γράφει ο Νίκος Β.
Εχθές διάβασα περιχαρής την εξής είδηση:
“Εκτός νόμου τέθηκαν οι Ιεχωβάδες στην Ρωσία, με απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου της χώρας. Έτσι πράττουν τα έθνη που θέλουν να επιζήσουν”, καταλήγει το δημοσίευμα.
Αμέσως με κυρίευσε μελαγχολία συγκρίνοντας την πραγματικότητα στην πατρίδα μου. Εδώ οι νεοέλληνες απομονωμένοι και κομματιασμένοι στέκουν απαθείς:
Να καμαρώνουν την νομοθετική εξουσία να καταπατά το σύνταγμα και να υπονομεύει την δικαστική εξουσία με νομικές ακροβασίες και νομοθετικά εκτρώματα – μνημεία ανισότητας και αδικίας.
Να καμαρώνουν την εκτελεστική εξουσία να χρησιμοποιεί τα ελεγχόμενα ΜΜΕ, να διορίζει ημετέρους και να εξαπατά συστηματικά τους πολίτες καταπατώντας όλες τις προεκλογικές της εξαγγελίες ατιμώρητη.
Να καμαρώνουν την δικαστική εξουσία να καρκινοβατεί εξαιτίας της διαπλοκής της με την εκτελεστική εξουσία, να τρέμει τις επιπτώσεις των παρεμβάσεων στην καριέρα των λειτουργών της.
Να καμαρώνουν την ιεραρχία της ελλαδικής εκκλησίας να γυρνάει και το άλλο μάγουλο στα κτυπήματα της κεφαλαιοκρατικής παγκοσμιοποίησης και της εθνολογικής αλλοίωσης της Ελλάδος.
Να καμαρώνουν την αρχαιολογική και πολεοδομική υπηρεσία να αδειοδοτεί την ανέγερση του τεμένους των παράνομων ισλαμιστών επάνω στην αρχαιότερη οδό του κόσμου.
Καμαρώστε τους λοιπόν, εκτός…
Με εφόδια την πίστη στον Χριστό και την Ορθοδοξία, γραμμική συνέχεια των Ελλήνων προφητών – φιλοσόφων. Με εφόδιο την ιστορική καταβολή των ηρώων προγόνων μας και της αθάνατης ελληνικής ψυχής. Με όπλο την φυλετική παρακαταθήκη των Μεγίστων Στρατηγών και Βασιλέων της αρχαίας και νεώτερης Ελλάδος. Με όπλο την θεία ελληνική γλώσσα και τον πλούτο του κλασσικού πνεύματος.
Κρατώντας αυτά τα εφόδια ανά χείρας λοιπόν, μην καμαρώνετε απαθείς τους προδότες και τους πράκτορες των μυστικών εταιρειών και των ξένων πρεσβειών που λυμαίνονται τις εξουσίες του ελλαδικού κράτους. Βγείτε έξω από τον μικρόκοσμό σας, υπερνικήστε την κατάθλιψη που σας μαραζώνει και νιώστε την χαρά της δίκαιας αντίστασης στο τέρας της παγκοσμιοποίησης. Το τέρας αυτό μπορεί να δείχνει ανίκητο και πελώριο μπροστά στις λιλιπούτειες δυνάμεις μας, δεν είναι όμως ανίκητο. Νιώθει τα κτυπήματά μας, κλονίζεται όταν επιμένουμε αντιστεκόμενοι, χάνει την ισορροπία του όταν τα κτυπήματα αυτά είναι παρατεταμένα και πολύπλευρα.
