Κύριοι Βουλευτές,
ΧΘΕΣ ΕΙΧΑΜΕ ΤΗΝ ΟΡΚΟΜΩΣΙΑ ΤΟΥ Κ. ΤΣΙΠΡΑ ΟΧΙ ΟΠΩΣ ΟΡΙΖΕΙ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ. ΜΕ ΤΟΝ Κ. ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟ ΝΑ ΤΟΝ ΚΑΜΑΡΩΝΕΙ!!. ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΚΑΤΩΤΕΡΩ.
Ας αναλύσουμε όμως τι σημαίνει αυτό. Πολλοί νομίζουν ότι το κάνει για τις αρχές του κτλ. Δεν είναι αυτό.
Το κάνει κατά τη γνώμη μου γιατί είναι ένας εθνομηδενιστής που παράλληλα με άλλα που έχει κάνει, μαζί με
όλους τους κατοχικούς τους αλλεργικούς για τα ευρωπαϊκά έθνη (λαθρομεταναστευτικό δήθεν προσφυγικό κτλ), θέλει να καταστρέψει και τη θρησκεία του Ελληνικού έθνους. Δεν επιδιώκουν ανεξιθρησκία που προβλέπεται στο Σύνταγμα μας. Θέλουν καταστροφή της Θρησκείας του Ελληνικού έθνους. Που ως είπε και Γλέζος το κράτησε ζωντανό σε δύσκολους καιρούς.
Ας δούμε όμως τι είναι ο κ. Τσίπρας. Είναι ένας ανώριμος νεαρός πρώην καταληψίας σχολείων, που άγνωστον γιατί εχρήσθη Δαλαϊλάμας από τον Αλαβάνο και που εξαπατώντας τον Ελληνισμό έγινε πρωθυπουργός. Και επειδή είναι αυτός που είναι και εξελέγη ως εξελέγη με εξαπάτηση του Ελληνισμού, νομίζει θρασύτατα ότι έγινε τα πάντα.
Δικαίωμα του να πιστεύει ότι θέλει. Όμως όποιος δεν πληροί τα καθοριζόμενα από το Σύνταγμα ως προ τον όρκο του, δεν είναι δυνατόν να είναι πρωθυπουργός του Ελληνικού κράτους. Άλλης Θρησκείας θα μπορούσε να γίνει πρωθυπουργός. Όχι όμως άθρησκος. Βέβαια λέει ότι είναι άθεος. Αυτό όμως δεν αποτελεί κατά το Σύνταγμα Θρησκεία για να ορκίζεται με βάση αυτήν
Ούτε υπάρχει νόμος που να επιτρέπει στον Πρωθυπουργό της Ελλάδας να δίδει πολιτικό όρκο, τον κατά δήλωση του άθεο, χωρίς σίγουρα να μπορεί να εξηγήσει τι σημαίνει άθεος (δείτε κατωτέρω). Επομένως υπάρχει εκτροπή παραβίασης του Ελληνικού Συντάγματος. Που δεν είναι κάτι απλό. Γιατί αυτό αποτελεί πρόκληση σε όλον τον Ελληνισμό που έχει την Ορθόδοξη ή άλλη Θρησκεία.
Ας δούμε τώρα αυτό που λέει που δείχνει την πλήρη ανωριμότητα ενός τέως καταληψία σχολείων που έγινε πρωθυπουργός. Είμαι άθεος δηλώνει καμαρωτός ο ανώριμος σχεδόν νεαρός χωρίς να αντιλαμβάνεται τι αυτό σημαίνει.
Γκιαούρης όπως λένε οι τούρκοι και έχουν για τους άθεους –άθρησκους κατά τη θρησκεία τους την ποινή του θανάτου. Επειδή αυτό αποτελεί ύβρη στο δέος της δημιουργίας. Και για την ύβρη αυτή κοκορεύεται ο ανώριμος νεαρός κ. Τσίπρας.
Τί Θεός; Ότι το πάν (τί είναι ο Θεός; ότι είναι το πάν). Είπεν ο Πίνδαρος πριν μερικές χιλιετηρίδες.
Να θυμίσω επίσης ότι ο άξιος επιστήμονας Χώκινκς ουσιαστικά έφασκε και αντίφασκε προσπαθώντας με σοφιστίες να στηρίξει την αθεΐα, ήτοι την μη ύπαρξη δημιουργού του σύμπαντος . Δείτε και κρίνετε τις κατωτέρω αναλύσεις και για το επιστημονικό κατά τη γνώμη ολίσθημα για το θέμα αυτό του άξιου αείμνηστου επιστήμονα.
