσι».

Το ανίατο χαμόγελο του παιδιού, τουτέστιν, ο φοροναζισμός ντύθηκε και φέτος, όπως κάθε χρόνο τέτοια εποχή, στα κυβερνητικά γιορτινά του: 973.682,25 € ΕΝΦΙΑ για το Άσυλο Ανιάτων, ίσως, το πιο χρήσιμο ίδρυμα για την ανίατη πολιτική ηλιθιότητα και βία και 70.335,24 € για το Χαμόγελο του Παιδιού, το ακόμα χρησιμότερο ίδρυμα για τα χαζοχαρούμενα ορφανά ιδεολογικά παιδιά αυτής της πολιτικής ηλιθιότητας και βίας.

Χρόνια, τώρα, ο κόσμος καίγεται και… η κάθε κυβέρνηση, που παίρνει επάξια, ευτυχώς με κλήρωση, που στην θεωρία των πολιτικών παιγνίων λέγεται εκλογή, και όχι αριστεία, τη θέση αυτή στη λαϊκή θυμοσοφία, χτενίζεται, χωρίς να θέλω να προσβάλω την ωραιότητα του υποκαθιστάμενου γεννητικού με την ωραιοπάθεια του υποκατάστατου θεσμικού οργάνου, παρά το ότι και τα δύο είναι όργανα γένους θηλυκού.

Πάντως, μια κινέζικη παροιμία λέει, πως μπορεί να είναι κανείς έξυπνος σε όλη του τη ζωή και ηλίθιος για μια μόνο στιγμή.

Στην ελληνική πολιτική συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο, που μας κάνει όλους μας να ζούμε με την ελπίδα αυτής της στιγμής, καθώς ήμαστε δραματικά ανίδεοι από τη στοιχειώδη θεωρία των πιθανοτήτων.

Τέλος, θα πρέπει να ομολογήσω ότι οι πολιτικοί μας διέπρεψαν στην αριστεία, κάνοντας πράξεις τις διδασκαλίες και ζητώ την κατανόησή σας που τις θυμάμαι στη γαλλική γλώσσα, χωρίς όμως και να επικροτώ την εφαρμογή τους, ούτε στη γαλλική, ούτε στη μετάφρασή τους στην ελληνική:

1. Του Αμερικανού ηθοποιού Julien Beck:

‎“Quand on parle aux gens comme s’ils étaient stupides, on tue des cellules dans leur cerveau” (Chants de la révolution, 52) (Όταν μιλάει κανείς στους ανθρώπους σαν να ήταν ηλίθιοι, τους δολοφονεί τα κύτταρα του μυαλού τους) (Τραγούδια της επανάστασης, 52), οδηγώντας στο διανοητικό απόρριμμα του Έλληνα πολίτη του καναπέ, που αυτοκανιβαλίζει τρώγοντας μπροστά στην τηλεόραση τα νεκρά κύτταρα του εγκεφάλου του.

2. Του πατριάρχη των δανειστών τους, του Hitler, που ακόμα και στον τάφο του, ακούγοντας το όνομα του Στάλιν, προσπαθεί να ανοίξει στην κόλαση offshore της βιομηχανίας του Άουσβιτς για να μετατρέψει τη ναζιστική κόλαση σε ευρωπαϊκό «παράδεισο»:

“Si vous désirez la sympathie des masses, vous devez leur dire les choses les plus stupides” (Mon Combat) (Αν επιθυμείτε τη συμπάθεια των μαζών, χρειάζεστε να τις πείτε τα πιο ηλίθια πράγματα) (Ο Αγών μου), αυτά που ακούν τόσα και τόσα χρόνια οι Έλληνες και από ελεύθεροι άνθρωποι έγιναν άμορφη μάζα δούλων και υποτελών της γερμανικής πολιτικής πλινθοβιομηχανίας, κοινώς, γερμανότουβλα.

ΥΓ 1

Ο εγγαστρίμυθος του Ανδρέα Παπανδρέου στην προσπάθειά του να γηροκομήσει την ετοιμοθάνατη ιδεολογία του ΠαΣοΚ για να αρπάξει την εκλογική κληρονομιά του, σαν ένα είδος εταιρίας πολιτικών δολοφόνων, με το ερωτηματικού τύπου σχόλιό του «Τελικά πόσο ψεύτης ήταν ο Ανδρέας;» έβαλε και το ερώτημα του επόμενου δημοψηφίσματος για την πλειοδοσία της πολιτικής απάτης: Ανδρέας ή Αλέξης.

