ΠΑΤΗΣΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΜΕΝΟΥ

ΑΛΩΠΗΞ : ΟΙ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΕΣ ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΩΝ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ ΜΕ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ ΣΥΝΕΒΗΣΑΝ ΜΕΤΕΠΕΙΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ

ΑΛΩΠΗΞ. ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ. - 20 Μαρ 2019 - 9:52
Loading...

Γράφει ο ΑΛΩΠΗΞ 

Ως γνωστόν, στην Βίβλο περιγράφονται πολλά ιστορικά γεγονότα, τα οποία αντιστοιχούν κατά πολύ με γεγονότα τα οποία συνέβησαν σε μεταγενέστερες ιστορικές περιόδους από όταν αυτή γράφτηκε.

Τα σημαντικότερα εξ’ αυτών είναι τα εξής:

Στον δε πρώτο γνωστό πόλεμο της Βίβλου, οι βασιλιάδες των Σοδόμων και των Γομόρρων, αφού συνέπτυξαν συμμαχία με τους βασιλείς της Βέλα, της Αδάμα και των Σεβωίμ (η συμμαχία των πέντε βασιλιάδων), αντιμετώπισαν σε μάχη τον συνασπισμό των βασιλιάδων της Σενάαρ, της Ελλάσαρ,

της Ελάμ και των Εθνών (την συμμαχία των τεσσάρων βασιλιάδων).

Πριν την μάχη αυτή, ο ισχυρός και ικανός στα στρατιωτικά συνασπισμός των τεσσάρων βασιλιάδων, είχε αντιμετωπίσει και κερδίσει σε μάχη τους Ρεφαίτες, τους Ζουζίτες, τους Εμμαίους, τους Χορραίους, τους Αμορραίους και τους Αμαλκήτες.

Στην δε μάχη που ακολούθησε η συμμαχία των τεσσάρων βασιλιάδων συνέτριψε τον συνασπισμό των πέντε και κατέλαβε και λεηλάτησε τις πόλεις του.

Όμως κατά την επιστροφή, ο νικητήριος στρατός των τεσσάρων δέχτηκε επίθεση από τον Αβραάμ και τους δικούς του και ηττήθηκε ολοσχερώς, ενώ στην συνέχεια ο Αβραάμ απελευθέρωσε τον ανιψιό του τον Λωτ, ο οποίος είχε αιχμαλωτιστεί, καθώς και όλους τους άλλους αιχμάλωτους, ενώ επέστρεψε χωρίς κανένα αντάλλαγμα πίσω τα λάφυρα στις πόλεις από τις οποίες αυτά είχαν κλαπεί. 

Στην εποχή μας, συνέβη κάτι παρόμοιο: Πολλά κράτη του συνασπισμού της Αντάντ και των Συμμάχων στους δυο Παγκοσμίους Πολέμους (π.χ. Βέλγιο, Ολλανδία, Γαλλία κ.λ.π.), ηττήθηκαν, λεηλατήθηκαν και υποδουλώθηκαν από τους ισχυρούς και ικανούς στα στρατιωτικά Γερμανούς και τους Συμμάχους τους (Κεντρικές Δυνάμεις, Άξονα) κατά την διάρκεια αυτών των πολέμων. 

Όμως, πάνω στην αποκορύφωση της δύναμης των Γερμανών, αυτοί μπήκαν σε πόλεμο με άλλα ισχυρά κράτη (ΗΠΑ, Ρωσία-ΕΣΣΔ), τα οποία τους νίκησαν και τους κατέστρεψαν, ενώ σε αντίθεση με τον Αβραάμ οι ΗΠΑ-ΕΣΣΔ, απελευθέρωσαν τα υπόδουλα έθνη όχι δωρεάν, αλλά εξαναγκάζοντας τα να γίνουν στην συνέχεια υποχείρια και δορυφόροι τους στον Ψυχρό Πόλεμο. 

Επίσης, όπως είναι ευρύτερα γνωστό, στα Σόδομα και τα Γόμορρα, οι κάτοικοι τους, ήταν διεφθαρμένοι ηθικά, πλούσιοι και ιδιαίτερα φιλοπόλεμοι λαοί, οι οποίοι καταστράφηκαν από πυρ εξ Ουρανού που έστειλε ο Θεός. 

 

Ότι ακριβώς δηλαδή συνέβη και με την Ιαπωνία στην διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, στην οποία οι διεφθαρμένοι ηθικά, πλούσιοι και ιδιαίτερα φιλοπόλεμοι κάτοικοι της Ιαπωνίας, οι οποίοι είχαν σκοτώσει σχεδόν 30 εκατομμύρια ανθρώπους, καταστράφηκαν και σε αυτούς με πυρ εξ Ουρανού δυο πλούσιες πόλεις τους, όταν οι ατομικές βόμβες των ΗΠΑ έπεσαν στις πόλεις της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι. 

[Ενώ, παρεμφερής ήταν και η μοίρα της αρχαίας Σύβαρις. Και σε αυτή την πόλη, η οποία είχε περισσότερες γιορτές και από τις μέρες του χρόνου, οι κάτοικοι της ζούσαν μια ανήθικη, τρυφηλή και διεφθαρμένη ζωή, όπως ακριβώς και οι κάτοικοι των Σοδόμων και των Γομόρρων. 

