ΠΑΤΗΣΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΜΕΝΟΥ

KI H BABΥΛΩΝΑ ΕΠΕΣΕ

Loading...
0

Κι Έλληνας, όταν όλες οι διαιρέσεις κι ιδεοληψίες της οικουμένης καταρρέουν, τραυματισμένος άσωτος και απολωλός, ως έσχατη σανίδα σωτηρίας, με θρήνο κι οδυρμό, στρέφεται ξανά προς τον Θεό.

Κι με καρδιά συντετριμμένη, πνεύμα ταπεινωμένο κι με την τελευταία ρανίδα δύναμης που του έχει απομείνει, υψώνει τα χέρια του στον ουρανό κι ψυχορραγώντας αναφωνεί “Hλί Ηλί λαμά σαβαχθανί”.

Κι παραδίδεται ολοκληρωτικά στα χέρια Εκείνου κι καρδιακά ορκίζεται ξανά κι δίνει την λησμονημένη υπόσχεση ψυχής, της πλήρης παράδοσης, μεταμέλειας κι μεταστροφής.

Κι Αυτός, ως ευεργέτης Ήλιος νοητός και πάσης ζωής χορηγός, ως μακρόθυμος κι πολυέλεος, συγκλονίζεται. Κι ως Πατέρας στοργικός την ύστατη εκείνη την στιγμή, το άσωτο πλάσμα Του ευσπλαχνίζεται κι ελεεί.

Κι αποστέλλει το Πνεύμα το Άγιο τω ζωοποιό κι λαμβάνει ο Έλληνας ξανά, πέρα από κάθε ανθρώπινο λογισμό, την θεία δύναμη. Μετά ακριβώς την συντριβή κι θυσίας του σε Εκείνον.

Κι απ’ τα κόκκαλα τα ευλογημένα εκείνα τα ιερά, τις στάχτες κι τα συντρίμμια εκείνα, με τρόπο υπερκόσμιο και μυστηριακό, νεκροφανεί κι η αναστάσιμη πορεία ξεκινά.

Κι απ’ τα βάθη τα δυσθεώρητα του κόσμου τούτου του φθαρτού, με βήματα τώρα ταπεινά, οδεύει δοξολογώντας διθυραμβικά, προς τα δυσανάβατα εκείνα ύψη τα αγγελικά, προς τα αιώνια κι αδαπάνητα αγαθά.

Κι xαίρει τότε ο Έλληνας ξανά, ώ χαίρει την αιώνια ελευθερία.

Κι διαπιστώνει ότι έγινε, έγινε για τα καλά και συμφέροντα της ψυχής του τελικά. Κι πανηγυρίζει κι ευχαριστεί κι ανυμνεί τα γεγονότα τα μαρτυρικά. Κι αισθάνεται εύφορος κι ευλογημένος γι’ αυτά.

Κι διακρίνει με νέα πλέον μάτια πνευματικά, ότι εκείνος που ακόμα δεν έχει συντριβεί, βρίσκεται τελικά σε θέση μειονεκτική.

Κι ως άλλος Πρόδρομος πλέον ευαγγελεί κι νουθετεί, την χαρά να μοιραστεί, κατά πάντα και δια πάντα, τα “σα εκ των σων” να συμπροσφέρει.

Κι όταν πάλι δεν εισακούεται, λυπάται κι προσεύχεται αντ’ αυτού κι Εκείνον ξανά επικαλείται.

Διότι, ο δέσμιος του έχω, του κάποιου ανόητου κι ανίσχυρου εγώ, πρόσκαιρα περί πολλά τυρβάζει κι εν αγνοία την κακή του μοίρα προδιαγράφει.

Διότι, παλεύει ακόμα μάταια, μια διαθήκη τρύπια κι κενή να παραδώσει. Ενώ ο ίδιος, πλέον απλόχερα την Καινή, την χωρίς τέλος κι εν ζωή απολαμβάνει.

Την ακριβοδίκαια κομματιασμένη απανταχού, την ακατανάλωτη κι αρρήκτως αδιαίρετη Χριστού.

“Επί τον ήλιον ουδέν καινόν” κι ουδέν καινόν όλα κενά, ιδού και το οξύμωρο μεταξύ της θείας και κόσμου λογικής, ιδού κι η ανυπέρβλητη διαφορά.

