Κάποιες φορές αρχίζω με ένα ανέκδοτο :
Πεθαίνοντας ο Καρτέσιος και φθάνοντας στο “γραφείο” του Αγίου Πέτρου για τα “διαδικαστικά”, ζητήθηκε η ταυτότης του και εκείνος με περισσή έπαρσιν είπε :
– Είμαι ο René Descartes, ο φιλόσοφος που διετύπωσε το «σκέπτομαι άρα υπάρχω»!
Ο Άγιος με ουράνια γαλήνη απήντησε :
– Καλά! δεν υπάρχεις αλλά μην το σκέπτεσαι…
Ασφαλώς και δεν ειρωνεύομαι την «Πέτρα» επί της οποίας οικοδόμησε την Εκκλησίαν ο Κύριος με την ανθρωπομορφικήν παράστασιν των εισοδίων της μετά θάνατον ζωής, αλλά το ανέκδοτο κρύβει ένα φοβερό στοιχείο, το οποίον οι περισσότεροι αγνοούν, όχι απλά βαπτισμένοι Ορθόδοξοι αλλά ακόμα και χρισμένοι διάκονοι του Χριστού :
ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ ή ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ;
Είχα την μεγάλη τύχη να διδαχθώ νηπιόθεν τα Μαθηματικά από τον πατέρα μου αλλά και κατά την δευτεροβάθμιον εκπαίδευσιν ευτύχησα επί εξαετία να διδαχθώ από έναν εκπληκτικόν μαθηματικόν, ώστε μετέπειτα να μου φανούν παιχνιδάκι τα Ανώτερα Μαθηματικά. Καλή σας ώρα πατέρα μου και Βασίλη εκεί που είστε, σας είμαι υπόχρεως, διότι με μάθατε να σκέπτομαι…σαν τον Descartes. Το αν υπάρχω θα φανεί αργότερα…
Τα Μαθηματικά είναι από τις ελάχιστες Επιστήμες, όπως τις όρισαν οι Αρχαίοι μας πρόγονοι, δηλαδή υπάρχουσα γνώσις προς ανακάλυψιν και όχι κατασκευή πλαστής γνώσεως, όπως πχ. τα οικονομικά ή τα νομικά αλλά και το σημερινό κατάντημα πραγματικών Επιστημών, όπως η ιατρική.
● Ένα απλό παράδειγμα ακόμα και για όσους έχουν πάει στην α’ δημοτικού.
Για να ορισθούν οι φυσικοί αριθμοί (το 1,2,3,4 … είπα α’ δημοτικού) η μαθηματική θεωρία λέει :
αν υπάρχει ένας ν φυσικός αριθμός τότε υπάρχει και ο επόμενός του, ο ν+1.
Επομένως για να υπάρχουν οι φυσικοί αριθμοί απαιτείται η ύπαρξις του 1 (ενός) και μόνον.
Αν δεν υπάρχει το 1, απλά δεν υπάρχουν άλλοι αριθμοί! Οι περισσότεροι αγνοούν ότι κάθε τι οφείλει την ύπαρξίν του κάπου αλλού.
● Πιθανόν να ερωτηθώ αν αμφισβητώ την ύπαρξιν του 1, ώστε να αμφισβητήσω την ύπαρξιν όλων των αριθμών. Απαντώ όπως ακριβώς ο Σωκράτης : ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΩ (“εν οίδα, ότι ουδέν οίδα”). Αλλά επιστρέφω την ερώτησιν : “ποιός βεβαιώνει τεκμηριωμένα ότι υπάρχει το 1;”
● Οι περισσότεροι θα απαντήσουν “τί κουζουλά μας λες τώρα; δεν το βλέπεις το 1;”.
Αγαπητοί μου, δεν ρωτώ για την ζωγραφιά που συμβολίζει το 1, νηπιόθεν με έβαζε ο πατέρας μου να το γράφω. Ρωτώ γενικώς για κάθε τι αντιληπτόν από τις αισθήσεις σας αν υπάρχει, δεδομένου ότι ΠΟΤΕ Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΔΕΝ ΑΠΕΔΕΙΞΕ ΟΤΙ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΜΑΣΘΕ Ο,ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΚΑΙ Ο ΠΛΗΣΙΟΝ ΜΑΣ. Όπως ακριβώς σας το γράφω και έχει προδιατυπωθεί από πάμπολλες φιλοσοφικές θεωρίες, των οποίων τα συμπεράσματα ασπαζόμαστε, επειδή έτσι μας πέρασαν αλλά δεν το καταλάβαμε.