Πριν δείτε κατωτέρω
Α. ΤΙ ΟΡΙΖΕΙ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ
Β. ΤΙ ΕΚΑΝΕ Ο ΕΠΙΣΗΣ ΕΘΝΟΜΗΔΕΝΙΣΤΗΣ ΑΛΑΒΑΝΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ, ΤΟ 22007. ΠΟΥ ΘΥΜΙΖΩ ΌΡΙΣΕ ΔΑΛΑΛΑΗΛΑΜΑ ΤΟΝ Κ. ΤΣΙΠΡΑ. ΠΟΥ «ΕΠΕΙΣΕ» ΟΤΙ ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΜΠΟΡΟΎΣΕ ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΣΕΙ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ
Γ. Ο Μητροπολίτης Αμβρόσιος αντιδρά στον πολιτικό όρκο του Αλέξη Τσίπρα
Και
Δ. ΑΝΑΛΥΣΗ ΜΟΥ ΤΩΝ ΠΕΡΙ ΤΗΣ «ΑΘΕΪΑΣ» ΤΟΥ STEPHEN HAWKING
Ε. ΑΣΚΗΣΗ ΝΟΥ. ΠΕΡΙ HAWKING ΣΥΝΕΧΕΙΑ. ΓΙΑ ΟΠΟΙΟΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΤΑΙ ΝΑ ΚΡΙΝΕΙ ΜΕ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΟΥ (ΤΟΝ ΝΟΥ ΤΟΥ)
Α. ΤΙ ΟΡΙΖΕΙ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ
Άρθρο 13
Η ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης είναι απαραβίαστη. Η απόλαυση των ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων δεν εξαρτάται από τις θρησκευτικές πεποιθήσεις καθενός.
Κάθε γνωστή θρησκεία είναι ελεύθερη και τα σχετικά με τη λατρεία της τελούνται ανεμπόδιστα υπό την προστασία των νόμων. Η άσκηση της λατρείας δεν επιτρέπεται να προσβάλλει τη δημόσια τάξη ή τα χρηστά ήθη. Ο προσηλυτισμός απαγορεύεται.
Οι λειτουργοί όλων των γνωστών θρησκειών υπόκεινται στην ίδια εποπτεία της Πολιτείας και στις ίδιες υποχρεώσεις απέναντί της, όπως και οι λειτουργοί της επικρατούσας θρησκείας.
Κανένας δεν μπορεί, εξαιτίας των θρησκευτικών του πεποιθήσεων, να απαλλαγεί από την εκπλήρωση των υποχρεώσεων προς το Κράτος ή να αρνηθεί να συμμορφωθεί προς τους νόμους.
Κανένας όρκος δεν επιβάλλεται χωρίς νόμο, που ορίζει και τον τύπο του.
Οι βουλευτές πριν αναλάβουν τα καθήκοντά τους δίνουν στο Βουλευτήριο και σε δημόσια συνεδρίαση τον ακόλουθο όρκο: «Ορκίζομαι στο όνομα της Αγίας και Ομοούσιας και Αδιαίρετης Τριάδας να είμαι πιστός στην Πατρίδα και το δημοκρατικό πολίτευμα, να υπακούω στο Σύνταγμα και τους νόμους και να εκπληρώνω ευσυνείδητα τα καθήκοντά μου».
Αλλόθρησκοι ή ετερόδοξοι βουλευτές δίνουν τον ίδιο όρκο σύμφωνα με τον τύπο της δικής τους θρησκείας ή του δικού τους δόγματος.
Από τον Ευριπίδη Μπίλλη, συνταξιούχο Καθηγητή ΕΜΠ
Λίγο μετά το θάνατο του STEPHEN HAWKING όλα τα ΜΜΕ παγκοσμίως μας πληροφορούσαν ότι HAWKING είχε δηλώσει άθεος. Χωρίς να μπορούν να εξηγήσουν τι ακριβώς εννοούσε.
Όπως θα αναλύσουμε κατωτέρω, ο HAWKING δεν αναφερόταν σε κάποια θρησκεία αλλά αμφισβητούσε την ύπαρξη «δημιουργού» του σύμπαντος. Με μίαν κατά τη γνώμη μου λανθασμένη και αυθαίρετη τελική του ανάλυση.