Κι όλοι οι σαστισμένοι λαοί απορούν και διερωτούνται, ο Έλληνας τελικά που πιστεύει; Κι αυτός με μαρτυρία την αλήθεια αποκαλύπτει κι αυτήν παντού ομολογεί κι λέγει,  “Πάτερ Λόγε Πνεύμα, Τριάς η εν Μονάδι”.

Δεν πιστεύει πλέον σε κανένα είδωλο κάποιου ανώτερου εαυτού, διότι βιωματικά πλέον γνωρίζει. Ότι, πρόσφυγας στον ολιγόχρονο τούτο κόσμο είναι τελικά κι ότι η πραγματική πατρίδα, το επέκεινα.

Ότι, όπως κι οι εξουθενωτικές εκείνες δοκιμασίες του Οδυσσέα, έτσι κι αυτός ως όφειλε, της εποχής του πέρασε τα ανάλογα. Κι ότι με σιγουριά τώρα οδεύει προς στην Ιθάκη την δική του, την Ιθάκη όλων, την άνωθεν Ιθάκη. 

Κι ανακαινισμένος γι ακόμη μια φορά, ο Έλληνας πορεύεται κι ορθοτομεί το μέλλον. Κι ως κεχαριτωμένος εραστής της γνώσης, διαλύει κι διασκορπίζει επί της Πλάσης το κτιστό σκοτάδι, με φώς εκ του ακτίστου φωτός.

Κι ως κοινωνός των αχράντων κι Θείων μυστηρίων, τα πλήθη αλιεύει κι ομοθυμαδόν τα οδηγεί, με ευγένεια κι ηθική, οικοδομώντας την “επί Γής ειρήνη και ανθρώποις ευδοκία”.

Κι κατά το ύψος του ουρανού από τη Γή κι όσο απέχει η δύση από την ανατολή, καθήκοντα πρέσβη επιτελεί  κι απανταχού αναγγέλλει:

“H Βαβυλώνα έπεσε κι όλα τα τοίχοι της Ιερουσαλήμ”. “Η Σιών ευθύς ανακαινίζεται”.

Κι ήταν μια ημέρα σαν όλες τις άλλες. Η πόρνη πτώχευσε κι επείνασε, έπεσε θύμα της ιδίας βουλιμίας. Η αυθάδεια έπαψε.

Κι όλοι οι άρχοντες κι ηγέτες της ανομίας καθαιρούνται κι ακόμη απορούν, η Βαβυλώνα έπεσε. Αλλοίμονο στον άνθρωπο κι αλλοίμονο στους βασιλιάδες, του διχασμού κι φέροντες ντροπής. Παρελθόν, παρών και μέλλον, μπρος τα μάτια όλων. Η κρίση τώρα αρχίζει , “τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ”.

Κι ο τέλειος νόμος εφαρμόζεται, Ορθοδοξία επί της Οικουμένης.

Κι συγχορεύει ουρανός κι γή,  “αγγέλων το σύστημα κι ανθρώπων το γένος”. Κι χαίρει η φύσης όλη κι “πάσαι οι δυνάμεις Αυτού κι λειτουργοί των λόγων Αυτού” κι “Ώς τον βασιλέα όλων υποδεξόμενοι”.

Κι τον ύμνο τον επινίκιο, τον Χερουβικό, μες’ την Αγία Σοφιά με κατάνυξη πλέον ψάλλει “άδοντα βοώντα κεκραγότα και λέγοντα”, “…Ωσαννά εν τοις υψίστοις”.

Δόξα. Και νυν.

Βασίλης Παπαδόπουλος 

ΔΩΡΕΑΝ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΣΤΟ DIKTIOAGELIAS.gr

Στείλε μας το άρθρο σου

Loading...
Το Triklopodia.gr ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων - απόψεων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω e-mail έτσι ώστε να αφαιρεθεί. Σχόλια που θα υποπέσουν στην αντίληψή μας, με αναφορές σε προσωπικά δεδομένα, τηλέφωνα, emails, υβριστικά ή συκοφαντικά,θα αφαιρούνται.
Για άμεση ενημέρωση πατήστε follow και ακολουθήστε μας στο twitter
Follow @triklopodia