Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν. Αρχείο φωτογραφιών
Alexander Khaldei
Οι μεγάλοι πολιτικοί δεν κάνουν ποτέ τίποτα τυχαία ή απλά για διασκέδαση. Από έμπνευση ή από ενδιαφέρον. Οι μεγάλοι πολιτικοί κάνουν πάντα τα πάντα προσεκτικά και βάζουν κάθε δράση σε κάποια ευρύτερη διαδικασία, την οποία αυτές οι ενέργειες εξυπηρετούν και δικαιολογούν.
Γι ‘ αυτό είναι μεγάλοι πολιτικοί, διαφορετικοί από όλους τους άλλους ανθρώπους μπορούν να αντέξουν οικονομικά να δράσουν με βάση την έμπνευση, ένα ξαφνικό ενδιαφέρον ή απλά λόγω της σκέψης που τους ήρθε στο μυαλό, την οποία αποφάσισαν να πουν στον κόσμο.
Το γεγονός ότι για τα 75 χρόνια νίκης στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο ο Βλαντιμίρ Πούτιν αποφάσισε να γράψει ένα ιστορικό δοκίμιο για τις αιτίες και τις κινητήριες δυνάμεις αυτού του πολέμου δεν σημαίνει ότι ξαφνικά ξύπνησε ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ιστορία ή ότι η δίψα για αλήθεια υπερίσχυσε.
Δεν είναι ότι αποφάσισε να κάνει ένα προϊόν προπαγάνδας που κανείς στον κόσμο δεν μπορεί να το ξεπεράσει. Και δεν είναι ότι αποφάσισε να πάρει εκδίκηση για ορισμένους από τους σημερινούς γεωπολιτικούς αντιπάλους που ήταν πολύ ενοχλητικοί για να κάνουν οτιδήποτε δυσάρεστο στη Ρωσία τα τελευταία 25 χρόνια.
Εξάλλου, πριν από πέντε χρόνια η ημερομηνία δεν ήταν λιγότερο δυνατή και οι σχέσεις με τους “εταίρους” δεν είναι λιγότερο δύσκολες. Και όμως ο Βλαντιμίρ Πούτιν δεν επρόκειτο να γράψει κάτι τέτοιο. Αλλά τώρα, για κάποιο λόγο, συγκεντρώθηκε και έγραψε.
Έτσι, αμέσως με τη μετάφραση στα αγγλικά και την τοποθέτηση στην αμερικανική πηγή National Interest ( Το Εθνικό Συμφέρον), ένα περιοδικό που δημοσιεύθηκε στις ΗΠΑ από το Κέντρο Εθνικών Ενδιαφερόντων στην πρωτεύουσα της Ουάσιγκτον. Είναι ένα από τα think tanks που συγκεντρώνει την προσοχή του πολύ συγκεκριμένου κοινού – την κορυφή της αναλυτικής κοινότητας και των σημερινών πολιτικών όχι λιγότερο από το κρατικό επίπεδο.
Στην πραγματικότητα, απολύτως κάθε όργανο εκτύπωσης θα ήταν πρόθυμο να δημοσιεύσει το άρθρο του Πούτιν, και να πληρώσει πολλά χρήματα για την επιλογή του. Αλλά ο Πούτιν στράφηκε όχι στον μαζικό αναγνώστη, αλλά στην πνευματική ελίτ της Δύσης. Στην ίδια τη φωλιά του – το λημέρι, όπως θα είχαμε πει κατά τη διάρκεια αυτού του πολέμου. Και αυτό είναι το πρώτο ενδιαφέρον σημάδι που χαρακτηρίζει το σχέδιο του Πούτιν με έναν συγκεκριμένο τρόπο.