Όταν στην Σύβαρι σημειώθηκε επανάσταση κατά των πλουσίων και την εξουσία πηρέ ο τύραννος Τέλλυς, τότε οι πλούσιοι, κατέφυγαν στην πόλη του Κρότωνα, και ζήτησαν την βοήθεια του για να επανέλθουν στην Σύβαρι. 

Τότε, ο Κρότων, ο οποιος βρισκόταν υπό την πολιτική καθοδήγηση του Πυθαγόρα δέχτηκε την πρόταση των εξόριστων Συβαριτών αριστοκρατών και διοργάνωσε εκστρατεία κατά του Τέλλυ. Την δε διοίκηση του στρατού του κρότωνα την είχε ο Μίλων. 

Πριν ξεκινήσει η μάχη, ο Μίλων, ο οποίος είχε μάθει ότι τα αλόγα του ιππικού των Συβαριτών, είχαν εξασκηθεί εκτός από την μάχη, να εκτελούν χορούς υπό τον ήχο μιας μουσικής, έπαιξε στην διάρκεια της μάχης αυτή, και το ιππικό των Συβαριτών άρχισε να χορεύει και διαλύθηκε, με αποτέλεσμα οι Συβαρίτες να χάσουν την μάχη αυτή. 

Στην συνέχεια, ο στρατός του Κρότωνα εισέβαλε και κατέλαβε την πόλη αυτή, ενώ όταν την έκαψε, έστρεψε προς το μέρος την κοίτη ενός γειτονικού ποταμού, θάβοντας την κάτω από το νερό με τον τρόπο αυτό και αφανίζοντας την τελείως]. 

Επίσης, είναι γνωστό ότι ο βιβλικός κατακλυσμός επί Νώε, συνέβη εξαιτίας της μεγάλης ανηθικότητας των τότε ανθρώπων, και αυτοί πνίγηκαν και χάθηκαν μαζικά σε αυτόν, εξαιτίας των τρομερών αμαρτιών τους. 

Και στις μέρες μας, συνέβη ένας παρόμοιος κατακλυσμός, το γνωστό σε όλους μας Τσουνάμι στην Ινδονησία, όπου χάθηκαν σχεδόν 200.000 άνθρωποι, στην οποία οι διεφθαρμένοι ντόπιοι κάτοικοι εκπόρνευαν τα ίδια τους τα παιδιά σε πανάθλιους ψυχοπαθείς παιδεραστές από την Δύση, οι οποίοι επισκέπτονταν την περιοχή αυτή, μόνο για τον λόγο αυτό. 

Στην ιστορία του Πύργου της Βαβέλ, όλοι οι λαοί, προσπάθησαν να ενωθούν, έτσι ώστε να μην σκορπίσουν, ενώ παράλληλα προσπάθησαν αλαζονικά να φτιάξουν και έναν πύργο, ο οποίος θα έφτανε ως τον Ουρανό, αλλά στο τέλος ο Θεός επέφερε την σύγχυση των γλωσσών και αυτοί αντίθετα με ότι σχεδίαζαν, διασκορπίστηκαν τελικά σε όλη την γη. 

Ότι ακριβώς δηλαδή γίνεται στις μέρες μας με την ΕΕ, η οποία προσπαθεί και αυτή να ενώσει με κακό σκοπό όλους τους λαούς της Ευρώπης, έχοντας μάλιστα κατασκευάσει στο Στρασβούργο, στην έδρα του Ευρωπαϊκού κοινοβουλίου, έναν πύργο που μοιάζει με αυτόν της Βαβέλ, ο οποίος συμβολίζει την ένωση τους, αλλά στο τέλος το πιθανότερο είναι ότι και αυτή, όπως έγινε με την προκάτοχο της, την Βαβέλ, θα διαλυθεί στα εξ’ ων συνετέθη. 

Επίσης, είναι γνωστή η ιστορία των Ισραηλιτών, οι οποίοι λέγοντας ότι είναι οι εκλεκτοί του Θεού, εισέβαλαν στα εδάφη της Αγίας Γης και την κατέλαβαν, εκδιώκοντας ή εξοντώνοντας πολλούς διεφθαρμένους λαούς που κατοικούσαν σε αυτή (π.χ. τους Αμορραίους), οι οποίοι και επιδιδόταν (με βάση και τα ευρήματα της αρχαιολογίας), σε ανθρωποθυσίες (ακόμα και των ίδιων τους των παιδιών), εκτενή όργια, ακόμα και κανιβαλισμούς. 

Αλλά και σε άλλες ιστορικές περιόδους ήρθαν λαοί από άλλες μακρινές περιοχές, οι οποίοι κατέλαβαν, διέλυσαν και εγκαταστάθηκαν σε παρηκμασμένα κράτη και Αυτοκρατορίες, όπως οι βάρβαροι γερμανικοί λαοί, οι οποίοι και εξαιτίας της εισβολής των Ούννων στα εδάφη τους, εισέβαλαν με την σειρά τους, κατέστρεψαν και κατέλαβαν την διεφθαρμένη Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. 

