Με στήσατε στον τοίχο!
Οι σφαίρες σας σφυρίζουν γύρω μου,
πυροβολώντας την ελευθερία μου,
με ανίερες απειλές,
εκβιασμούς και προσφυγές.
Συνθλίβετε την αξιοπρέπειά μου,
αφαιρώντας το αυτεξούσιό μου,
δώρο του Πλάστη και Θεού μου!
Στήνετε απόχες στις αρχές
και τα όνειρά μου.
Σφυροκοπάτε την υπομονή μου,
στο πυρακτωμένο αμόνι της απόγνωσης,
με ειρωνικά καγχάσματα.
Εξαγοράζετε τον αέρα που αναπνέω,
μπήγοντας το μαχαίρι της απληστίας σας
στις ματωμένες σάρκες μου.
Μου κλείσατε τα φωτεινά περάσματα
της σκέψης, πετώντας μου ψαροκόκαλα
ψευδεπίγραφης αυταπάτης.
Μου κλέψατε τα φεγγάρια της αναπόλησης
προμαντεύοντας το ζοφερό μου μέλλον.
Μου στερήσατε το καλημέρισμα του ήλιου,
σκορπώντας παντού την αιθάλη
της αφροσύνης σας.
Πόσο μου θυμίζετε την αρχαία ρήση:
“Φοβού τους Δαναούς και…δώρα φέροντας!”
Μια Ελληνίδα.