Επομένως, το πρώτο ερώτημα “σε ποιον;” απαιτεί μια απάντηση: όχι σε όλους, αλλά στους εκλεκτούς. Δεν είναι χωρίς λόγο ότι ο γραμματέας Τύπου του Πούτιν, Dmitry Peskov, όταν ρωτήθηκε γιατί επέλεξαν την ιστοσελίδα αυτού του περιοδικού, απάντησε: “Ήμασταν επικεντρωμένοι σε μια σταθερή δημοσίευση που διαβάζεται από σοβαρά και έξυπνα άτομα.
Χαρακτηριστικά, επέλεξαν όχι μια έντυπη έκδοση, αλλά μια ηλεκτρονική έκδοση – αυτός είναι ένας υπολογισμός σε ένα νεαρό μέρος του “σοβαρού και έξυπνου” κοινού. Δηλαδή, είναι μια εκπαιδευτική διαδικασία, εργασία για το μέλλον. Δεν θα είναι δυνατόν να ξεχάσουμε τις εκτιμήσεις για τον Πούτιν από εκείνους που διάβασαν το άρθρο του. Αλλά η νέα γενιά των πολιτικών στις ΗΠΑ έχει μεγαλώσει σε μια εντελώς διαστρεβλωμένη ιστορία αυτού του πολέμου, και οι πληροφορίες του Πούτιν θα είναι γι ‘αυτούς, αν όχι ένα σοκ, τότε μια αποκάλυψη και μια τεράστια έκπληξη.
Αν ο Πούτιν έχει δημοσιεύσει ένα άρθρο σχετικά με τον πόλεμο των ΗΠΑ, θα διαβαστεί από ολόκληρο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένης της ευρωπαϊκής πολιτικής και διοικητικής ελίτ. Και αυτός είναι ένας άλλος παραλήπτης που θα λάβει το μήνυμα του Πούτιν. Ο υπολογισμός του Πούτιν είναι ακριβής – απευθύνθηκε σαν να μην αναφέρεται για αυτούς. Αλλά αν δεν πουν τίποτα, θα παραδεχθούν τις κατηγορίες, και αν δεν σιωπήσουν, θα έχουν αναγκαστεί να διαβάσουν το άρθρο του Πούτιν και έτσι θα συμβάλουν στη διάδοση της διατριβής του.
Το γεγονός είναι ότι το άρθρο του Πούτιν δημιούργησε μια αίσθηση με την πλήρη έννοια της λέξης, και η κάπως συγκεχυμένη σιωπή των δυτικών μέσων ενημέρωσης μετά τη δημοσίευσή του λέει ακριβώς αυτό. Δεν είναι το ιστορικό υλικό που είναι εντυπωσιακό στο άρθρο του Πούτιν – ήταν γνωστό σε όλους τους μαθητές της Σοβιετικής Ένωσης και είναι τώρα γνωστό ακόμη και από τους πολίτες της μεσαίας εκπαίδευσης.
Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι για πρώτη φορά στην ιστορία της μετασοβιετικής Ρωσίας, ο αρχηγός του κράτους χτύπησε τα αυτιά των Ηνωμένων Πολιτειών, της Μεγάλης Βρετανίας, της Γαλλίας και της Πολωνίας, για να μην αναφέρουμε τη Γερμανία. Είναι δύσκολο να βρεθεί ένα διαφορετικό χαρακτηριστικό αυτού που έκανε ο Πούτιν.
Δηλαδή, η απάντηση στο δεύτερο ερώτημα “τι ήταν;” μπορεί να δοθεί ακριβώς – δεν ήταν καν ένα χαστούκι, αλλά ένας γάντζος στην δεξιά τους. Η δράση κατά των “συνεργατών” ήταν προηγουμένως εντελώς αδιανόητη. Για να πω την αλήθεια για το ρόλο της Δύσης στην απελευθέρωση του χειρότερου πολέμου στην ιστορία της ανθρωπότητας δεν είναι φτύσιμο ή το ρίξιμο ενός γαντιού, και δεν είναι καν ένα χτύπημα – είναι μια σειρά μετά την οποία θα πρέπει να καταλάβετε τι συνέβη.