Ή όπως οι Μογγόλοι, οι οποίοι τον 12ο αιώνα μ.Χ., εισέβαλαν και κατέστρεψαν πολλές διεφθαρμένες αυτοκρατορίες σε Ασία και Ευρώπη. Σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις, οι εισβολείς διαλαλούσαν, ότι ήταν τάχα οι εκλεκτοί του Θεού, με στόχο να τιμωρήσουν όλους τους κακούς και διεφθαρμένους ανθρώπους επί γης, θέτοντας τους κάτω από την εξουσία τους. 

Στην ιστορία του Ιωσήφ στην Αίγυπτο, τρεις γενιές πριν τον Μωυσή, όταν αυτός έφτασε σε αυτή την ξένη γη, κατάφερε χάρις στις ικανότητες του να ανέλθει σε όλα τα αξιώματα του κράτους και να γίνει δεξί χέρι του Φαραώ, ενώ ο ίδιος έγινε πάρα πολύ πλούσιος σταδιακά. 

Επίσης ο ίδιος, σε περίοδο πείνας των Αιγυπτίων, κατάφερε με αντάλλαγμα φαγητό προς αυτούς, να τους μετατρέψει σε δούλους του Φαραώ, αφού αυτοί έδιναν σε αντάλλαγμα ακόμα και τα χρήματα, τα σπίτια και τις οικογένειες τους για να πάρουν σε αντάλλαγμα φαγητό. 

Η ιστορία αυτή, θυμίζει κατά πολύ την ιστορία της οικογένειας των Ρότσιλντ, η οποία ήρθε από αλλού στην Γερμανία και ξεκίνησε από πολύ χαμηλά αρχικά, αλλά κατάφερε χάρις στις ικανότητες της να ανέλθει, ακόμα σε όλα τα αξιώματα κρατών (π.χ. ο Λάιονελ Ρότσιλντ ήταν βουλευτής στην Μεγάλη Βρετανία τον 19ο αιώνα), ενώ έγινε σταδιακά και η πλουσιότερη τραπεζική οικογένεια στον κόσμο. 

Επίσης, η ίδια οικογένεια, σε περίοδο πείνας των λαών της γης, κατάφερε με αντάλλαγμα φαγητό/χρήματα προς αυτούς, να τους μετατρέψει σε οικονομικούς της δούλους, αφού αυτοί έδιναν σε αντάλλαγμα ακόμα και τα σπίτια και τις περιουσίες τους για να πάρουν σε αντάλλαγμα φαγητό/χρήματα. 

Και στις δυο παραπάνω περιπτώσεις, οι πράξεις όλων των παραπάνω πρωταγωνιστών, προκάλεσαν το μίσος των ντόπιων κατοίκων των κρατών που τις εφάρμοσαν, με αποτέλεσμα στις μετέπειτα γενιές να ξεσπάσουν διωγμοί εναντίον των απογόνων τους, οι οποίοι συνέχισαν τις ίδιες πρακτικές. 

Επιπλέον, οι Ισραηλίτες σε διάφορες ιστορικές περιόδους, επέλεγαν ηγέτες (τους Κριτές ή τους βασιλείς), οι οποίοι τους καθοδηγούσαν. 

Άλλοι από αυτούς, ήταν θεοσεβείς πατριώτες και ικανοί και έφερναν στον λαό ευημερία και ειρήνη, ενώ άλλοι ήταν ασεβείς, τυραννικοί και διεφθαρμένοι και παρέσυραν με την αλαζονεία, την εξουσιομανία και την απληστία τους τον λαό τους στην διαφθορά, πείθοντας τον να απορρίψει τις ηθικές αξίες και τα έθιμα του. 

Όπως και να «ασπαστεί» στην συνέχεια,  άλλες, παντελώς ξένες στον ίδιο «παραδόσεις», οι οποίες τελικά τον έφερναν σε ψυχική καταστροφή και υποδούλωση όπως και σε οικονομική, πολιτική ή ακόμα και κανονική (σωματική υποταγή) υποδούλωση σε ξένους λαούς. 

[Η όποια ομοιότητα με την εποχή μας είναι τυχαία και πέραν των προθέσεων του ιστορικού]. 

Στο βιβλίο του Ιησού του Ναυή, αναφέρεται ότι ο Θεός έστειλε σφήκες και βοήθησε στο πέρασμα των Ισραηλιτών από τα εδάφη των Αμμορραίων, καθώς και την μετέπειτα νίκη τους επί αυτών. 

μέτωπο της Αφρικής. Εκεί, οι Συμμαχικές δυνάμεις της Αντάντ, σχεδίασαν να εισβάλουν στις αποικίες της Γερμανίας στην περιοχή και να εξοντώσουν τον στρατό του διοικητή Λέτοβ Φον Φόρμπεκ. 

Όμως αυτός, έχοντας από την μια λιγότερο στρατό (όπως ακριβώς και οι Ισραηλίτες στην Βίβλο) και ξέροντας πως δεν θα μπορούσε σε ανοικτή μάχη να κερδίσει τους εχθρούς του, προετοιμάστηκε για ανταρτοπόλεμο με τον μικρο, αλλά καλά εκπαιδευμένο στρατό του. 

