Γράφει ο Ιταλός συγγραφέας Μαρτίνο Μόρα
Τα τελευταία χρόνια, η πολιτικά ορθή οργουελιανή Νέα Ομιλία (Newsspeak) έχει ξεπεράσει την απλή ανθρωποκτονία, επινοώντας τον νεολογισμό «γυναικοκτονία» εκ του μηδενός, με βιασμό της Ιταλικής (και της Ελληνικής) γλώσσας. Αλλά χωρίς ταυτόχρονα να επινοήσει και τον όρο «ανδροκτονία».
Ωστόσο, αν υπάρχει η γυναικοκτονία, δεν θα έπρεπε κανονικά ─ κατά την απαραίτητη λογική και αναλογία ─ να υπάρχει και ο όρος ανδροκτονία; Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα.
Αν ένας άντρας σκοτώσει μια γυναίκα, δεν είναι πλέον μια απλή δολοφονία, αλλά μια «γυναικοκτονία», για να τονιστεί έτσι η ταυτότητα του θύματος. Αν όμως μια γυναίκα σκοτώσει έναν άντρα, παραμένει απλή δολοφονία, και όχι «ανδροκτονία». Γιατί σε αυτή την περίπτωση, είναι περιττό, δεν είναι σωστό, δεν είναι δυνατό, δεν πρέπει να τονιστεί η ταυτότητα του θύματος.
Στην πραγματικότητα, ο άνδρας, γενικά το αρσενικό, είναι για τα πάντα ένοχος, ανεξαρτήτως όλων των άλλων, ως ιστορικός καταπιεστής.
Ειδικά αν είναι λευκός (ένα επιπλέον επιβαρυντικό στοιχείο) και σεξουαλικά φυσιολογικός (ένα ακόμη επιπλέον μεγαλύτερο επιβαρυντικό στοιχείο).
Δεν μπορεί, δεν πρέπει, δεν επιτρέπεται να τον παρουσιάσουμε ως θύμα, ούτε καν όταν είναι πραγματικά. Είναι το γνωστό παιχνίδι εξαπάτησης αυτής της μνησίκακης και εκδικητικής ιδεολογίας, που είναι καμουφλαρισμένη με ζαχαρένια φιλανθρωπία (σιροπιαστό ψευδοανθρωπισμό) ─ όπως όλα τα δηλητηριώδη γλυκά ─ που επεξεργάστηκαν & αναπτύχθηκαν στα αγγλοσαξονικά κολέγια κατ’ εντολή του μεγάλου κεφαλαίου. Υπαγορεύει το πώς πρέπει να μιλάει κανείς και επομένως και το πώς να σκέφτεται, διαμορφώνοντας μια δουλοπρεπή νοοτροπία.
Και τέλος, να νομοθετήσει, όπως έκανε το δουλοπρεπές Ιταλικό κοινοβούλιο, με μια πλειοψηφία προσκείμενη στη Μελόνι, θεσπίζοντας το νομικό βδέλυγμα της «γυναικοκτονίας». Ο βαθυστόχαστος Τζορτζ Όργουελ είχε προβλέψει σωστά ότι θα ερχόταν μια τέτοια εποχή στην οποία θα βασίλευαν τα συστηματικά ψέματα, στην οποία η (νέα, διπλή) γλώσσα, τα νοήματα & τις λέξεις θα διαστρέφονταν με απώτερο σκοπό την αλλαγή του τρόπου σκέψης των ανθρώπων.
Έκανε λάθος όμως, ωστόσο, φανταζόμενος ότι αυτή η δικτατορία του Μεγάλου Αδελφού, που θα επέβαλε αυτή την γλωσσική διαστροφή θα είχε κομμουνιστικά και φασιστικά χαρακτηριστικά.
Αντ’ αυτού όμως, σήμερα έχει επιβληθεί αυτή η διαστροφή από μια άλλη δικτατορία: αυτή του χρήματος. Δηλαδή, από την η φιλελεύθερη πλουτοκρατία. Ο Μεγάλος Αδελφός, νοούμενος ως δικτάτορας, δεν υπάρχει. Αντ’ αυτού, δυστυχώς, μας εμφανίστηκε ο Μάριο Ντράγκι (= Δράκος στα Ιταλικά), ο εντολοδόχος της υπερπόντιας τοκογλυφίας. Η προφητεία του Όργουελ πρέπει επομένως να ενσωματωθεί μαζί με εκείνη ενός άλλου διορατικού συγγραφέα, του Άγγλου φιλόσοφου Γκίλμπερτ Κιθ Τσέστερτον, ο οποίος ήδη από το 1925 ισχυριζόταν ότι φοβόταν αυτό που ερχόταν από το Μανχάταν περισσότερο από αυτό που ερχόταν από την Μόσχα, που τότε ήταν κομμουνιστική.
Είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι ένας ένθερμος σκληρός αντιμπολσεβίκος Καθολικός όπως ο Τσέστερτον είχε ήδη διαισθανθεί πριν από εκατό (100) χρόνια ότι η δολιότητα των χρηματιστών της Γουόλ Στριτ (και η ανομία του κόσμου που θα δημιουργούσαν) θα ήταν μεγαλύτερη από αυτή των αδίστακτων οπαδών του Λένιν.
Ναι, ζούμε στον Οργουλιανό νέο κόσμο του πολιτικά ορθού, όπου το δηλητήριο είναι καμουφλαρισμένο κάτω από την ζαχαρούχα μελάσα των θυμάτων και των καλοθελητών. Έναν κόσμο στον οποίο δεν υπάρχουν πλέον έθνη & φυλές, στον οποίο οι λαθρομετανάστες μετονομάζονται ξαφνικά σε «μετακινούμενους πληθυσμούς». Σε ένα κόσμο όπου δεν υπάρχουν πλέον δύο φύλα (αρσενικό/θηλυκό), αλλά αναδύονται άπειρα ρευστά «φύλα», «άπειρες “έμφυλες ταυτότητες” & άπειροι σεξουαλικοί προσανατολισμοί.
Όμως, ωστόσο, σε αυτόν τον “Νέο Θαυμαστό Ανάποδο Κόσμο/Εποχή” υπάρχει, η επινοημένη ορολογία «γυναικοκτονία». Χωρίς όμως την «ανδροκτονία».
Είναι το βασίλειο της Νέας Ομιλίας (Newsspeak), για την οποία ο Τζόρτζ Όργουελ μας είχε προειδοποιήσει ότι έρχεται, και ότι θα είναι το βασίλειο των παγκόσμιων ψεμάτων. Θα είναι ο αναποδογυρισμένος κόσμος.
Ένας “φιλελεύθερος” κόσμος.
