Πρόκειται περί κορυφαίων δραματουργών. Από την Μέρκελ ως τον Τσίπρα και τον Γιουνγκέρ ως τους Σόϊμπλε και Βαρουφάκη που πέντε μήνες τη ευγενική χορηγία των εγχώριων και διεθνών ΜΜΕ πρωταγωνιστούν επί σκηνής υποδυόμενοι σε ορισμένες περιπτώσεις κόντρα ρόλους.
Πλαισιώνονται βεβαίως από τους τύπου Στουρνάρα ή Θεοδωράκη Καραγκούνη κι ένα σωρό φιλόδοξους κομπάρσους -πολιτικά απορρίμματα από τις κομματικές χωματερές που κεντούν τον καμβά της εφιαλτικής πλοκής εντείνοντας καθημερινά την αγωνία του λαού, αλλά αυτό σε τίποτα δεν αφαιρεί κάτι από το υποκριτικό ταλέντο των επί σκηνής κορυφαίων ηθοποιών, ή την αριστουργηματική αποτύπωση στο χαρτί και στην οθόνη μιας εικονικής πραγματικότητας από τους γνωστούς αγνώστους συγγραφείς. Πως δήθεν το υπό τον τίτλο διαπραγματεύσεις θεατρικό έργο μεταφέρει πιστά επί σκηνής τις αιματηρές μάχες που δίνουν αμφότερα τα στρατόπεδα για να μην υπάρξει ηττημένος κανείς. Ψεύτες !!!
Ηττημένος εδώ και χρόνια είναι εκείνος που ούτε εισιτήριο δεν μπορεί να εξασφαλίσει για να παρακολουθήσει την αναπαράσταση του θανάτου του! Ο λαός! Αυτός που επί παραδείγματι άκουσε εν ζωή και από άμβωνος της βουλής τον πρωθυπουργό του να του δηλώνει επί λέξει πως:
«Διαχειρίστηκε τη λήξη του προγράμματος στις 28 του Φλεβάρη κερδίζοντας μια συμφωνία που θα έδινε στη χώρα τη δυνατότητα και το χρόνο διαπραγμάτευσης και υλοποίησης των προεκλογικών δεσμεύσεων που είχε αναλάβει έναντι του εκλογικού σώματος!»
Στην πραγματικότητα ότι ονόμασε συμφωνία δεν ήταν παρά η επέκταση της δανειακής σύμβασης που θα έσχιζε σα χασέ δι ενός νόμου και που είχε ψηφιστεί από τους δωσιλόγους πολιτικούς προκατόχους του.
Ή πως «παρά τη μηδενική εξωτερική χρηματοδότηση, τον περιορισμό της ρευστότητας, τις συνεχείς παγίδες από το μνημονιακό κατεστημένο εντός και εκτός της χώρας, κατάφερε η κυβέρνησή του να σταθεί όρθια και να πατήσει γερά στα πόδια της» υπονοώντας τη δήμευση (γιατί περί δήμευσης πρόκειται) των ταμειακών διαθεσίμων από τα πανεπιστήμια, τα νοσοκομεία και τη αυτοδιοίκηση, η οποία τώρα για να ανταπεξέλθει των υποχρεώσεών της οφείλει να ακρωτηριάσει έτι περισσότερο το όποιο εισόδημα έχει απομείνει στις τσέπες των δημοτών.
Όλ αυτά όπως και πλείστα άλλα (εντός των σαρανταεπτά σελίδων της ελληνικής πρότασης ) που εξακοντίστηκαν κατά του υποψιασμένου πλέον αλλά αδυνατούντος ν΄ αντιδράσει λαού, δεν αποτελούσαν παρά τα θέματα των εξετάσεων που:
Τέθηκαν από το Ευρωενωσιακό τοκογλυφείο στη νέα κυβέρνηση Τσίπρα η επιτυχία της οποίας ήταν άμεσα συνδεδεμένη με τη συμμόρφωσή της προς τους κανόνες της πολιτικής φυλακής υψίστης ασφαλείας που έχει από το 1990 οικοδομήσει στο Μάαστριχτ, το κογκλάβιο των χρηματοπιστωτικών δήμιων.
Το τι έπραξε η κυβέρνηση είναι πλέον γνωστό. Η προσπάθειά της στέφθηκε με τον κότινο της επιτυχίας παρά το ότι της δόθηκε η ευκαιρία να δραπετεύσει -αποτυγχάνοντας- με μονομερείς ενέργειες που θα ανακούφιζαν τον καθημαγμένο λαό.
(τα ψίχουλα ελεημοσύνης που μοίρασε δια του νομοσχεδίου της ανθρωπιστικής κρίσης ήταν απλώς το ψευδεπίγραφο άλλοθι έναντι της αριστερής συνείδησής της..)
Αν δεν δραπέτευσε φταίει πως εκτυφλώθηκε από το φως της ελευθερίας που της άνοιξε ο λαός δια των εκλογών. Επέστρεψε έτσι στο κελί της αυτή στη πρέσα οι Έλληνες διότι θέλει αρετήν και τόλμη η ελευθερία..