Τελικά, οι Σύμμαχοι αποβιβάστηκαν και άρχισαν να προελαύνουν στα γερμανικά εδάφη της Αφρικής. Στην συνέχεια, κατέλαβαν ανενόχλητοι τις πόλεις που είχε εγκαταλείψει ο Φόρμπεκ και προέλασαν με μεγάλη αυτοπεποίθηση. 

Όμως, όταν έφτασαν κοντά σε κάποιους βάλτους, κτύπησαν χωρίς να το ξέρουν πάνω σε σφηκοφωλιές, από τις οποίες βγήκαν σφήκες που έπεσαν πάνω τους. Τόσο πολύ τους ταλαιπώρησαν, ώστε αυτοί πέταξαν τα όπλα τους και άρχισαν να διαλύονται, ενώ τότε τους επιτέθηκε και ο πάντα άγρυπνος Φόρμπεκ και τους προκάλεσε μεγάλη ήττα. 

Ο ίδιος, συνέχισε τον ανταρτοπόλεμο του σε όλη την διάρκεια του πολέμου νικηφόρα, και ήταν ο τελευταίος Γερμανός αξιωματικός που παραδόθηκε, αφού πληροφορήθηκε καθυστερημένα το τέλος του πολέμου και την ήττα της πατρίδας του της Γερμανίας σε αυτόν, τρεις μηνά μετά την λήξη του. 

Στο βιβλίο των Κριτών, ο Κριτής Αβιμέλεχ, όταν πολιορκούσε μια πόλη, καθώς πλησίαζε την πύλη της για να την κάψει, μια γυναικά του έριξε μια μυλόπετρα στο κεφάλι και του σπάσε το κρανίο. Στην συνέχεια, αυτός ζήτησε από έναν άντρα του να τον σκοτώσει, για να μην πεθάνει ντροπιασμένος από μια γυναικά, με βάση τα ήθη της εποχής. 

Ακριβώς ότι δηλαδή συνέβη αργότερα με τον βασιλιά Πύρρο, τον Αετό της Ηπείρου, όταν μια γυναίκα στις οδομαχίες στο Αργός, για να σώσει τον γιο της από την οργή του Πυρρού, του έριξε ένα κεραμίδι στο κεφάλι, η οποία τον άφησε παράλυτο σπάζοντας του τα νευρά κινήσεων, και στην συνέχεια, ένας μισθοφόρος του Αντίγονου Γονατά, τον αποκεφάλισε. 

Στους Κριτές επίσης, αναφέρεται η ιστορία του Σαμψών, ο οποίος γεννήθηκε θαυμαστά και ήταν πάρα πολύ δυνατός. Αυτός, από μικρός έκανε πολλά κατορθώματα και άθλους, εξόντωσε με τα χεριά του ένα λιοντάρι, ενώ απελευθέρωσε και τους υπόδουλους συμπατριώτες του, όταν με ένα σαγόνι γαϊδουριού, εξόντωσε 3.000 Φιλισταίους και στην συνέχεια τους νίκησε και σε μάχη, ελευθερώνοντας οριστικά τους Ισραηλίτες από την δουλεία τους. 

 

Στην συνέχεια, πραγματοποίησε και άλλα κατορθώματα, όμως αργότερα, έμπλεξε σε σχέση με την Δαλιδά, η οποία στάθηκε μοιραία για την ζωή του, με αποτέλεσμα αργότερα να αιχμαλωτιστεί και να πεθάνει στην αιχμαλωσία, αυτοκτονώντας και εξοντώνοντας μαζί και τους δυνάστες του και λέγοντας την γνωστή Βιβλική φράση: «Αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων». 

Η ιστορία του Σαμψών, μοιάζει σε αρκετά σημεία με αυτή του πιο διάσημου ηρώα της Ελληνικής μυθολογίας, του Ηρακλή. Και αυτός γεννήθηκε θαυμαστά και ήταν πάρα πολύ δυνατός. 

Αυτός, από μικρός έκανε πολλά κατορθώματα και άθλους, εξόντωσε με τα χεριά του ένα λιοντάρι, ενώ ελευθέρωσε και τους υπόδουλους συμπατριώτες του, τους Θηβαίους, όταν με ένα ρόπαλο, εξόντωσε τους στρατιώτες του Ορχομενού που ερχόταν να εισπράξουν τον φόρο υποτέλειας από την Θήβα. 

Αμέσως μετά, τους νίκησε και σε μάχη, ελευθερώνοντας οριστικά τους Θηβαίους από την δουλεία σε αυτούς. 

Στην συνέχεια, πραγματοποίησε και άλλα κατορθώματα (όπως τους γνωστούς 12 άθλους και πολλά άλλα), όμως αργότερα, έμπλεξε σε σχέση με την Δηιάνειρα, η οποία στάθηκε μοιραία για την ζωή του, με αποτέλεσμα αργότερα να πεθάνει εξαιτίας των πράξεων της και στην ουσία αυτοκτόνησε στην φωτιά, για να γλιτώσει από τους αφόρητους πόνους. 

