© AP Photo / Mohammed El-Sheikhy
Ο Διοικητής του Εθνικού στρατού της Λιβυής Khalifa Haftar
Andrey Veselov, RIA Novosti
Στην Μόσχα οι Λίβυοι πολιτικοί έχουν γίνει σταθεροί επισκέπτες.
Σύμφωνα με τα στοιχεία των μέσων ενημέρωσης, σήμερα έχει συμφωνήσει [1] μια σειρά από συναντήσεις στη ρωσική πρωτεύουσα ο Πρωθυπουργός της Λιβύης Fayez Sarraj . Ο σκοπός των διαπραγματεύσεων – είναι μια προσπάθεια με τη μεσολάβηση του Κρεμλίνου για τη διευθέτηση της διένεξης μεταξύ της κυβέρνησης Λιβύης, του στρατού και του κοινοβουλίου, ως αποτέλεσμα της οποίας η χώρα χωρίστηκε σε δύο μέρη.
Σύμφωνα με την βρετανική εφημερίδα The Times [2], με το αίτημα να παίξει το ρόλο του μεσολαβητή η Μόσχα ζητήθηκε από την ιταλική κυβέρνηση. Στη Ρώμη πολύ ενδιαφέρονται για την επίλυση της κρίσης της μετανάστευσης στη Λιβύη, επειδή η ροή των προσφύγων από τη Βόρεια Αφρική, περνά μέσα από τη χερσόνησο. Το περασμένο φθινόπωρο, ο Ιταλός πρωθυπουργός Matteo Renzi απείλησε ακόμη και να εμποδίσει την έγκριση του προϋπολογισμού της ΕΕ, αν με κάποιο τρόπο το πρόβλημα των προσφύγων δεν έχει λυθεί.
Στη Ρώμη, αποφάσισαν να ζητήσουν βοήθεια από τη Μόσχα – ακόμα και παρά τη δυσαρέσκειά των συμμάχων του ΝΑΤΟ. Το γεγονός είναι ότι η κυβέρνηση του Σαράι δεν ελέγχει ολόκληρη τη χώρα, ενώ η Ρωσία έχει επιρροή στους πολιτικούς του αντιπάλους.
Ποιος άλλος από τους Λίβυους ήταν στη Μόσχα
Ο Fayez Sarraj βρίσκεται στα δυτικά της Λιβύης: Η Τρίπολη είναι η έδρα της λεγόμενης κυβέρνησης μεταβατικής περιόδου. Στα ανατολικά, την εξουσία κρατά αντιπολίτευση του Υπουργικού Συμβουλίου. Το Κοινοβούλιο – Η Βουλή των Αντιπροσώπων της Λιβύης. Το Κοινοβούλιο βρίσκεται στην Tabrute. Οι βουλευτές δεν αναγνωρίζουν τους υπουργούς – και το αντίστροφο.
Το Κοινοβούλιο διόρισε τον Haftar χαλίφη στη θέση του ο άνωτατου διοικητή του στρατού, και αργότερα έδωσε σ ‘ αυτόν το βαθμό κατά πρώτον του Αντιστράτηγου, και στη συνέχεια — μετά από επιτυχείς συλλήψεις των τερματικών σταθμών πετρελαίου — του Στρατάρχη.
Το όνομα του 74-χρονου Haftar, ο οποίος απολαμβάνει τεράστιο κύρος στο στρατό συνδέθηκε με την απελευθέρωση σημαντικών περιοχών της Λιβύης από τους αντάρτες του ISIS(ισλαμικό κράτος απαγορευμένη οργάνωση στην Ρωσία) .
Ο Στρατάρχης ήταν πρόσφατα στη Μόσχα, τουλάχιστον δύο φορές. Τον Ιούνιο του 2016 συναντήθηκε με τον υπουργό Άμυνας Σεργκέι Shoigu και τον Γραμματέα του Συμβουλίου Ασφαλείας Νικολάι Patrushev. Τον Νοέμβριο, είχε συνομιλίες με τον υπουργό Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ, μια σειρά από ανώτερους στρατιωτικούς και τους εκπροσώπους του στρατιωτικού-βιομηχανικού συμπλέγματος.
