Ως γνωστόν, κατά την διάρκεια του Μεσοπολέμου, αναδείχθηκαν κάποια νέα και ιδιαίτερα βίαια πολιτικά κινήματα, τα οποία εκμεταλλευόμενα την απελπισία των ανθρώπων και την τραγική οικονομική τους κατάσταση, ανήλθαν στην εξουσία, είτε με εκλογές, είτε με πραξικοπήματα.
Τα κινήματα αυτά, ήταν ο κομμουνισμός και ο φασισμός (μετέπειτα και ο ναζισμός). Και οι μπολσεβίκοι στην Ρωσία, άλλα και οι φασίστες και οι ναζιστές, στηρίχτηκαν στην εξωτερική βοήθεια για να αναλάβουν την εξουσία (https://hellenicsunrise.blogspot.gr, https://hellenicsunrise.blogspot.gr), οι κομμουνιστές της Γερμανίας και οι φασίστες του Αμερικανικού τραπεζικού λόμπι.
Αμέσως με το που ανέλαβαν την εξουσία, προσπάθησαν να επεκτείνουν την ιδεολογία τους (με την βία ή την προπαγάνδα), καθώς και να δημιουργήσουν και αλλού παρεμφερή με αυτά πολιτικά καθεστώτα (συμμαχικά προς τους ίδιους).
Κυρίως όμως, με το που ανέλαβαν την εξουσία οι ηγέτες αυτών των ιδεολογιών, προσπαθήσαν να επιτύχουν μια βίαιη και ταχύτητα επέκταση κατά των εχθρικών και γειτονικών προς αυτά κρατών, με σκοπό να καταλάβουν τα εύφορα τους εδάφη, τους πληθυσμούς τους, καθώς και τους ορυκτούς πόρους των περιοχών αυτών.
Ιδιαίτερα οι Γερμανοί, εφαρμόζοντας την τακτική του «Blitzkrieg» (του πολέμου Αστραπή), πέτυχαν να επεκταθούν και να καταλάβουν ταχύτατα, πολλές χώρες της Μέσης Ανατολής, άλλα και της Ευρώπης, φτάνοντας ως την πρωτεύουσα της ΕΣΣΔ, την Μόσχα, την οποία και πολιόρκησαν, όπως έκαναν και με το Στάλινγκραντ.
Η αποτυχία τους εκεί, καθώς και το γεγονός, πως μαζί με τους Συμμάχους τους (Ιταλία, Ιαπωνία), κήρυξαν τον πόλεμο και στις ΗΠΑ, τις έκαναν να βρεθούν σε έναν θανάσιμο διμέτωπο αγώνα, με τις ισχυρότερες δυνάμεις της περιοχής (ΗΠΑ-ΕΣΣΔ), κάτι που οδήγησε τελικά στην πλήρη ήττα και καταστροφή τους.
Στην εποχή μας, με παρόμοιο τρόπο (όπως των φασιστών και των κομμουνιστών), αναδείχτηκε μια παρόμοια με αυτές βίαιη και αδίστακτη δύναμη, στην περιοχή της Μέσης Ανατολής.
Μια δύναμη, που όπως αυτοί, χρησιμοποιούσε εκτεταμένη προπαγάνδα και βία, προκειμένου να καταλάβει την εξουσία και να επιτύχει τους στόχους της. Αυτή η δύναμη, ήταν το ISIS και οι ηγέτες του.
Και αυτοί, όπως και οι προκάτοχοι τους, εκμεταλλευτήκαν την απελπισία των ανθρώπων και την τραγική οικονομική τους κατάσταση, για να ανέλθουν στην εξουσία.
Και αυτοί, στηρίχτηκαν στην εξωτερική βοήθεια για να αναλάβουν την εξουσία (http://www.triklopodia.gr).
Μόλις δε κατέλαβαν πολλά εδάφη (σε Συρία, Ιράκ), αμέσως προσπάθησαν να επεκτείνουν την ιδεολογία τους (με την βία ή την προπαγάνδα), όπως και να δημιουργήσουν και αλλού παρεμφερή με αυτά πολιτικά καθεστώτα συμμαχικά προς αυτούς, και σε άλλες χώρες (π.χ. σε Λιβύη, Υεμένη, Νιγηρία, Αφγανιστάν).
Κυρίως όμως, με το που ανέλαβαν την εξουσία οι ηγέτες του ISIS, προσπαθήσαν να επιτύχουν μια βίαιη και ταχύτητα επέκταση κατά των εχθρικών και γειτονικών προς αυτά κρατών (Συρία-Ιράκ), με σκοπό να καταλάβουν τα εύφορα τους εδάφη, τους πληθυσμούς τους, καθώς και τους ορυκτούς πόρους των περιοχών αυτών (http://www.triklopodia.gr).
Ιδιαίτερα, υπό την ηγεσία του «χαλίφη» Ιμπραήμ-Μπαγκάντι, ο ISIS, εφάρμοσε την τακτική του «Blitzkrieg» (του πολέμου Αστραπή), πετυχαίνοντας να επεκταθεί και να καταλάβει ταχύτατα, πολλές περιοχές της Μέσης Ανατολής, φτάνοντας μέχρι την και πρωτεύουσα της Συρίας, την Δαμασκό (αλλά και του Ιράκ, την Βαγδάτη), την οποία και πολιόρκησε, όπως έκανε και με το Χαλέπι.
Η αποτυχία του εκεί (με την βοήθεια των Ρώσων), καθώς και το γεγονός, πως κήρυξε τον πόλεμο και στις ΗΠΑ, έκαναν την οργάνωση αυτή, να βρεθεί σε έναν θανάσιμο διμέτωπο αγώνα, με τις ισχυρότερες υπερδυνάμεις (ΗΠΑ-Ρωσία), κάτι που πιθανότατα θα την οδηγήσει τελικά στην πλήρη ήττα και καταστροφή.
Ο δε «χαλίφης» της, ο Μπαγκάντι, πιθανότατα θα έχει το ίδιο τέλος με τον Χίτλερ και τον Μουσολίνι, καταλήγοντας, είτε εκτελεσμένος, είτε να αυτοκτονήσει.
Θα είναι άραγε αυτό το τέλος του ισλαμικού κράτους (ISIS); Είναι πολύ πιθανό, και η εξέλιξη αυτή θα δικαιώσει το ρητό που λέει ότι το κακό, ποτέ δεν κερδίζει στο τέλος.
[http://www.pentapostagma.gr, http://www.zougla.gr, https://hellasforce.com].
Και όπως λέει και ο σοφός μας λαός, κάνεις πονηρός, δεν μπορεί να κερδίζει για πάντα, άλλα στο τέλος θα ηττηθεί ακόμα και αυτός, και το καλό τελικά θα θριαμβεύσει, αφού ως γνωστόν «αγαπάει ο Θεός τον κλέφτη, αγαπάει όμως και τον νοικοκύρη».