Επιτέλους, αξιολόγηση ΑΑ.

Ο ένας ταχυδακτυλουργικώς πετούσε στο δρόμο, χωρίς, τελικά, να τις πετάξει, τις βάσεις του θανάτου και μετουσίωνε το «όχι» στην ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ, που ήταν το ίδιο συνδικάτο, σε «ναι» και ο άλλος μαγικώς, αντί να σχίσει με ένα άρθρο και ένα νόμο τα μνημόνια, μας έσχισε τη ζωή με πολλά άρθρα και πολλούς νόμους, κάνοντας κι’ αυτός το «όχι» του λαού «ναι» της εξουσίας.

Θέλω να πιστεύω, ότι σε κάποιες από τις συναντήσεις του ο οικονομικός κομμισάριος της ΕΕ θα αποκάλυψε στους φιλόδοξους ηγέτες της χώρας μας το μυστικό της κοινωνικής ψυχολογίας του πατέρα του Serge Moscovici, για την αντιμετώπιση της κοινωνικής δυστυχίας της χώρας μας, μια και το πολιτικό μας σύστημα είναι κατεξοχήν ηγεμονοκεντρικό και ο κάθε ηγεμόνας εποφθαλμιά ακόμα και τη δόξα της παρακμής του άλλου και σαν «το κοράκι« («the raven») του Edgar Allan Poe επισκέπτεται τους πολιτικούς εραστές, που θρηνούν τη χαμένη τους εξουσία, επαναλαμβάνοντας συνεχώς τη φράση εφιάλτη γι’ αυτούς «ποτέ πια», «ποτέ πια» («nevermore», «nevermore»):

«Le meneur apparaît comme une réponse à la misère psychique des masses» (Serge Moscovici) (Ο ηγέτης εμφανίζεται ως μια διέξοδος στη ψυχική δυστυχία των μαζών).

Σε κάθε περίπτωση και επειδή έχω την ατυχία να γεννηθεί το νόθο του σοσιαλισμού της αρπαχτής την ημέρα των γενεθλίων μου, στις 3 Σεπτεμβρίου, αρπάζοντας ακόμα και τη μοναδικότητα της γέννησής μου, θα τιμούσα τον επίδοξο κληρονόμο του Ανδρέα Παπανδρέου με τους παρακάτω λίγους στίχους από τους 33.333 από την «Οδύσσεια» του Νίκου Καζαντζάκη, σαν μια επιστολή νουθεσίας του πολιτικού κληροδότη προς τον επίδοξο κληρονόμο του:

«Εγώ το χρέος μου έκαμα του γιου, ξεπέρασα τον κύρη·

τώρα και συ ξεπέρνα με, αν μπορείς, στο νου και στο κοντάρι·

σα δύσκολο πολύ, μα αν δεν μπορείς, ξοφλήθηκε η γενιά μας

κι ήρθε η σειρά στο κουρνομάζωμα να μας διακυβερνήσει!»

Τώρα, αφού είδα και αυτό, να ανατρέπεται, δηλαδή, ο βασικός νόμος του μαγνητισμού, ότι τα ετερώνυμα έλκονται, με τους ομώνυμους πολιτικούς ψεύτες να μην απωθούνται, μπορώ να πεθάνω ήσυχος σχολιογραφικά, τερματίζοντας, δηλαδή, τη σχολιογραφία μου, γιατί δεν έχω πια να προσφέρω κάτι άλλο, αλλά απλά σαν τους παλιούς νεκρούς του Σεφέρη να χαμογελάω μέσα σε μια παράξενη ησυχία, την ησυχία, που ακόμα και νεκροί ή αναστημένοι με αυτές τις πολιτικές ηγεσίες θα είμαστε για πάντα σκλαβωμένοι:

«πὼς ὅταν ἐμεῖς ὀρθοὶ στὰ πόδια μας πεθαίνουμε

μέσα στὴν πέτρα ἀδερφωμένοι

ἑνωμένοι μὲ τὴ σκληρότητα καὶ τὴν ἀδυναμία,

οἱ παλαιοὶ νεκροὶ ξεφύγαν ἀπ᾿ τὸν κύκλο καὶ ἀναστήθηκαν

καὶ χαμογελᾶνε μέσα σὲ μία παράξενη ἡσυχία».