Ο Πούτιν, αυτό το μοντέλο πολιτικής ορθότητας, ήρθε ξαφνικά σε μια υψηλή συνάντηση και είπε δυνατά: “Κύριοι, είστε όλοι γκάνγκστερ και δολοφόνοι εδώ”, μετά την οποία υποκλίθηκε και βγήκε έξω. Αφήνοντας τους κυρίους σε κατάσταση σοκ για να κατανοήσουν τι είχε πει.
Έτσι, το ερώτημα “γιατί;” τίθεται. Ο Πούτιν, ως κριάρι που χτυπά ένα τανκ, έκανε τα επιχειρήματά του να επιτεθούν μετά την επίθεση στις αμφιβολίες των ιστορικών πλαστογραφιών, κατηγορώντας ευθέως τους οικονομικούς και πολιτικούς κύκλους των Ηνωμένων Πολιτειών, της Βρετανίας και της Γαλλίας ότι δημιούργησαν τη στρατιωτική βιομηχανία της ναζιστικής Γερμανίας, ότι την έθεσαν εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης, ότι σαμποτάρισαν σκόπιμα όλες τις σοβιετικές πρωτοβουλίες στον τομέα της πρόληψης του πολέμου. Ο Πούτιν έδειξε ευθέως ότι ο πόλεμος ήταν επιθυμητός, ήταν προετοιμασμένος, ξεκινώντας από την Ειρήνη των Βερσαλλιών, και οδήγησε σε αυτόν, νομίζοντας ότι θα κάλυπτε τους άλλους, και οι ίδιοι θα ήταν σε θέση να μείνουν στο περιθώριο.
Ειδικά από τον Πούτιν, η μπάλα πήρε την Πολωνία. Από το 1945, κανείς δεν έχει κατηγορήσει την Πολωνία ότι μοιράστηκε την Τσεχοσλοβακία με τον Χίτλερ, γεγονός που κατέστησε αναπόφευκτο τον πόλεμο στην Ευρώπη. Όχι το “Σύμφωνο Molotov-Ribbentrop”, όπως ονομάζεται το σοβιετικογερμανικό σύμφωνο μη επίθεσης, αλλά ο πολωνογερμανικός τεμαχισμός της Σουδητίας από την Τσεχοσλοβακία, το οποίο στη συνέχεια εγκρίθηκε από όλες τις δυτικές δυνάμεις στην επαίσχυντη συνωμοσία του Μονάχου.
Το πιο σημαντικό πράγμα αναδύεται μεταξύ των γραμμών του κειμένου που έγραψε ο Πούτιν. Γνωρίζουμε ήδη ότι η Αγγλία κυβέρνησε πλήρως την πολωνική ελίτ, κατευθύνοντας την πολιτική της κατά της Ρωσίας. Αλλά γιατί η Αγγλία πίεσε τόσο έντονα την Πολωνία; Ήταν πραγματικά μόνο για τη Ρωσία;
Τελικά δεν ήταν. Η Αγγλία πίεσε την Πολωνία επειδή ήθελε να επεκτείνει την αυτοκρατορία της αναλαμβάνοντας τα εδάφη των γειτονικών χωρών. Τις Βαλτικές Χώρες, την Δυτική Ουκρανία και την Λευκορωσία, την ίδια την Τσεχοσλοβακία. Δεν ήταν προς το συμφέρον της Βρετανίας να επιτρέψει να συμβεί αυτό. ” Η ενίσχυση της Πολωνίας και της Γερμανίας ήταν πολύ απαράδεκτη για την Αγγλία. Η Πολωνία έπρεπε να επιστρέψει στα εθνικά της σύνορα. Έτσι, η Αγγλία υπέταξε εντελώς την Πολωνική ελίτ και την κατεύθυνε προς την Ανατολή με όλη της τη δύναμη.
