Ελευθέριος Ανδρώνης
Στην εξοργιστική είδηση που θα μεταφέρουμε εδώ, θα γίνει ολοφάνερη για τον κάθε αναγνώστη η παρασιτική δράση των στρατευμένων αθέων στη χώρα μας και πόσο μεθοδικά την υπονομεύουν, σαν εργατικά σαράκια που τρώνε αθέατα τον ιστό της Πολιτείας. Κομμάτι – με το κομμάτι, σαν ψυχαναγκαστικοί θεομάχοι ζητούν να απογυμνώσουν το ελληνικό κράτος από κάθε χριστιανικό στοιχείο.
Σε μια Ελλάδα που κλονίζεται συθέμελα από το σαθρό κράτος Δικαίου, και που το αίτημα για πραγματική δικαιοσύνη ώθησε εκατομμύρια Ελλήνων να πλημμυρήσουν τις πλατείες σε όλον τον κόσμο, το μοναδικό πρόβλημα που εντοπίζει η Ένωση Αθέων (Atheist Union of Greece) στα ελληνικά δικαστήρια είναι οι χριστιανικές εικόνες εντός τους!
Η Ένωση Αθέων (ή μάλλον η Ένωση κομπλεξικών αντιχρίστων όπως θα άρμοζε πιο σωστά να ονομάζονται) έχει προσφύγει από το 2018 (και σε δεύτερη φάση το 2025) στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) κατά του ελληνικού κράτους, με την αιτίαση ότι στην Ελλάδα παραβιάζεται το Άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης (Δικαίωμα σε δίκαιη δίκη), διότι – όπως ισχυρίζονται – το να δικάζεται κάποιος σε μια αίθουσα που περιέχει μια θρησκευτική εικόνα, δίνει την εντύπωση ότι το δικαστήριο δεν τηρεί την απαραίτητη ουδετερότητα. Η εικόνα – λένε – δημιουργεί ψυχολογική… πίεση σε αλλόθρησκους ή άθεους, κάνοντάς τους να νοιώθουν «ξέχωροι» και μη ισότιμοι απέναντι στο νόμο.
Πριν τη λυσσαλέα κλιμάκωση των Αθέων μέσω ΕΔΑΔ, είχαν προσφύγει για το ίδιο ζήτημα στην ελληνική δικαιοσύνη, με το Συμβούλιο της Επικρατείας να τους απορρίπτει δύο φορές το αίτημα (2018 και 2019).
Σε αμφίβολη μοίρα τα θρησκευτικά σύμβολα της Ευρώπης
Η είδηση θα ήταν μια γραφική γελοιότητα (ενδεικτική της υστερίας που διακατέχει τον σύλλογο Αθέων), αν δεν είχε εξελιχθεί σε ζήτημα καθοριστικής απόφασης του ΕΔΔΑ που ενδέχεται να επηρεάσει όχι μόνο το στάτους των δικαστηρίων, αλλά όλων των δημόσιων κτηρίων της Ευρώπης! Σε αντίθεση με τα ελληνικά ΜΜΕ που κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου για τέτοια θέματα, στον ξένο τύπο γίνονται εκτεταμένες αναφορές για την κρίσιμη υπόθεση «εικονομαχίας» που ξεκίνησε από την Ελλάδα, η οποία αφορά το μέλλον των χριστιανικών εικόνων στο δημόσιο βίο της Ευρώπης. Γιατί, μη γελιόμαστε, αν γίνει αποκαθήλωση εικόνων στα δικαστήρια, θα γίνει ύστερα και παντού αλλού.
Οι δύο αντιμαχόμενες πλευρές που διεκδικούν δικαίωση στο ΕΔΑΔ (του οποίου η απόφαση αναμένεται στο πρώτο εξάμηνο του 2026), είναι από τη μια πλευρά οι (ανθ)έλληνες άθεοι και από την άλλη το ελληνικό κράτος (ως κύριος εναγόμενος), η Εκκλησία της Ελλάδος και η διεθνής νομική οργάνωση «ADF International» που έχει ως αντικείμενο την υπεράσπιση των χριστιανικών δικαιωμάτων.
Στην υπερασπιστική γραμμή υπέρ των εικόνων, τονίζεται ότι αυτές αποτελούν «παθητικά σύμβολα» που ούτε αδικούν τους μη πιστεύοντες, ούτε επιβάλλουν την πίστη που τις συνοδεύει, ούτε επηρεάζουν κατ’ ελάχιστο την κρίση της δικαστικής έδρας. Τονίζεται ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ελληνική ιστορία και σημειώνεται ότι η αφαίρεση των εικόνων θα ήταν πράξη αποθρησκειοποίησης και όχι συνεισφοράς σε έναν πραγματικό πλουραλισμό.
Σύμφωνα με το ADF (Alliance Defending Freedom): «Σε ολόκληρη την Ευρώπη υπάρχει μια μακροχρόνια πρακτική εμφάνισης θρησκευτικών συμβόλων, συμπεριλαμβανομένων σταυρών, σε ιταλικά κρατικά ιδρύματα, θρησκευτικά έργα τέχνης σε ιστορικά δικαστικά κτίρια στην Αυστρία και την Ισπανία, ή σταυροί σε κάθε κυβερνητικό γραφείο σε ολόκληρη τη Βαυαρία της Γερμανίας, ενώ στη Γαλλία τα δικαστήρια έχουν αναγνωρίσει ότι η θρησκευτική απεικόνιση επιτρέπεται σε δημόσια κτίρια όταν εξυπηρετεί πολιτιστικό ή ιστορικό σκοπό».