YΓ 2

Εν τω μεταξύ, αυτό που χαρακτηρίζω για επτά χρόνια ως οικονομικό ναζισμό, δεν θα μπορούσε να το αρνηθεί και ο οικονομικός επίτροπος της ΕΕ Pierre Moscovici, προσδιορίζοντας, με το ανάλογο savoir vivre, ως σκάνδαλο για τις δημοκρατικές διαδικασίες το «πρόγραμμα», τουτέστιν χούντα, της δημοσιονομικής προσαρμογής της Ελλάδας, με δηλώσεις του στην Corriere della Sera.

Δεν θα μπορούσε να το αρνηθεί ο γιος του κοινωνικού ψυχολόγου Serge Moscovici, ο οποίος Serge Moscovici έζησε τη βία του ναζιστικού αντισημιτισμού στη Ρουμανία, πριν μεταναστεύσει στη Γαλλία, και κυρίως δεν θα μπορούσε να το αρνηθεί ο γιος της ψυχαναλύτριας Marie Bromber – Moscovici, που ήταν μια από τους 121 διανοούμενους της Γαλλίας, που στις 6 Σεπτεμβρίου του 1960 έδωσαν στη δημοσιότητα το Μανιφέστο των 121 (Le Manifeste des 121) κατά του αποικιοκρατικού πολέμου στην Αλγερία, γνωστό με τον τίτλο «Déclaration sur le droit à l’insoumission dans la guerre d’Algérie» (Δήλωση για το δικαίωμα της ανυποταξίας στον πόλεμο της Αλγερίας).

Η Marie Bromber – Moscovici, μητέρα του Pierre Moscovici, μαζί με τους άλλους 120 συναγωνιστές της (ανάμεσά τους ο φιλοσοφικός και πολιτικός μας δάσκαλος Jean – Paul Sartre, ο δάσκαλός μας της μουσικής πρωτοπορίας Pierre Boulez, η Simone de Beauvoir, ο André Breton, ο Alain Resnais, η Simone Signoret, κλπ, κλπ) μας έδειξαν από το 1960 το δικαίωμα της ανυπακοής στην αποικιοκρατία.

Ο ίδιος ο Pierre Moscovici επιβεβαίωσε, σήμερα, την αποικιοκρατική σχέση του κακοήθους μορφώματος της ΕΕ με τη χώρα μας.

Εμείς θα συνεχίσουμε να σκύβουμε το κεφάλι στη σημερινή ναζιστική οικονομική αποικιοκρατία των Ευρωπαίων κατακτητών, των μηχανών και των μηχανισμών τους, εξαρτημένων και ανεξάρτητων, και των ντόπιων προσωπιδοφόρων μάγων συνεργατών τους με τα οικονομικά και νομικά «δώρα» της υποταγής, άλλοτε νεοφιλελεύθερων, άλλοτε δημοκρατών, άλλοτε σοσιαλιστών και άλλοτε αριστερών, αλλά πάντα νενέκων της Ευρώπης;

Για τους νεώτερους που, πιθανόν, δεν το γνωρίζουν, το Μανιφέστο των 121 τελειώνει με τη φράση, που μας δίνει το δικαίωμα της αντίστασης στη σύγχρονη ευρωναζιστική αποικιοκρατία:

«La cause du peuple algérien, qui contribue de façon décisive à ruiner le système colonial, est la cause de tous les hommes libres» (Η περίπτωση του αλγερινού λαού, που συμβάλει αποφασιστικά στη συντριβή του συστήματος της αποικιοκρατίας, είναι η περίπτωση όλων των ελεύθερων ανθρώπων).