● Ας το παραδειγματίσω :
α) Γιατί διαφωνούν οι άνθρωποι; Απλά διότι αντιλαμβάνονται διαφορετικά τις καταστάσεις και για έκαστον άλλα υπάρχουν. Δεν αναφέρομαι μόνον σε κοινούς ανθρώπους με κοινά προβλήματα αλλά και σε επιστήμονες επί επιστημονικών διαφωνιών. Αρκεί να δει κάποιος, ΑΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΔΕΙ (υπάρχει και η εθελοτύφλωσις) με το θέμα της φερoμένης πανδημίας. Ας μου δείξουν έστω δυο επιστήμονες, είτε της μιας πλευράς είτε της άλλης, οι οποίοι να συμφωνούν ακριβώς σε συγκεκριμένες λεπτομέρειες (δεν λέω χονδρικά συμπεράσματα, αν υπήρξε ή όχι ο ιός) ενώ έχουν τα ίδια ακριβώς εργαστηριακά ή στατιστικά δεδομένα. Άρα, πού χάνει το σκεπτικόν όλων τους και δεν συμφωνούν; Επιστήμονες φθάνουν να “ξεκατινιάζονται” σαν τα ζευγάρια, που βαρέθηκαν ο ένας τον άλλον. Διαφέρει η επεξεργασία των δεδομένων λόγω βλάβης του νοητικού τους ή απλά ο καθείς βλέπει τα δεδομένα αλλιώς; Αν όμως υπάρχουν, ως αληθή θα ήταν μονοσήμαντος η εκτίμησις αυτών.
● Οι περισσότεροι θα πουν πάλι “τι μας λες; με virtual reality πας να μας μπερδέψεις;”. Αγαπητοί, τα matrix και τα virtual reality, ποτέ δεν με απασχόλησαν ιδιαιτέρως ενώ οι περισσότεροι ασχολούνται. Πόσοι δεν ζουν μέσα στον φανταστικόν κόσμον ενός videoπαιχνιδιού ή ψευδοκαταστάσεως μιας υπερπαραγωγής του Hollywood; Πόσοι είναι νοητικά παρθένοι, ώστε να μην επηρεάζονται από αυτές τις ΜΗ ΥΠΑΡΚΤΕΣ ΨΕΥΔΟκαταστάσεις, ώστε να υπάρχουν “αυθύπαρκτοι” και όχι κατασκευαστοί; Πόσοι δεν αντιγράφουν το look του Χολυγουντιανού γελαδάρη, ώστε να φανούν machomen και να δελεάσουν το άλλο φύλο (ή και το ίδιο πλέον) με μίαν “ανύπαρκτον ύπαρξιν”; Πόσες δεν γίνονται fawx-vyzouδες (κατά το fawx-bijoux) αντιγράφουσες κάποιες influencers (ωχ τι τραβώ σήμερα με τα φραγκολεβαντίνικα), υιοθετούσες ένα halloween προσωπείον, ώστε να “ρίξουν” κάποιον ή κάποιους (ανεξαρτήτως φύλου ή …διεμφύλου) στην ανύπαρκτη γοητεία τους;
● Γελώ πικρά περιγράφων αυτές και παρόμοιες καταστάσεις, στις οποίες δεν αρνούμαι την όποιαν συμμετοχή μου, πλην όμως προσπαθώ να τις αποφεύγω. Το θέμα όμως είναι ποιός κρίνει το υπαρκτόν ή το ανύπαρκτον. Υπάρχει κάποιο καθολικό σύστημα αναφοράς, ώστε να το κρίνει ή ο υποκειμενισμός εκάστου είναι το μοναδικόν κριτήριον;
● Πέραν των πικρών αλλά υπαρκτών (;;;) τραγελαφικών ζούμε και άλλες καταστάσεις μεταξύ υπάρξεως και μη υπάρξεως. Ένας εξομοιωτής πτήσεων για εκπαίδευσιν πιλότων δεν υπάγεται σε αυτές, σαν εξελιγμένο videoπαιχνίδι; Διότι πως ζεις αν σε κατέρριψαν; Βεβαίως υπάρχει ο αντίλογος ότι οι εξομειωτές χρησιμοποιούνται για “καλούς” σκοπούς αλλά και εδώ ποιό είναι το καλό ή το κακό, αντιστοίχως. Ποιό είναι πάλι το καθολικό σύστημα αναφοράς, που κρίνει αυτά;
● Ας έρθω λίγο στο σκεπτικό των μη θελόντων να σκεφθούν βαθύτερα από την καθημερινή βιοτή και να τους ρωτήσω : “πού είναι τα λεφτά σας, χάριν των οποίων “υπήρχατε”; πού είναι οι εισφορές σας στα ασφαλιστικά ταμεία για την σύνταξιν, χάριν της οποίας μοχθήσατε, ώστε να εξασφαλίσετε; πού είναι η έστω πλαστή χαρά, που βιώνατε, όταν σήμερα ζείτε με τον φόβον της ανασφαλείας; ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΥΤΑ; ΥΠΗΡΞΑΝ ΑΥΤΑ; ΤΟ ΣΚΕΦΘΗΚΑΤΕ; κι αν αύριο χτυπώντας την πόρτα του Αγίου Πέτρου, σαν τον Descartes, ερωτηθήτε ποιοί είστε και τι κάνατε τι θα πείτε; ότι δεν σκεπτόσασταν αλλά νοιώθατε ότι υπήρχατε;”