Κάποιος θα πει. Και ποιος είσαι εσύ που θα θρασύτατα θα αμφισβητήσεις τον νέο «Αϊνστάιν;;
Η απάντηση είναι απλή. Δεν θα τον αμφισβητήσω εγώ. Όπως θα φανεί, τα ίδια του τα κείμενα αμφισβητούν το αβάσιμο και αυθαίρετο της δήλωσης του περί «αθεΐας» του. Όχι ως θέμα πίστεως, άλλο πίστη και άλλο επιστήμη, αλλά ως θεωρητικό επιστημονικό δεδομένο.
Αξίζει λοιπόν να αναλύσουμε την δήλωση «αθεΐας» του-αμφισβήτησης της ύπαρξης δημιουργού του Σύμπαντος, από τα γραφόμενα του ιδίου
Ο Stephen Hawking υπήρξε ένας πολύ μεγάλος επιστήμονας που σε σχέση με άλλους έγινε ένα είδος σταρ, λόγω του εκλαϊκευμένου αλλά επιστημονικού του βιβλίου, «Το χρονικό του χρόνου». Που είναι πράγματι εξαιρετικό και δεν συγκρίνεται με διάφορες …παρ ημίν κόμες …
Ο γράφων, όπως μπορείτε να δείτε και από τις κατωτέρω φωτογραφίες, μελέτησε και ανέλυσε όσο κανείς άλλος ίσως, τα γραφόμενα του Stephen Hawking, στο ξακουστό του βιβλίο (χαρτόδετη Ελληνική έκδοση Το Χρονικό του Χρόνου, του 3/2000, ISBN-960-7778-18). Με τα περισσότερα γραφόμενα του εξαιρετικά
Όμως, όπως και τα κείμενα κάθε άλλου συγγραφέα δεν πρέπει να τα δεχόμαστε ως θέσφατα έτσι και όσα γράφει και ο Stephen Hawking πρέπει να τα θέτουμε στη βάσανο της λογικής μας.
Όπως όμως θα δούμε και θα αποδείξουμε, ο Stephen Hawking δεν είχε την ανωτερότητα ενός Σωκράτη να αναφωνήσει το «εν οίδα ότι ουδέν οίδα». Το αντίθετο θα έλεγα έδειξε μίαν «θεϊκή» αστήρικτη αλαζονεία .
Και ιδού οι αποδείξεις.
Στη σελίδα 14 (χαρτόδετη Ελληνική έκδοση του3/2000, ISBN-960-7778-18), γράφει ότι:«Οι παρατηρήσεις ( ότι το σύμπαν διαστελλόταν) οδήγησαν στην σκέψη ότι υπήρξε κάποια στιγμή, η στιγμή της λεγόμενης Μεγάλης έκρηξης, που το σύμπαν ήταν απείρως μικρό και απείρως πυκνό. Και κάτω από τέτοιες συνθήκες κατέρρεαν όλοι οι φυσικοί νόμοι και δεν υπήρχε δυνατότητα προσδιορισμού του μέλλοντος».
Γράφει μετά αυθαίρετα προφανώς. «Ότι συνέβη πριν-αν υπήρξε κάτι πριν», εκτός λογικής αφού από κάτι που υπήρξε πριν έγινε η Μεγάλη Έκρηξη, «δεν θα μπορούσε να επηρεάσει ό,τι συνέβαινε μετά».
Επίσης αυθαίρετο και εκτός λογικής το γραφόμενο του, αφού όσα έγιναν οφείλονται και στο πριν της Μεγάλης έκρηξης.
Και συνεχίζει, «Είναι συνεπώς δυνατόν να αγνοήσουμε την ύπαρξη γεγονότων πριν από την Μεγάλη Έκρηξη, αφού δεν θα είχαν καμία παρατηρήσιμη συνέπεια» (πάλιν αυθαίρετο και όχι ορθό)
Και καταλήγει. «Μπορούμε λοιπόν να πούμε ότι ο χρόνος είχε μία αρχή, στη Μεγάλη έκρηξη, με την έννοια ότι οι προηγούμενες χρονικές στιγμές απλώς δεν είναι ορισμένες».
Δηλαδή δέχεται ότι εκτός από τον χρόνο έναρξης του σύμπαντος υπήρξαν χρονικές στιγμές που δεν μπορούν να οριστούν.