Είναι η περίπτωση των σύγχρονων αποίκων – δούλων της Ευρώπης, των Ελλήνων, να συντρίψουν το σημερινό σύστημα της ευρωναζιστικής αποικιοκρατίας για να ζήσουν ελεύθεροι, όπως όρισε την ελευθερία και το τίμημά της ο εθνικός μας ποιητής Ανδρέας Κάλβος:

«Ὅσοι τὸ χάλκεον χέρι

βαρὺ τοῦ φόβου αἰσθάνονται,

ζυγὸν δουλείας, ἂς ἔχωσι·

θέλει ἀρετὴν καὶ τόλμην

ἡ ἐλευθερία.

Αὐτὴ (καὶ ὁ μῦθος κρύπτει

νοῦν ἀληθείας) ἐπτέρωσε

τὸν Ἴκαρον· καὶ ἂν ἔπεσεν

ὁ πτερωθεὶς κ᾿ ἐπνίγη

θαλασσωμένος·

Ἀφ᾿ ὑψηλὰ ὅμως ἔπεσε,

καὶ ἀπέθανεν ἐλεύθερος.

Ἂν γένῃς σφάγιον ἄτιμον

ἑνὸς τυράννου, νόμιζε

φρικτὸν τὸν τάφον» (ᾨδὴ Τετάρτη: Εἰς Σάμον).

ΔΑ

(Θα πρέπει, λοιπόν, να σας αποχαιρετήσω ύστερα από χίλια διακόσια, περίπου, σχόλια από το 2010 ως σήμερα, γιατί όπως είπα και παραπάνω, το σχόλιό μου αυτό μπορεί και νά ‘ναι το τελευταίο, όπως θα έλεγε και ο Μανώλης Αναγνωστάκης («οἱ στίχοι αὐτοὶ μπορεῖ καὶ νά ῾ναι οἱ τελευταῖοι / οἱ τελευταῖοι στοὺς τελευταίους ποὺ θὰ γραφτοῦν»), αφενός γιατί δεν έχει νόημα να μιλάει κανείς πια σ’ ένα λαό, που έχει μάτια και δεν βλέπει και αυτιά και δεν ακούει, κατά τον προφήτη Ιερεμία, και αφετέρου γιατί δεν θα ήθελα να κηλιδώσω με πολιτικολογίες τη θλίψη μου από την επιδείνωση πάλι της υγείας της μοναδικής μου Chloé, που σε μια υποδειγματική και διδακτική πράξη αυτοθυσίας θανάτου αρνείται για την ελευθερία της την τροφή, απαξιώνοντας έτσι ακόμα και το βασικό ένστικτο της επιβίωσης, λέγοντάς μου ουσιαστικά, ότι ο άνθρωπος είναι πιο ζώο από τα ζώα, που δεν γνωρίζει να εκτιμά το πολυτιμότερο αγαθό της ζωής, την ελευθερία. Και όπως δεν είναι ελευθερία γι’ αυτή τα 8-10 φάρμακα της θεραπείας της την ημέρα και η μια και μοναδική τροφή και τρέχει να κρυφτεί για να τα αποφύγει, δεν είναι ελευθερία για τον Έλληνα τα χιλιάδες ευτελιστικά και φαρμακερά μέτρα και τα υποκριτικά αντίδοτα αντίμετρα, που ανέχεται υποτακτικά, για τη, δήθεν, οικονομική σωτηρία του, πληρώνοντας με το τίμημα του θανάτου της ευτυχίας, της ευημερίας και της ελευθερίας του)

Ευτυχώς, που οι ήρωες του 1821 δεν άφησαν περιθώριο για καμιά διαπραγμάτευση ή συμβιβασμό, ακόμα και «έντιμο», ανάμεσα στις τρεις λεξεις:

Ελευθερία ή Θάνατος

ΔΩΡΕΑΝ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΣΤΟ DIKTIOAGELIAS.gr

Στείλε μας το άρθρο σου

Loading…

Το Triklopodia.gr ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων - απόψεων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω e-mail έτσι ώστε να αφαιρεθεί. Σχόλια που θα υποπέσουν στην αντίληψή μας, με αναφορές σε προσωπικά δεδομένα, τηλέφωνα, emails, υβριστικά ή συκοφαντικά,θα αφαιρούνται.
Για άμεση ενημέρωση πατήστε follow και ακολουθήστε μας στο twitter
Follow @triklopodia