Το δεδικασμένο της Ιταλίας
Για την προσφυγή της Ένωσης Αθέων, το ΕΔΑΔ έχει ως νομικό σημείο αναφοράς την υπόθεση της Soile Lautsi κατά Ιταλίας, η οποία (όντας Φιλανδή υπήκοος παντρεμένη με Ιταλό) είχε δικαιωθεί αρχικά από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο (το 2009), κατόπιν αιτήματός της να αφαιρεθούν οι σταυροί από τα ιταλικά σχολεία, διότι – όπως υποστήριζε – παραβιαζόταν «η αμεροληψία της δημόσιας διοίκησης» και εμποδιζόταν το δικαίωμά της να αναθρέψει τα παιδιά της σύμφωνα με τις δικές της πεποιθήσεις.
Η απόφαση του ΕΔΑΔ είχε προκαλέσει τότε σάλο στην Ιταλία (αλλά και πανευρωπαϊκά) και αφού η χώρα προσέφυγε στην Μεγάλη Ολομέλεια, η απόφαση κατέπεσε το 2011, με την ευρωπαϊκή αρχή να αναγνωρίζει ότι οι ευρωπαϊκές χώρες έχουν δικαίωμα να προβάλλουν σε δημόσιους χώρους τις πολιτιστικές και θρησκευτικές παραδόσεις τους.
Οι Άθεοι ισχυρίζονται ότι η δική τους προσφυγή είναι πιο ισχυρή νομικά από την υπόθεση Lautsi, γιατί ένας κατηγορούμενος σε δικαστήριο υποβάλλεται σε άμεση έκθεση στην κρατική εξουσία, σε αντίθεση με ένα σχολείο όπου ο (άθεος ή αλλόθρησκος) μαθητής μπορεί να αντισταθμίσει τα ερεθίσματά του με την ανατροφή που λαμβάνει από την οικογένεια.
Η δικαστική εξέλιξη κρίνεται πολύ σοβαρή, διότι μια απόφαση κατά των εικόνων στα ελληνικά δικαστήρια, θα μπορούσε να επιφέρει ντόμινο ανάλογων αποφάσεων στις 46 χώρες – μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης. Η Κύπρος, η Ιταλία, η Πολωνία, η Ισπανία, η Ρουμανία, η Σερβία και η Ρουμανία, είναι μερικές μόνο από τις χώρες όπου συνηθίζεται να υπάρχουν θρησκευτικές εικόνες σε δημόσιες υπηρεσίες. Πολλές από αυτές τις χώρες παρακολουθούν στενά την εξέλιξη της υπόθεσης.
Μια θλιβερή δράκα…
Κλείνοντας με ένα συνοπτικό σχόλιο για όλα τα παραπάνω, βλέπουμε τι χαίνουσα πληγή είναι για τον τόπο μας η παρεμβατική αθεΐα, όταν αυτή μετατρέπεται σε μια κοοπερατίβα που βρίσκει νόημα ζωής στο να γαβγίζει εναντίον του Θεού.
Αυτοί οι κωμικοτραγικοί «φιλόσοφοι» της… χοληστερίνης που στήνουν συμπόσια κρεατοφαγίας κάθε Μεγάλη Παρασκευή για να πικάρουν τους χριστιανούς, έχουν το θράσος να μιλούν για ιδεοληψία του κράτους εις βάρος τους. Αυτοί οι ίδιοι… ευαισθητούληδες που τους δημιουργεί ψυχολογική… πίεση μια εικόνα στο οπτικό τους πεδίο, είναι που διοργανώνουν ημερίδες υπέρ της ευθανασίας, μιλώντας υπέρ των σύγχρονων ιατρικών «Άουσβιτς».
Αισθάνονται… μειονεκτικά με μια ταπεινή εικόνα που δεν ενοχλεί κανέναν (παρά μόνο τους σεληνιασμένους), την ώρα που στηρίζουν παρελάσεις «υπερηφάνειας» που μπαστακώνονται σε δρόμους, πλατείες, δημόσια κτήρια, πανεπιστήμια, εκδηλώσεις, διαφημιστικές καμπάνιες και κομματικά περίπτερα.
Αμφιταλαντεύεσαι να διαλέξεις τι από τα δυο υπερισχύει σε μέγεθος: η υποκρισία τους ή προκλητικότητά τους; Τελικά το ένα συμπληρώνει το άλλο. Να λοιπόν που εκμεταλλευόμενοι το ανεκτικό πνεύμα της χριστιανο-αναθρεμμένης Ευρώπης, αυτή η θλιβερή δράκα κατάφερε να δημιουργήσει ένα νομικό απόστημα που αν σπάσει χωρίς να θεραπευτεί, θα γεμίσει «πύον» το δημόσιο βίο. Εμείς θα παρακολουθούμε το θέμα για ό,τι νεότερο προκύψει.
Μέχρι τότε, η κατάσταση μιλάει από μόνη της: Άθεοι εναντίον ελληνικού κράτους, ελληνικής Εκκλησίας και οργανώσεων θρησκευτικών δικαιωμάτων. Έτσι, για να γνωρίζουμε όλοι με ποιους έχουμε να κάνουμε…