Στη συνέχεια συνδέει και αυθαιρετεί λέγων ότι σε ένα αμετάβλητο σύμπαν η αρχή του χρόνου είναι κάτι που πρέπει να επιβληθεί από ένα ον έξω από το Σύμπαν, αφού όπως λέει, δεν υπάρχει «φυσική» αναγκαιότητα να επιβάλλει την ύπαρξη της.
«Επειδή όμως», γράφει, «το σύμπαν διαστέλλεται», «μπορεί» λέει, «να υπάρχουν φυσικοί νόμοι που επιβάλλουν μιαν αρχή του χρόνου» και ένα διαστελλόμενο σύμπαν «βάζει», λέει, «χρονικούς περιορισμούς στη παντοδυναμία ενός Θεού».
Παρατηρούμε ότι η Θεωρία της Μεγάλης έκρηξης στην οποία κατέληξε αργότερα και ο ίδιος προκύπτει και από τη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας. Αφού ο Αϊνστάιν απέδειξε την σχετικότητα του χρόνου και απεδείχθη ότι όλοι οι κινούμενοι παρατηρητές μετρούν πάντα την ίδια ταχύτητα του φωτός .
Επίσης αποδεικνύεται από παρατηρήσεις που έδειξαν την διαστολή του σύμπαντος.
Ως αναφέρει (σελίδα 62) για αντικρουστεί η ύπαρξη ενός Θεού δημιουργού που προκύπτει από τη θεωρία της Μεγάλης έκρηξης, προτάθηκε από επιστήμονες η ονομαζόμενη «θεωρία σταθερής κατάστασης» (από τους Herman Bondi kai Fred Hoyle).
Όπως όμως αναφέρει στη σελίδα 63, λόγω πειραματικών δεδομένων (μετρήσεων) η θεωρία σταθερής κατάστασης έπρεπε να εγκαταλειφθεί.
Στη σελίδα 66 γράφει ότι ο ίδιος και ο Penrose απέδειξαν ότι υπό ορισμένες προϋποθέσεις η στιγμή της Μεγάλης Έκρηξης υπήρξε.
Πράγμα που όπως λέει σήμερα (το 1996) όλοι δέχονται τη Μεγάλη Έκρηξη, εκτός από εκείνον που «άλλαξε γνώμη». Ισχυριζόμενος (βλακείες η υποσημείωση της ταπεινότητας μου στα γραφόμενα του στο τέλος της σελίδας της σελίδας 181), ότι το Σύμπαν «περιέχει πλήρως τον εαυτόν του».
Οπότε δεν υπάρχει λόγος, καταλήγει, στην ύπαρξη δημιουργού. Περίπου δηλαδή επανέρχεται σε τροποποιημένη θεωρία σταθερής κατάστασης.
Για να αποδείξει την αυθαιρεσία του, ισχυρίζεται χωρίς να αποδεικνύει τίποτε, ότι ο συνδυασμός της Γενικής Θεωρίας της σχετικότητας με την αρχή της απροσδιοριστίας της κβαντικής θεωρίας θα οδηγήσει σε μία Ενοποιημένη Θεωρία της Φυσικής που θα εξηγεί τα πάντα.
Και λέει αυθαίρετα, ότι η Ενοποιημένη αυτή θεωρία, όταν και όποτε εφευρεθεί, θα αποδεικνύει ότι δεν υπήρξε η Μεγάλη Έκρηξη που οδηγεί σε Δημιουργό.
Σε άλλο σημείο ισχυρίζεται ότι δεν είναι δυνατόν σήμερα να υπάρχουν φιλόσοφοι αφού τα πάντα στηρίζονται σε δύσκολες θεωρίες και επιδίδεται σε ένα «παραλήρημα φιλοσοφίας» (σελίδες 214 έως 233)
Θα πρέπει να τονιστεί ότι, εκτός από το είδος πλύσης εγκεφάλου ότι πριν τη μεγάλη έκρηξη ουδέν υπήρξε, χρησιμοποιούνται γενικά και άλλα παρόμοια.
Πχ ότι το σύμπαν επεκτείνεται σε «μηδενικό» χώρο και δημιουργεί χώρο μαζί με δημιουργία χρόνου. Ως αποτέλεσμα του ότι το σύμπαν μας έχει το δικό του χώρο και χρόνο.