Μπορείτε να φανταστείτε τι σημαίνει να λες σήμερα μετά από είκοσι χρόνια πολιτικής σωστής σιωπής σε ένα κουρέλι ότι αγκαλιαζόταν και φιλιόταν με τους όμοιους του ; Αυτό βάζει ένα τέλος στις προηγούμενες πολιτικές απέναντι στην Ρωσία από την Δύση.. Είναι το τέλος της προσποίησης και η έκκληση προς τον εχθρό με μια πραγματική έκφραση του προσώπου του (τους έδειξε τα δόντια του).
Και παρόλο που μιλάμε για αυτές τις κυβερνήσεις, εκείνης της εποχής, όλοι κατάλαβαν τα πάντα τέλεια. Με το ίδιο το γεγονός ότι ένας αδίστακτος ποδοπατά τους αγαπημένους δυτικούς κάλους τους, ο Πούτιν έχει κόψει όλες τις ελπίδες για την επιστροφή της Ρωσίας σε ένα κράτος ιδεολογικής και πνευματικής υποταγής στους «εταίρους» της.
Τώρα η απάντηση στο ερώτημα “γιατί τώρα;” Ναι, επειδή η Ρωσία βρίσκεται στη διαδικασία της κυριαρχίας, η πεμπτουσία της οποίας θα είναι η στιγμή της ψηφοφορίας για τις αλλαγές στο Σύνταγμα, όπου η τροπολογία είναι η κυριαρχία και η εθνικοποίηση της ελίτ.
Η Ρωσία κατανοεί αυτό που συμβαίνει ως μια διαδικασία διαίρεσης των παλαιών στρατοπέδων σε νέα σύνορα. Και από την στάση του απέναντι στους ηθικούς αυτουργούς αυτού του πολέμου, ο Πούτιν έδειξε ότι η Ρωσία δεν αποδέχεται τους ισχυρισμούς των κληρονόμων τους να διατηρήσουν τη ζώνη επιρροής τους, την οποία έλαβαν ως αποτέλεσμα της προσωρινής αδυναμίας της ΕΣΣΔ. Δεν είναι δυνατόν να χρησιμοποιήσουν την ιστορία για να νομιμοποιήσουν την εξουσία τους στα κατεχόμενα εδάφη.
Και αν ναι, η αντίσταση είναι δικαιολογημένη, και όλοι όσοι συμμετέχουν σε αυτήν – είναι οι δικοί του και αυτοί που αποσύρονται – είναι οι ξένοι. Τώρα τα κριτήρια για την ένταξη στη ρωσική πολιτική ελίτ είναι ακριβώς αυτά. Οι περιθωριοποιημένοι υποστηρικτές της συνθηκολόγησης θα απομακρυνθούν σοβαρά από την πολιτική κοινότητα.
Ο Πούτιν έκανε ένα ακόμη βήμα προς το άνοιγμα μιας νέας εποχής – μιας εποχής αντίστασης στο πρώην μοντέλο του κόσμου, την οποία αμφισβήτησε, και την οποία έκανε ο Βλαντιμίρ Πούτιν από τη Ρωσία. Καμία άλλη υπερδύναμη δεν τόλμησε να το αντέξει οικονομικά.
Αξίζει ιδιαίτερα να σημειωθεί ότι ο Πούτιν ήταν ο πρώτος που μίλησε θετικά για τον ρόλο του Στάλιν και της Σοβιετικής ηγεσίας. Φυσικά, πριν από αυτό έκανε το απαιτούμενο βήμα να αποστασιοποιηθεί από τις καταπιέσεις, αναγνωρίζοντας την ύπαρξη και το απαραδέκτου τους. Αλλά αμέσως χώρισε το ζήτημα της καταστολής από τη σοβιετική θέση στον πόλεμο, την οποία υποστήριξε σαφώς, έτσι για πρώτη φορά οι θετικοί συνειρμοί υπερίσχυσαν των αρνητικών. Και ενίσχυσε τα λόγια του με τα στοιχεία του Βρετανού πρωθυπουργού Τσόρτσιλ και του Λόιντ Τζορτζ.