Η δε ιστορία της βίαιης εγκατάστασης και κατάκτησης της Χαναάν από τους Ισραηλίτες του Ιησού του Ναυή, θυμίζει πολύ την εξίσου βίαιη εγκατάσταση και κατάκτηση της Πελοποννήσου από τους Δωριείς υπό την ηγεσία των Ηρακλειδών (http://www.freepen.gr/2017/01/blog-post_553.html). 

Ενώ και η μετέπειτα μιλιταριστική και θεοκρατική οργάνωση του κράτους τους (τόσο στην Αρχαιότητα, όσο και στην σύγχρονη εποχή), θυμίζει πολύ αυτή των Σπαρτιατών, τους οποίους οι Ιουδαίοι αποκαλούν  στα βιβλία των Μακκαβαίων συγγενική με αυτούς φυλή. 

Στο βιβλίο του Σαμουήλ, αναφέρεται ότι οι δυο γιοι του Ηλεί, όπως και οι δυο γιοι του Σαμουήλ, υπηρετούσαν ως Κριτές/δικαστές σε διάφορες πόλεις, λίγο πριν την οριστική πτώση του θεσμού των Κριτών και την ανάδειξη των βασιλέων στο Ισραήλ. 

Αυτό το σύστημα αυτό της διπλής εξουσίας δικαστών/Κριτών, υπήρχε και σε άλλους λαούς, όπως τους Καρχηδονίους, τους οποίους διοικούσαν δυο Σοφφέτ (που σημαίνει και αυτό Κριτές/δικαστές), τους Σπαρτιάτες, οι οποίοι είχαν δυο βασιλείς, στους Ρωμαίους με τους δυο Υπάτους, ενώ στις μέρες μας συνεχίζεται με το δυαδικό σύστημα εξουσίας (π.χ. πρόεδρος/μονάρχης και πρωθυπουργός). 

Στο ίδιο βιβλίο, ύστερα από πολλές περιπέτειες, βασιλιάς του Ισραήλ, γίνεται ο Δαβίδ, ο οποίος αν και ήταν για ένα διάστημα βοσκός, στην συνέχεια, έγινε το πρωτοπαλίκαρο και γαμπρός του Σαούλ, ενώ όταν αυτός σκοτώθηκε, ανακηρύχτηκε βασιλιάς, οργάνωσε έναν επιτυχημένο ανταρτοπόλεμο ενάντια στους Φιλισταίους, απελευθέρωσε και αναδιοργάνωσε την χώρα του, και στο τέλος την μετέτρεψε σε μια μεγάλη Αυτοκρατορία. 

Η ίδια σχεδόν ιστορία, επαναλήφθηκε αργότερα στην Ισπανία, οπού ο βοσκός Βαριάθος, οργάνωσε έναν επιτυχημένο ανταρτοπόλεμο ενάντια στους Ρωμαίους κατακτητές, ενώ απελευθέρωσε και αναδιοργάνωσε την χώρα του, μέχρι την τελική δολοφονία του από τους ντόπιους δωσίλογους πράκτορες της Ρώμης. 

Εδώ, θα πρέπει να αναφερθεί, ότι τόσο ο Δαβίδ, όσο και ο Βαριάθος (που ήταν και οι δυο έξυπνοι και είχαν πολλές ικανότητες), αν και βοσκοί, είχαν λάβει καλή μόρφωση (ειδικά ο πρώτος), οι οποίοι φροντίζοντας τα ζώα τους, είχαν μάθει να αντιμετωπίζουν άγρια θηρία (π.χ. λιοντάρια), ενώ εχοντας γυρίσει όλη την χώρα τους και τα βουνά της, ήξεραν πιο μέρος είναι κατάλληλο για ενέδρα, κρυψώνα ή ανταρτοπόλεμο. 

Επίσης ο Δαβίδ, όταν ήταν εξόριστος στον Φιλισταίο βασιλιά Σαχίς, παρίστανε μπροστά του τον τρελό, προκειμένου αυτός να μην τον σκοτώσει. 

Ότι ακριβώς έπραξε δηλαδή αργότερα και ο Ιούνιος Βρούτος, ο ιδρυτής της Ρωμαϊκής δημοκρατίας, έναντι του τυραννικού βασιλιά της Ρώμης, του Ταρκυνίου του Β’ του Υπερήφανου για να μην τον σκοτώσει ή ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Κλαύδιος, έναντι των προκάτοχων του στον θρόνο (Τιβέριο, Καλιγούλα), για τον ίδιο ακριβώς λόγο. 

Επίσης, ο Σαούλ, προφήτεψε στον Δαβίδ κάποια στιγμή που δεν βρισκόταν σε κατάσταση τρέλας, ότι αυτός θα βασιλέψει μετά από αυτόν, όταν τίποτε δεν έδειχνε ότι αυτός θα γίνει βασιλιάς, αφού ο Σαούλ είχε δικό του παιδί για να τον διαδεχθεί. 