Δυο παραινέσεις από άλλους προς σας :
> «είναι ευκολότερο να εξαπατήσεις κάποιον, παρά να τον πείσεις ότι έχει εξαπατηθεί» (Mark Twain)
> «υπάρχουν δυο τρόποι να ξεγελαστείς, ο ένας να πιστεύεις αυτό που δεν είναι αλήθεια (το ανύπαρκτο) και ο άλλος να αρνείσαι να δεχθείς αυτό που είναι αλήθεια» (Soren Kierkegaard)
● Συνεχίζω τα ερωτήματα προς όσους έχουν λίγο ψυλλιαστεί για το τι έρχεται. Αν αύριο δεν υπάρχει καθόλου χρήμα, θα αναλογισθείτε μήπως δεν υπήρξε ποτέ και απλά το νοιώθατε σαν σε matrix ή virtual reality; Γιατί εκεί πάμε, να “εξαφανιστεί” το χρήμα (γενικώς η περιουσία). Θα εξαφανιστεί ή απλά θα καταλάβουμε ότι δεν υπήρξε ποτέ; Ποιός κατασκεύασε το χρήμα και δεν εννοώ ποιός το τύπωσε; Ποιός κατασκεύασε τις αξίες, τις οποίες το χρήμα αποτύπωνε; Αν αύριο υπάρχει ελαχίστη και μη επαρκής τροφή (επαναλαμβάνω : εκεί πάμε!!!), ποιός θα ερμηνεύσει τί υπήρχε διαχρονικώς και τί άλλαξε; Ποιοί ήταν αυτοί που “απαλλοτρίωσαν” περιουσίες χάριν ανΥΠΑΡΚΤΩΝ υποσχέσεων, ώστε να τις αγοράζουν στο 1/15 της αξίας των με χρήματα της τραπέζης (η οποία χάνει τα 14/15 της αξίας) και να μην σκέπτεται κανείς γιατί η τράπεζα που χάνει χρηματοδοτεί κάποιον να την κάνει να χάσει; Υπάρχουν αυτά ή τα φαντάζομαι μόνος μου;
● Είναι χρόνια πολλά που τα σκέπτομαι αυτά, αλλά όταν προσπαθώ να τα συζητήσω από τους περισσοτέρους ακούω : “τί τα ψάχνεις; πήγαινε πάρε το διακοποδάνειο τώρα σε τιμή ευκαιρίας να νοιώσεις άρχοντας στο Μπαλί! τρέχα να πάρεις με το αυτοκινητοδάνειο, την ιμιτασιόν λιμουζίνα του τάδε ροκ σταρ, να ρίξεις στο κρεβάτι την fawx-vyzou! τρέχα να “τουμπανιάσεις” τα στήθη σου, να σε βλέπουν οι λιγούρηδες και να πλημμυρίζει από σάλια ο δρόμος για πάρτη σου! τρέχα να πάρεις το φτώχεια-pass, να μπορέσεις να ζήσεις τώρα κι έχει ο … Θεός”. Ήταν φρικτό να τα ακούω όχι μόνον από τους συμφοιτητές μου, με τους οποίους ζήσαμε το όνειρο με την επιστήμη να βελτιώσουμε τον (ανύπαρκτο) κόσμο, όχι μόνον από τους συμμαθητές στο σχολείο, που μάθαμε τα ίδια γράμματα αλλά ακόμα και στο ίδιο μου το σπίτι που μεγάλωσα!
Στέκομαι όμως σε μία λέξιν, μόλις πριν : “κι έχει ο Θεός”. Ποιός Θεός, ο à la carte? (www.triklopodia.gr/κυανουσ-ουρανοσ-να-επιλεξουμε-τον-θεο/ ), αυτός που ο καθένας μας έχει πλάσει στην ανυπαρξία του σκεπτικού του;
● Ανέφερα αρχικώς το παράδειγμα με την ύπαρξιν των φυσικών αριθμών : αν υπάρχει το 1 υπάρχουν και όλοι οι άλλοι. Κανείς αριθμός δεν είναι αυθύπαρκτος ΑΛΛΑ ΟΦΕΙΛΕΙ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΙΝ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΝ και στο ΕΝΑ. Ομοίως και ο άνθρωπος οφείλει την ύπαρξίν του στους γονείς του (προηγουμένους). Αλλά το θέμα είναι πού οφείλεται η ύπαρξις των προπατόρων μας; Ήταν αυθύπαρκτοι ή κατασκευαστοί, δημιουργημένοι;
● Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός λέγεται Κύριος, όχι λόγω κυριότητος των πάντων, όπως νομίζουν. Τι Τον μέλλει να έχει την κυριότητα, όταν δύναται ανά πάσαν στιγμήν να δημιουργεί ό,τι θέλει, χώρια, που η κυριότης τον μειώνει, τοποθετώντας Τον σε υλικήν διάστασιν. Ονομάζεται Κύριος ως Αυθύπαρκτος, είναι ο μόνος που δεν οφείλει κάπου την Ύπαρξίν Του, Αυτός που όντως έχει Κύρος. Όπως το 1 δίνει ύπαρξιν στους λοιπούς φυσικούς αριθμούς, έτσι και ο Κύριος, ο ΕΝΑΣ ΘΕΟΣ δίνει ύπαρξιν εις τα πάντα ζώντα και μη ζώντα.
