Όπως ήταν όλοι οι δημοσιογράφοι μπουρινιασμένοι κατά των ανεμβολίαστων, χωρίς να τους βγάλουν από την πρίζα, τους αμόλυσαν κατά της Ρωσία και του Πούτιν, αλλά και κατά όποιου τολμήσει να διαφωνήσει μαζί τους. Όπως ορμούσαν πέντε ή έξη μαζί σε ένα πάνελ, κατά όποιου διαφωνούσε με τα παρανοϊκά κορωνομέτρα, έτσι ορμάνε και τώρα κατά όποιου τολμήσει να θυμίσει ότι ο πόλεμος δεν άρχισε πριν από μερικές μέρες αλλά από το 2014, ότι υπάρχουν από τότε και μετά 14.000 και βάλε νεκροί Ρώσοι, κυρίως γυναικόπαιδα, θύματα της τρομοκρατίας του Κιέβου κατά των ρωσικών πληθυσμών της ανατολικής Ουκρανίας, ότι οι Ουκρανοί απαγόρευσαν τη χρήση της Ρωσικής γλώσσας και κατάργησαν την διδασκαλία της στα σχολεία και ότι πάνω από 1.000.000 Ρώσοι, άνδρες γυναίκες και παιδιά, διώχτηκαν βίαια από τα σπίτια τους στην Ανατολική Ουκρανία και βρήκαν καταφύγιο στη Ρωσία.
Όλα αυτά εδώ και οχτώ χρόνια, ποτέ δεν τα έδειξε η ελληνική τηλεόραση, ή τα ανέφερε μία ή δύο φορές μέσα στα τελευταία οχτώ χρόνια, καθώς μαζί με τους Ρώσους υπέφεραν και οι Έλληνες ομογενείς, τους οποίους όμως το ελληνικό κράτος θυμήθηκε μόνο πριν μερικές μέρες για να κατηγορήσει τους Ρώσους ότι δήθεν τους βομβάρδισαν στα καλά καθούμενα.
Λένε λοιπόν οργανωμένα όλα σχεδόν τα ΜΜΕ που θέλουν να πάρουν επιδοτήσεις όπως με τον κορωνοϊό, ότι ο Πούτιν είναι ένας δικτάτορας που ένα πρωΐ ξύπνησε και είπε, και τώρα θα κατακτήσω την Ανατολική Ευρώπη και θα αρχίσω από την Ουκρανία, ένα παράδεισο δημοκρατίας, αρχίζοντας με τον βομβαρδισμό αμάχων, σχολείων και νοσοκομείων.
Κανένα ον όμως που παριστάνει τον δημοσιογράφο, δεν διέκρινε ότι όπου υπήρχαν δήθεν χτυπήματα σε νοσοκομεία ή πολυκατοικίες, δεν υπήρχε κανένα απ΄ ευθείας χτύπημα στα κτίρια αυτά, που είχαν κατεστραμμένα όλα τα κουφώματά τους από ωστικό κύμα έκρηξης, από το χτύπημα που δέχθηκαν συστοιχίες ουκρανικών πυραύλων στην αυλή κάποιου νοσοκομείου, ή κάποιου σχολείου, ή σε πλατεία ανάμεσα σε πολυκατοικίες σε κάποια παιδική χαρά. Ποτέ η κάμερα δεν γύρισε προς την άλλη πλευρά για να φανεί που είχε πέσει ο πύραυλος.
Δεν λέω ότι δεν υπάρχουν θύματα μεταξύ αμάχων, ούτε ότι δεν υπάρχουν αστοχίες χτυπημάτων, ούτε ότι δεν υπάρχουν ζώα που βρίσκουν ευκαιρία να βγάλουν τον χειρότερο εαυτό τους, ούτε θα παραστήσω τον υποκριτή που κλαίει για την θηριωδία του πολέμου, διότι ο πόλεμος είναι θηριωδία, και εγώ δεν στενοχωριέμαι μόνο για τους αμάχους, αλλά και για τους στρατιώτες και των δύο πλευρών που σκοτώνονται.
Εκείνο που δεν αντέχω στα καπάκια μετά την κορωνοπροπαγάνδα, είναι η αντιρωσική υστερία.
Σας σιχαίνομαι όλους και σας βλέπω μόνο για να σας βρίζω, να εκτονώνομαι, αλλά και να ενημερώνομαι, αφού από ότι λέτε, ισχύει ακριβώς το αντίθετο.