Φαινομενικά Haftar προσέφυγε ακόμη και στον Πρόεδρο και τον Ρώσο Υπουργό Άμυνας για την προμήθεια όπλων. Η ρωσική διπλωματική υπηρεσία έσπευσε να αποκηρύξει αυτές τις πληροφορίες: την προμήθεια όπλων στη Λιβύη, ενεργώντας ως απαγόρευση του ΟΗΕ.
Την Μόσχα, επισκεπτόταν τακτικά ο Haftar ως ειδικός απεσταλμένος του Abdel Basset al-Badri, και το Δεκέμβριο του 2016 ήρθε ο επικεφαλής της Βουλής των Αντιπροσώπων Aquila Saleh που επιβεβαίωσε άμεσα στους δημοσιογράφους ότι ο στρατός και το κοινοβούλιο βασίζονται σε ρωσικά όπλα. Τον Ιανουάριο του 2017, ο Haftar επισκέφθηκε απροκάλυπτα το καταδρομικό «Ναύαρχος Kuznetsov» που μεταφέρει τα Ρωσική βαριά αεροσκάφη , όταν ήταν στη Μεσόγειο.
Κατευθείαν από το καταδρομικό Haftar οργάνωσε μια τηλεδιάσκεψη με Shoigu. Επισήμως συζήτησαν «καταπολέμηση της τρομοκρατίας». Την ίδια στιγμή, ένας αριθμός ευρωπαϊκών εκδόσεων, επικαλούμενες πηγές στο τομέα του περιβάλλοντος του στρατάρχη έγραψε ότι κατά τη διάρκεια επίσκεψης στο πλοίο ο Haftar συζήτησε εκ νέου τις ρωσικές στρατιωτικές δυνατότητες της προμήθειας όπλων για τις ανάγκες του Λιβυκού στρατού.
“Πνευματικός γιος» του Μουαμάρ Καντάφι
Ο Khalifa Haftar ήταν στενός φίλος, σύμμαχος και οπαδός του ηγέτη της λιβυκής επανάστασης Μουαμάρ Καντάφι, ήταν μαζί του στην σοσιαλιστική υπόγεια ομάδα “Ελεύθεροι Αξιωματικοί”, το 1969, μαζί με τον Καντάφι συμμετείχε στην ανατροπή του βασιλιά Ίντρις I. Στη συνέχεια, ήταν ο άμεσος προϊστάμενος της πλειοψηφίας των στρατιωτικών επιχειρήσεων της Λιβύης. Κατά τη διάρκεια αυτών των ετών, είχε επανειλημμένα επισκεφθεί την ΕΣΣΔ, σπούδασε σε μια σοβιετική στρατιωτική ακαδημία, μελετώντας την ρωσική γλώσσα – στις συνομιλίες στη Μόσχα, o Στρατάρχης δεν χρειάζεται μεταφραστή.
Ο Καντάφι πολύ εκτιμούσε τον Haftar, που τον ονόμαζε [3] “πνευματικό γιο» του, που του παρείχε το αξίωμα του στρατηγού και τον όρισε Αρχηγό του Επιτελείου. Τα πάντα άλλαξαν δραματικά το 1987. Κατά τη διάρκεια του πολέμου Τσαντ-Λιβύης ο Haftar κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, ο ίδιος πιάστηκε αιχμάλωτος. O Καντάφι πίστευε ότι ο στρατηγός του δεν είχε κανένα δικαίωμα να συλληφθεί ζωντανός και τον αποκήρυξε δημοσίως. Ο Haftar θεωρήθηκε προδότης.
Σύντομα ο Στρατηγός δραπέτευσε από την αιχμαλωσία στην Κένυα, και στις αρχές της δεκαετίας του ενενήντα μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Είκοσι χρόνια ζούσε ήσυχα και ειρηνικά στη Βιρτζίνια. Στην ίδια περιοχή βρίσκεται η έδρα της CIA. Υπάρχουν πολλές θεωρίες συνωμοσίας σχετικά με μια πιθανή συνεργασία του πρώην φίλου του Καντάφι με τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ . Είναι προφανές ότι οι αρχές των ΗΠΑ θα μπορούσαν και θα έπρεπε «προσέξουν ” τον συνταξιούχο με ένα ταραχώδες παρελθόν.