● Η άρνησις του Κυρίου ισοδυναμεί με παραδοχήν μη υπάρξεως εκ μέρους του ανθρώπου. Μόνος ο άπιστος περνά στην ανυπαρξία, αφού αδυνατεί να δώσει κύρος στην ύπαρξίν του. Όποιος μπορεί ας μας το τεκμηριώσει, αφού σκεφθεί. Αλλιώς όταν βρεθεί ενώπιον του Αγίου Πέτρου, σαν τον Descartes, δεν θα μπορέσει καν να πει ότι σκεπτόταν. Αντιθέτως όποιος πιστεύει πραγματικώς εις τον Κύριον (προσοχή όμως «ἡ πίστις, ἐὰν μὴ ἔργα ἔχῃ, νεκρά ἐστι καθ’ ἑαυτήν» Ιακ.β’17), όταν ερωτηθεί από τον Απόστολον θα πει “είμαι το άσωτο παιδί του Κυρίου, του Πατρός μου” και θα ενδυθεί άμεσα τα πρώτα ενδύματα.
■ Ξανασκεπτόμενος τον τίτλον του άρθρου “Μεταξύ υπάρξεως και μη υπάρξεως”, αναρωτήθηκα αν είναι ορθός. Υπάρχει “χώρος” μεταξύ του να υπάρχει κάτι ή να μην υπάρχει; Χώρια που και το μη υπαρκτό δεν έχει “πού στει” (καμπανιά για κάποιους). Ο “χώρος” είναι όλος κατηλλειμένος από τον Πανταχού ΠαρΟΝΤΑ, “το μη υπάρχον είναι πράγματι μη υπάρχον”. Αυτοί λοιπόν που αρνούνται τον Χριστόν “πού στέκονται”;
■ Άπαντες “υπάρχουν” εντός του Πανταχού Παρόντος, απλώς έχουν ενεργοποιημένον σε διαφορετικήν έντασιν (ή και παντελώς απενεργοποιημένον) το “router” τους για την σύνδεσιν με τον Κύριον, αυτό που λέγεται ψυχή, η Θεϊκή πνοή εξ άκρας συλλήψεως. Όταν έχεις κλειστό το router είσαι απλώς εκτός δικτύου και αδυνατείς να επικοινωνήσεις. Το ξέρουν και οι πλέον αδαείς κομπιουτερίστες.
■ Υπάρχει όμως και κάτι ακόμα, η μεγαθυμία του Κυρίου, που δωρίζει ευκαιρίες εις άπαντες προς σωτηρίαν εντός ενός κατασκευαστού αλλά μια αιωνίου και μέλλοντος τελευθησομένου κόσμου. Όσοι παραμείνουν σε αυτόν άνευ μετανοίας θα απωλεσθούν. Για να προαχθείς στην Αιωνιότητα απαιτείται κάτι σημαντικό : να αποδεχθείς πλήρως και προσπαθήσεις να εφαρμόσεις αυτά που ο Κύριος ενέτειλε δεδομένου ότι «ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, ἕως ἂν παρέλθῃ ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ, ἰῶτα ἓν ἢ μία κεραία οὐ μὴ παρέλθῃ ἀπὸ τοῦ νόμου ἕως ἂν πάντα γένηται» (Ματθ.ε’18).
Μέχρι λοιπόν να παρέλθει ο ουρανός και η γη, είμαστε «Μεταξύ υπάρξεως και μη υπάρξεως», μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, μεταξύ θνητού και αιωνίου. Προτρέπω λοιπόν να ακούσουμε και τον Σαίξπηρ «to be (αιωνίως) or not to be?». Ασφαλώς δε μέχριν Τελικής Κρίσεως «μηδένα προ του τέλους μακάριζε» (Σόλων).
Η πραγματική (~τελική) Ύπαρξις δωρίζεται μόνον από τον Κύριον, αυτός δίνει το Κύρος Του!