Η επέκταση του όμως σε μηδενικό χώρο δεν στέκει σε ανθρώπινη λογική. Που δεν απορεί να αντιληφθεί ούτε το «μηδέν» ούτε και το «άπειρο»
Δεκτό το ότι ο χώρος και ο χρόνος όπου επεκτείνεται ανήκουν στον σύμπαν μας, αλλά ο μηδέν πριν χώρος μη αντιληπτός λογικά.
Για το σύμπαν μας βέβαια μας, μέχρι να επεκταθεί εκεί ήταν μηδενικός χώρος. Αλλά από κάθε άποψη μηδέν…..
Η έννοια επίσης και η φύση του δημιουργού οδηγούν σε άλλα λογικά αδιέξοδα και στο «εν οίδα ότι ουδέν οίδα». Όσον και αν έχει εξελιχθεί η ανθρώπινη γνώση.
Ευριπίδης Μπίλλης
Ε. ΑΣΚΗΣΗ ΝΟΥ. ΠΕΡΙ HAWKING ΣΥΝΕΧΕΙΑ. ΓΙΑ ΟΠΟΙΟΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΤΑΙ ΝΑ ΚΡΙΝΕΙ ΜΕ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΟΥ (ΤΟΝ ΝΟΥ ΤΟΥ)
Ως γνωστόν όλοι οι «αριστεροί» διακηρύσσουν «υπερήφανα» άθεοι. Και το 99%, ως θα αναλυθεί κατωτέρω, δεν γνωρίζει τι εννοεί!!
Ένας φίλος μου ζήτησε σχετικά περισσότερες λεπτομέρειες γραμμένες κατανοητά, για την αμφισβήτηση Δημιουργού από τον Stephen Hawking (βιβλίο του, «Το Χρονικό του Χρόνου», εκδόσεις ΚΑΤΟΠΡΟ, Μάρτιος 2000).
Παρατηρώ ότι όσα γράφονται κατωτέρω δεν έχουν σκοπό να μειώσουν την ανεκτίμητη συνεισφορά του Stephen Hawking στη επιστήμη και την ανυπολόγιστη επίσης συνεισφορά του, να κάνει κατανοητά σε μη ειδικούς όλης την ανθρωπότητας, με απλουστευμένο αλλά πλήρη τρόπο, όσα γνωρίζουμε για το Σύμπαν.
Θυμίζω όμως του Μενάνδρου, ότι: «Ο νούς γάρ ημών εστιν εν εκάστω θεός» .
Δηλαδή ο νους μας είναι για τον καθένα ο θεός. Μένανδρος.
Δηλαδή να κρίνουμε με τον νου μας, εκτός από τα εγκληματικά αισχρά υπηρετικά κατοχικά ψεύδη των πολιτικών «μας», και ό,τι διαβάζουμε.
Έτσι παρατηρώ ότι o Hawking γράφει στις σελίδες 228 και 230 και 231.
« Ο ήλιος, η σελήνη και οι πλανήτες ακολουθούσαν κάποιες διαδρομές στον ουρανό που ήταν δυνατό να προβλεφθούν με αρκετή ακρίβεια κτλ. …. Όπως αναπτυσσόταν ο πολιτισμός τα τελευταία 300 χρόνια ανακαλύπτονταν συνεχώς περισσότερες κανονικότητες και νόμοι κτλ».
Και συνεχίζει:
«Αυτό οδήγησε τον Laplace (πολύ μεγάλος επιστήμονας) στην αρχή του 19ου αιώνα στην αρχή του ντετερμινισμού. Ο Laplace υπέθεσε δηλαδή ότι υπήρχε ένα σύνολο νόμων που με απόλυτη ακρίβεια θα μπορούσε να προσδιορίσει την εξέλιξη του Σύμπαντος αν ήταν γνωστή η κατάσταση του κάποια χρονική στιγμή».
Γράφει στη συνέχεια ο Hawking ότι:
«Ο ντετερμινισμός του Laplace δεν ήταν πλήρης «διότι δεν αναφερόταν στο πώς έπρεπε να επιλεγούν οι φυσικοί νόμοι του Σύμπαντος» (μεγάλη η απαίτηση του Hawking!!!!), και «επειδή δεν προσδιόριζε το αρχικό σύνολο χαρακτηριστικών».