Την ίδια ακριβώς φράση είπε και ο τρελός βασιλιάς της Αγγλίας, Ερρίκος ο ΣΤ’, κάποια στιγμή που δεν βρισκόταν σε κατάσταση τρέλας, στον μετέπειτα βασιλιά της χώρας αυτής, τον Ερρίκο τον Ζ’, όταν τίποτε δεν έδειχνε ότι αυτός θα γίνει βασιλιάς, αφού ο Ερρίκος είχε δικό του παιδί για να τον διαδεχθεί. 

Όταν δε αργότερα οι Αμμωνίτες του βασιλιά Χανούν, ταπείνωσαν τους απεσταλμένους του Δαβίδ, ξυρίζοντας τα μισά τους γένια και σχίζοντας τα μισά τους ρούχα και τους έδιωξαν,  πιστεύοντας ότι αυτοί είναι κατάσκοποι, ο Δαβίδ βρήκε την αφορμή, τους επιτέθηκε και τους συνέτριψε, καταλαμβάνοντας τα εδάφη τους και τρέποντας τους σε φυγή. 

 

Παρομοίως αργότερα, όταν οι άντρες του βασιλιά Μοχάμεντ Σάχ των Χωρασμίων, ταπείνωσαν τους απεσταλμένους του Τσένγκινς Χαν, ξυρίζοντας τα μισά τους γένια και σχίζοντας τα μισά τους ρούχα και τους έδιωξαν,  πιστεύοντας ότι αυτοί είναι κατάσκοποι, ο Τσένγκινς Χαν βρήκε την αφορμή, τους επιτέθηκε και τους συνέτριψε, καταλαμβάνοντας τα εδάφη τους και τρέποντας τους σε φυγή. 

Όταν ο Αχιτωφέλ, ο σύμβουλος του Αβεσσαλώμ, είδε ότι αυτός δεν ακολούθησε την συμβουλή του για τον πόλεμο ενάντια στον πατέρα του, τον Δαβίδ, βλέποντας την συντριβή του, τακτοποίησε τις υποθέσεις του και αυτοκτόνησε. 

Ότι ακριβώς έπραξε μετέπειτα και ο Διαίος, όταν μετρά την οριστεί ήττα του στρατού της Αχαϊκής Συμπολιτείας από την Ρώμη, διαβλέποντας την πλήρη υποδούλωση της Ελλάδας,  τακτοποίησε και αυτός τις υποθέσεις του και αυτοκτόνησε. 

Η Ρίσπα, είχε στρώσει το πένθιμο φόρεμα της πάνω σε έναν βράχο και δεν άφηνε τα όρνια και τα θηρία να φανέ τα πτώματα των παιδιών της, τα οποία είχαν εξοντωθεί με εντολή του βασιλιά, μέχρις ότου τα έθαψε. 

Ότι ακριβώς έπραξε και η Αντιγόνη στην Ελληνική μυθολογία, η οποία  δεν άφηνε τα όρνια και τα θηρία να φανέ το πτώμα του αδερφού της, που είχε πεθάνει στον πόλεμο και είχε παραμείνει άταφος με εντολή του βασιλιά Κρέοντα, μέχρις ότου και τον έθαψε. 

Ο Ελεάζαρ, ο σωματοφύλακας του βασιλιά Δαβίδ, εξόντωσε σε μια μάχη τόσο πολλούς Φιλισταίους, ώστε το σπαθί του έσπασε, το χέρι του έπαθε κράμπα και δεν μπορούσε να το ξεκολλήσει από το σπαθί του. 

Κάτι παρεμφερές συνέβη μετέπειτα με τον Νικηταρά τον Τουρκοφάγο, ο οποίος σε μια μάχη με τους Τούρκους, σκότωσε τόσο πολλούς, και έσπασε πέντε σπαθιά, ενώ το χέρι του έπαθε κράμπα και δεν μπορούσε να το ξεκολλήσει από το σπαθί του. 

Όταν ο βασιλιάς του Ζιμβρί, ο οποίος πολιορκούνταν από τους εχθρούς του, είδε ότι αυτοί θα καταλάμβαναν την πόλη που αυτός κρυβόταν, κλείστηκε στον πύργο του ανακτόρου του, του έβαλε φωτιά και πέθανε μέσα στις φλόγες. 

Στην ίδια επακριβώς πράξη αυτοκτονίας προέβη μετέπειτα και ο τυραννικός βασιλιάς των Βρετανών, ο Βόρτιγκεν, όταν ο Ούθερ, ο πατέρας του Αρθούρου εισέβαλε στην πόλη του, αλλά και ο τελευταίος βασιλιάς της Ασσυρίας, ο Σαρδανάπαλος, όταν κυριεύθηκε η Νινευή. 

Επίσης, όπως είναι γνωστό, ο Απόστολος Παύλος, ο οποίος αρχικά ήταν αμείλικτος διώκτης των Χριστιανών, μετά το θαύμα που του συνέβη στην Δαμασκό, πίστεψε και έγινε ένθερμος Χριστιανός. 

Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, και ο βασιλιάς Τιριδάτης της Αρμένιας,  ο οποίος αρχικά ήταν αμείλικτος διώκτης των Χριστιανών, μετά από θαύμα που του συνέβη, πίστεψε και έγινε ένθερμος Χριστιανός, γενόμενος μάλιστα ο πρώτος Χριστιανός ηγεμόνας, δέκα έτη πριν τον Μεγάλο Κωνσταντίνο.

Οι προφήτες του Βάαλ την εποχή του προφήτη Ηλία, φώναζαν δυνατά και έκαναν χαρακιές στο σώμα τους με ξίφη, ώσπου το αίμα τους άρχιζε να ρέει.

Τα ίδια ακριβώς πράττουν στις μέρες μας και οι σιίτες στο Ιράκ και αλλού με τις τελετουργίες τους για τον θάνατο του Ιμάμη τους, του Χουσεΐν, στις οποίες φωνάζουν δυνατά και κάνουν χαρακιές στο σώμα τους με ξίφη, ώσπου το αίμα τους αρχίζει να ρέει.

Ο βασιλιάς του Ισραήλ Οχοζίας, γλίστρησε και έπεσε από το ανώγειο του παλατιού του και τραυματίστηκε πολύ σοβαρά στο σώμα και έσπασε το κεφάλι του και αργότερα πέθανε.

Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, πέθανε αργότερα και ο Σουλτάνος Σελίμ ο Β’ ο Μέθυσος, ο οποιος μεθυσμένος, γλίστρησε και έπεσε από τα σκαλιά του μπάνιου του παλατιού του και τραυματίστηκε πολύ σοβαρά στο σώμα και έσπασε το κεφάλι του και αργότερα πέθανε.

Οι Εβραίοι εξορίστηκαν για 70 χρόνια στην Βαβυλώνα. Έτσι και η Έλληνες μετά την αποτυχημένη επανάσταση των Ορλοφικών, απειλήθηκαν από τον τότε Οθωμανό Σουλτάνο να εξοριστούν μαζικά ως Έθνος στην Μεσοποταμία και η Ελλάδα να αποικιστεί με άλλους Τουρκογενείς πληθυσμούς (ότι ακριβώς δηλαδή βλέπουμε να συμβαίνει σήμερα στην πατρίδα μας, με την βοήθεια και του «Τούρκου Σουλτάνου» Ερντογάν).

Και τότε μόνο η υπόσχεση του Πατριάρχη ότι (δήθεν) θα «συνέτιζε τους Ρωμιούς» (την επανάσταση των οποίων είχε ο ίδιος υποστηρίξει κρυφά) και η αποστολή του Αγίου Εθναποστόλου Κοσμά του Αιτωλού (ο οποίος μιλούσε συγκαλυμμένα για μια επανάσταση κατά των Τούρκων), απέτρεψε τότε το ενδεχόμενο μιας «Βαβυλώνιας αιχμαλωσίας» των Ελλήνων.

Ο Σύρος στρατηγός Αζαήλ,  αφού έβρεξε τα σκεπάσματα και το μαξιλάρι του βασιλιά της Συρίας, Βεν Αδάδ σε νερό, στην συνέχεια τα άπλωσε στο πρόσωπο του και τον έπνιξε.  Όταν αυτός πέθανε, ο ίδιος ανακηρύχτηκε νέος βασιλιάς της Συρίας

Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο δολοφόνησε και ο Καλιγούλας τον Αυτοκράτορα Τιβέριο (κατά άλλους και με την βοήθεια του Μάκρωνα) και στην συνέχεια έγινε ο ίδιος ο επόμενος Αυτοκράτορας της Ρώμης.

Ο βασιλιάς Αμασίας, μόλις σταθεροποιήθηκε στο θρόνο του διέταξε αμέσως να εξοντωθούν όλοι  αυτοί που  είχαν σκοτώσει τον βασιλιά πατέρα του και τον ανέβασαν στον θρόνο για να τον έχουν ως μαριονέτα τους.

Στην ίδια ακριβώς πράξη προέβη ο βασιλιάς της Αγγλίας, Εδουάρδος ο Γ’, όταν ανέλαβε το θρόνο, διατάσσοντας την άμεση εκτέλεση του ανθρώπου που είχε σκοτώσει τον πατέρα του και βασιλιά της Αγγλίας (Εδουάρδου του Β’), ο οποίος είχε το όνομα Μόρτιμερ και τον ανέβασε στον θρόνο για να τον έχει ως μαριονέτα του.

Ο Αζαρίας, οποίος αν και ήταν ικανός βασιλιάς του βασιλείου του Ιούδα, παρόλα τα κατορθώματα και τις νίκες του, είχε κολλήσει  λέπρα  και ως το τέλος της ζωής του ήταν αναγκασμένος να βρίσκεται σε απομόνωση από τους υπηκόους και την οικογένεια του.

Την ίδια ακριβώς κατάληξη είχε και ο βασιλιάς του βασιλείου της Ιερουσαλήμ τον καιρό των Σταυροφοριών, ο Βαλδουίνος Δ’, ο οποίος παρά τις μεγάλες ικανότητες του  και τις νίκες του, κόλλησε και αυτός λέπρα και ήταν αναγκασμένος να βρίσκεται σε απομόνωση από τους υπηκόους και την οικογένεια του μεγάλο μέρος της ζωής του. 