Μετά το ξέσπασμα του εμφυλίου πολέμου στη Λιβύη η χαλαρή ζωή στη συνταξιοδότηση λήγει τον Μάρτιο του 2011. Ο Haftar φτάνει στη Βεγγάζη και ένωσε τους αντάρτες. Σε γενικές γραμμές, αν και μάλωσε με τον Καντάφι, ενώνεται ο στρατιωτικός με τους κοσμικούς και τους αριστερούς σοσιαλιστές και συγκρούεται αμέσως με τους ισλαμιστές που αρκετές φορές προσπάθησαν να τον σκοτώσουν.
Η πολιτική επιλογή του Haftar ήταν η Βουλή των αντιπροσώπων, αλλά όχι η μεταβατική κυβέρνηση, όπου μέρος των θέσεων κατέχεται από «μετριοπαθείς» ισλαμιστές.
Ρωσικό λιμάνι η Βεγγάζη
Οι επαφές μεταξύ Μόσχας και Haftar στις αρχές του 2017 φθάνουν σε τέτοια πυκνότητα, ώστε στην Ευρώπη έχουν αρχίσει να φοβούνται σοβαρά για [4] την κατασκευή της ρωσικής ναυτικής βάσης στη Βεγγάζη. «Όλοι γνωρίζουμε ότι η Ρωσία πάντα ονειρευόταν να έχει μια βάση στη Μεσόγειο Θάλασσα», – δήλωσε ο υπουργός Εξωτερικών της Μάλτας, George Vella μετά το ταξίδι του Στρατάρχη στο καταδρομικό «Ναύαρχος Kuznetsov».
Ο Haftar ήδη ονομάζεται «δεύτερος Καντάφι» – είναι προφανώς κολακευτική σύγκριση. Λόγω της θέσης του κοντά στην -Μόσχα επίσης ονομάζεται “Ο Λύβιος Μπασάρ αλ-Άσαντ.”
Το κύριο πρόβλημα για τον Στρατάρχης είναι η διεθνής κοινότητα, ιδιαίτερα η Ουάσιγκτον και οι Βρυξέλλες, να τον αναγνωρίσουν και να τον υποστηρίξουν, και όχι την μεταβατική κυβέρνηση του Saradzha. Από τη σκοπιά του επίσημου γράμματος του νόμου, η κατάσταση του Haftar είναι ασαφής. Σύμφωνα με την ειρηνευτική συμφωνία της Σύρτης που υπογράφηκε το 2015 με τη διαμεσολάβηση του ΟΗΕ, η Βουλή των Αντιπροσώπων έπρεπε αναγνωρίσει την κυβέρνηση της Τρίπολης, αλλά δεν το έπραξε.
Η ισχύς του διορισμού του διοικητή του στρατού Haftar εγείρει επίσης ερωτήματα. Απολύτως επίσης αναμφισβήτητο είναι ότι στην ανατολική Λιβύη, ο Στρατάρχης κατάφερε να συγκεντρώσει στα χέρια του την πραγματική εξουσία και είναι μια πραγματικότητα – στην πράξη αυτό έγινε – για να αντισταθεί στους τζιχαντιστές. Τόσο ο Πρωθυπουργός της Λιβυής Fayez Saradzh, όσο και η ΕΕ και οι ΗΠΑ το καταλαβαίνουν απόλυτα.
References [ βιβλιογραφικές αναφορές]
- ↑ провести
( https://ria.ru/politics/20170301/1488982721.html ) - ↑ The Times
( http://www.thetimes.co.uk/article/russia-urged-to-intervene-in-libyan-migrant-crisis-crmk908jc ) - ↑ называл
( http://www.newyorker.com/magazine/2015/02/23/unravelling ) - ↑ опасаться
( http://www.ttu.fr/mediterranee-grand-remplacement/ )