Που ειρωνικά γράφει ο Hawking, «αυτά αφήνονταν στη δικαιοδοσία του Θεού κτλ» (σελίδα 231).
Για να συνεχίσει (σελίδα 232 κάτω):
«ΦΑΙΝΕΤΑΙ ότι ΑΝ συνδυάσουμε την κβαντική μηχανική με τη γενική σχετικότητα μπορεί να εξηγηθούν πολλά από τα παρατηρούμενα χαρακτηριστικά του Σύμπαντος, όπως η ομοιομορφία του σε μεγάλες κλίμακες αλλά και οι ανομοιογένειες του σε μικρότερες κλίμακες, όπως στους γαλαξίες, ακόμα και στα ανθρώπινα όντα».
Φαίνεται, …, αν, όταν κτλ
Και συνεχίζει:
«Αλλά ΑΝ το Σύμπαν περιέχεται πλήρως στον εαυτόν του, αυτό έχει σοβαρές συνέπειες για το ρόλο του Θεού ως Δημιουργού».
Για να καταλήξει στο «απόλυτο» συμπέρασμα του (σελίδα 231 κάτω) :
«Γνωρίζουμε σήμερα ότι οι ελπίδες του Laplace δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν τουλάχιστον με όρους που εννοούσαν οι επιστήμονες του 19ου αιώνα».
Επειδή όπως γράφει:
«Η αρχή της απροσδιοριστίας της κβαντικής μηχανικής, συνεπάγεται ότι ορισμένες ποσότητες, όπως η θέση και η ταχύτητα ενός σωματιδίου, δεν μπορούν και οι δύο να προσδιοριστούν με απόλυτη ακρίβεια».
Για να καταλήξει αυθαίρετα ως θα αναλυθεί, στην αμφισβήτηση Δημιουργού, γράφοντας, ότι:
«Η ενιαία θεωρία ΟΤΑΝ ανακαλυφθεί ΘΑ αποδείξει ότι το Σύμπαν περιέχει την αυτοπραγμάτωση του και ότι δεν υπάρχει η ανάγκη Δημιουργού».
Και στο τέλος της σελίδας 233, περίπου ειρωνεύεται τους φιλοσόφους χρησιμοποιώντας τα λόγια του Wittgenstein, που τον χαρακτηρίζει «τον πλέον διάσημο φιλόσοφο του αιώνα μας (του εικοστού αιώνα)», είναι προσεκτικός δεν γράφει τον πλέον αξιόλογο.
Γράφοντας ότι:
«Ελλείψει των γνώσεων τους, ότι ο μόνος σκοπός της φιλοσοφίας σήμερα, είναι η ανάλυση της γλώσσας».
Ας φιλοσοφήσουμε λοιπόν με βάση τις γνώσεις και απόψεις του ίδιου του Hawking για να αποδείξουμε, ότι άλλο πίστη σε κάτι και άλλο επιστημονική άποψη.
Και ότι αυθαιρετεί προσβάλλοντας «διακριτικά», μετά τους φιλοσόφους, επιστήμονες όπως ο Άϊνσταϊν και ο Laplace.
Γράφει στη σελίδα 68 του βιβλίου του τα λογικώς ορθά :
«Επειδή υπέθεταν ότι αν ένα θερμό αντικείμενο θα έπρεπε να εκπέμπει στο περιβάλλον ηλεκτρομαγνητικά κύματα σε όλες τις συχνότητες με την ίδια ένταση, δηλαδή να ακτινοβολεί την ίδια ποσότητα ηλεκτρομαγνητικής ενέργειας σε κάθε περιοχή συχνοτήτων σε όλες, εφ όσον οι συχνότητες είναι άπειρες, θα έπρεπε να είναι και άπειρη η συνολική ποσότητα της ακτινοβολούμενης ενέργειας. Προφανώς απαράδεκτο».
«Γι αυτό», συνεχίζει, «ο γερμανός Max Planck υπέθεσε το 1900 ότι η ηλεκτρομαγνητική ενέργεια εκπέμπεται κατά ορισμένα ποσά που τα ονόμασε κβάντα. Επίσης όρισε ότι ένα κβάντο σε χαμηλή συχνότητα μεταφέρει μικρότερη ενέργεια. Και ότι η εκπομπή ενός κβάντο σε αρκετά μεγάλες συχνότητες θα απαιτούσε περισσότερη ενέργεια από την διατιθέμενη. Και έτσι περιοριζόταν η εκπομπή ενέργειας σε μεγάλες συχνότητες και η συνολικά ακτινοβολουμένη ενέργεια δεν ήταν άπειρη».