Αυτό δεν είναι μόνο ένα μήνυμα συνέχειας της ΕΣΣΔ. Είναι ένα σημάδι: “Η Ρωσία επιστρέφει”. Μετά από αυτό το άρθρο, η ψευδαίσθηση ότι θα υπάρξουν υπερβολές στη Ρωσία και ότι η Ρωσία θα επιστρέψει στην προηγούμενη θέση της θα πρέπει να λιώσει σαν πρωινή ομίχλη. Η Ρωσία δεν θα επιστρέψει.
Ένα άλλο αξιοσημείωτο σημείο είναι η χρονική στιγμή για ένα τέτοιο βήμα. Η Δύση εξασθενεί, η κρατικότητα της βρίσκεται υπό πίεση, υπάρχει μια βαθύτερη κρίση που έχει κατακλύσει όχι μόνο την οικονομία αλλά και το πνεύμα. Νέες γραμμές διαίρεσης προστέθηκαν στις παλιές. Και αυτή τη στιγμή η Ρωσία χτυπά ένα πολύ ευαίσθητο χτύπημα σε ολόκληρη αυτή τη δυτική δομή.
Όπως λένε στην πυγμαχία: “Δεν είναι απαραίτητο να χτυπήσει σκληρά, είναι απαραίτητο να χτυπήσει στην ώρα του”. Αυτό είναι το πώς θα πρέπει κανείς να κατανοήσει το νόημα και το σούπερ-έργο του άρθρου του Πούτιν σχετικά με τις αιτίες της εκδήλωσης του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου, ένα θέμα που είναι αφηρημένο με την πρώτη ματιά. Στην πραγματικότητα, ο Πούτιν περιέγραψε τον τρέχοντα πόλεμο, γιατί «η μήτρα που είχε το ερπετό εξακολουθεί να είναι ικανή να αποφέρει καρπούς», όπως έγραψε ο Bertold Brecht.
Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το άρθρο του Πούτιν έχει γίνει μια αίσθηση, οι συνέπειες του οποίου θα εκδηλωθούν στις αναπόφευκτες γεωπολιτικές αλλαγές που συμβαίνουν εδώ και μια δεκαετία και αυξάνονται μπροστά στα μάτια μας.
Αλλά ο Πούτιν δεν στριμώχνει ποτέ τον αντίπαλό του. Πάντα δημιουργεί μια εναλλακτική λύση και την δείχνει στον αντίπαλό του. Την ίδια στιγμή με το άρθρο του στις ΗΠΑ, τα ρωσικά μέσα ενημέρωσης δημοσίευσαν μια συνέντευξη με Patrushev, ο οποίος περιέγραψε τη Δύση ως εχθρό, και ένα άρθρο από Τον Μεντβέντεφ, γεμάτη μέτρια και εταιρική γλώσσα. Αυτό δείχνει ότι η Δύση έχει μια επιλογή. Η παραλλαγή θα είναι μαλακή ή σκληρή. Το γεγονός ότι οποιαδήποτε από αυτές βρίσκεται υπό τον έλεγχο του Πούτιν είναι κατανοητό, αλλά εδώ, όπως λένε, οι διαπραγματεύσεις είναι ακατάλληλες.
Οι μεγάλοι πολιτικοί δεν κάνουν ποτέ τίποτα. Λένε πάντα πολύ περισσότερα από ό, τι λένε, και σημαίνουν μια περίοδο πολύ μεγαλύτερη από εκείνη που λένε. Απλά πρέπει να μάθεις πώς να το κάνεις σωστά, και το κύριο πράγμα είναι να καταλάβεις εγκαίρως. Τουλάχιστον για να αποφευχθεί ένας μεγάλος πόλεμος και πάλι, μετά τον οποίο δεν θα υπάρχει κανείς να σκεφτεί για τις αιτίες του.