«Το 1926» συνεχίζει, «ένα άλλος γερμανός επιστήμονας ο Werner Heisenberg διετύπωσε την αρχή της απροσδιοριστίας».
«Κατ αυτήν», γράφει λογικά ορθώς ότι, «για να μπορέσουμε να προβλέψουμε την μελλοντική θέση και ταχύτητα ενός σωματιδίου πρέπει να μπορούμε να μετρήσουμε την τωρινή του θέση. Αυτό μπορεί να γίνει εάν φωτίσουμε το σωματίδιο».
«Τότε», λογικά συνεχίζει, «τη θέση την προσδιορίζουμε με μεγαλύτερη προσέγγιση με την μεταξύ δύο κορυφών του κύματος του φωτός. Έτσι για μεγαλύτερη ακρίβεια μέτρησης της θέσης θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε φως πολύ μικρού κύματος, δηλαδή πολύ μικρής απόστασης των μεταξύ των κορυφών του κύματος».
«Τότε συνεχίζει ορθώς βέβαια, «από την υπόθεση των κβάντων του Planck», «συνάγεται ότι πρέπει να χρησιμοποιήσουμε τουλάχιστον ένα κβάντο. Και μικρό μήκος κύματος σημαίνει μεγάλη συχνότητα».
Επομένως καταλήγει λογικά, «το κβάντο αυτό θα έχει μεγάλη ενέργεια».
Και συμπεραίνει επίσης λογικά προφανώς ότι:
«Λόγω της μεγάλης ενέργειας του το κβάντο αυτό θα προκαλέσει μεγάλη διαταραχή της ταχύτητας του σωματιδίου».
Και συνοπτικά γράφει ορθώς ότι:
«Όσον μεγαλύτερη ακρίβεια θέλουμε για τη θέση του σωματιδίου τόσο πιο μικρή θα είναι η ακρίβεια της μέτρησης της ταχύτητας του και αντιστρόφως».
Και συνεχίζει ότι:
«Ο Heisenberg έδειξε ότι αν πολλαπλασιάσουμε την απροσδιοριστία της θέσης επί την απροσδιοριστία της ταχύτητας και επί την μάζα του σωματιδίου το γινόμενο είναι ίσο ή μεγαλύτερο της σταθεράς του Planck».
Εδώ στη συνέχεια έγκειται κατά την ταπεινή μου γνώμη η αυθαιρεσία του Hawking.
Την αδυναμία δηλαδή καθορισμού από τον άνθρωπο με ακρίβεια της θέσης και της ταχύτητας ενός σωματιδίου, την χαρακτηρίζει αυθαίρετα ο Stephen Hawking, ως χαρακτηριστικό του Κόσμου (σελίδα 72 βιβλίου )
Και με βάση αυτό το αυθαίρετο συμπέρασμα του, θεωρεί ότι δεν ισχύει η πεποίθηση του Laplace για ένα ντετερμινιστικό σύμπαν, ήτοι ένα σύμπαν που θα μπορούσε να προβλεφθεί με βάση νόμους.
Λέγοντας ότι:
«Δεν μπορούμε να προβλέψουμε τα μελλοντικά γεγονότα του σύμπαντος με ακρίβεια αφού δεν μπορούμε να προσδιορίσουμε με ακρίβεια την σημερινή κατάσταση».
Προφανώς αυθαιρετεί γιατί την ανθρώπινη αδυναμία πρόβλεψης την θεωρεί και ότι είναι χαρακτηριστικό του σύμπαντος.
Κατηγορεί επίσης (περίπου) τον Αϊνστάιν γράφοντας ότι:
«Παρ όλον που τιμήθηκε με βραβείο νόμπελ για τη συμβολή του στην κβαντική θεωρία», δεν δέχεται τις απόψεις του. Θυμίζοντας τη φράση του Αϊνστάιν, ότι «ο Θεός δεν παίζει ζάρια».
Την μάλλον ηθελημένα λανθασμένη του άποψη, την χρησιμοποίει Hawking για να αμφισβητήσει, όχι όμως επιστημονικά, αλλά αυθαίρετα ως αναλύθηκε, την ύπαρξη Δημιουργού.
Ευριπίδης Μπίλλης