Όταν ο βασιλιάς της Ασσυρίας, ο Σεναρηχείμ, πολιόρκησε την  Ιερουσαλήμ, την ίδια νύκτα βγήκε προς το στρατόπεδο των Ασσυρίων, ένας Άγγελος, ο οποίος θανάτωσε με ασθένειες 185.000 στρατιώτες τους. Στην συνέχεια, ο Σεναρηχείμ αναγκάστηκε να αποχωρήσει, να λύσει την πολιορκία αυτή και να γυρίσει πίσω στην πατρίδα του, οπού και δολοφονήθηκε. 

Το ίδιο ακριβώς συνέβη και μετέπειτα, όταν ο Αττίλας εισέβαλε στην Ιταλία, αλλα χάρις στον ικανό ανταρτοπόλεμο του στρατηγού Αέτιου, καθώς επίσης και από τις μεγάλες αρρώστιες που κολλήσαν οι άντρες του στις πόλεις που πολιορκούσαν, αυτοί αποδεκατίστηκαν και ο ίδιος αναγκάστηκε να λύσει την πολιορκίες και την εκστρατεία του και να γυρίσει πίσω στην πατρίδα του όπου κατά κάποιους δολοφονήθηκε (δηλητηριάστηκε). 

Ο βασιλιάς του Ιούδα Ιωαχίν, ο οποίος συνωμότησε εναντία στον Βαβυλώνιο Βασιλιά Ναβουχοδονόσωρ τον Μέγα, συνελήφθη μαζί με τη μητέρα του, τις γυναίκες και τους αξιωματούχους του και στάλθηκε εξόριστος στην Βαβυλώνα. 

Αυτή ακριβώς ήταν και η μοίρα των γυναικών, της μητέρας και των αξιωματούχων του βασιλιά Μοχάμεντ Σαχ των Χωρασμίων, ο οποίος πολέμησε με τον Τζένκινς Χαν και αναγκάστηκε να εξοριστεί και να πεθάνει φτωχός άρρωστος και μόνος σε ένα ερημικό νησί. 

Την ίδια ακριβώς τύχη είχε και ο διάδοχός του Ιωαχίν στον θρόνο, ο Σέδεκίας, ο οποίος επίσης συνωμότησε ενάντια στον Ναβουχοδονόσωρ, ο οποίος τον τύφλωσε και στην συνέχεια έσφαξε στους γιους του μπροστά στα μάτια του, ενώ, έβαλε ταυτόχρονα να τον δέσουν και με αλυσίδες και να τον πάρουν αιχμάλωτο στην Βαβυλώνα. 

Αυτή ιστορία αυτή θυμίζει κατά πολύ την ιστορία του τελευταίου βασιλιά της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας Δαβίδ, στον οποίο ο τότε Σουλτάνος Μωάμεθ ο Β’ ο Πορθητής, έσφαξε τους γιους του και τα παιδιά του μπροστά στα μάτια του και στην συνέχεια διέταξε να τον εκτελέσουν και τον ίδιο. 

Ο βασιλιάς Κύρος των Περσών απελευθέρωσε τους Εβραίους από την Βαβυλώνια αιχμαλωσία και τους επέτρεψε να γυρίσουν πίσω στο  Ισραήλ και να επανιδρύσουν το κράτος τους. 

Η ίδια ακριβώς ιστορία επαναλήφθηκε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Χάρι Τρούμαν, καθώς και ο τότε δικτάτορας της Σοβιετικής Ένωσης, Ιωσήφ Στάλιν, επέτρεψαν μέσω ψηφίσματος τους στον ΟΗΕ, στους επιζήσαντες Εβραίους να γυρίσουν πίσω στην Παλαιστίνη και να επανιδρύσουν ξανά το κράτος του Ισραήλ, ύστερα από 1.900 χρόνια. 

Ο βασιλιάς Ιωράμ του Ιούδα, πέθανε από μία φρικτή ασθένεια, η οποία ήταν ανίατη, στο τέλος της οποίας ξεχύθηκαν τα εντόσθια του και ο ίδιος πέθανε με φρικτούς πόνους. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο πέθανε αργότερα και ο αιρετικός Άρειος, ο ιδρυτής της αίρεσης του Αρειανισμού.  

Ο βασιλιάς Μανασσής του Ισραήλ, ο οποίος ήταν πολύ αλαζόνας ηττήθηκε και συνελήφθη από τους Ασσυρίους, οι οποίοι του έδεσαν με άγκιστρα και μεγάλες αλυσίδες και τον μετέφεραν αιχμάλωτο στην Βαβυλώνα.  

Εκεί αυτός, μέσα στην θλίψη του, ταπεινώθηκε έναντι του Κυρίου και ζήτησε το έλεος του. Ο Θεός άκουσε την προσευχή του, τον επανέφερε στην Ιερουσαλήμ και στο Βασίλειο του και τότε ο Μανασσής αναγνώρισε ότι ο Κύριος  είναι ο μοναδικός Θεός.  

Η ίδια περίπου ιστορία επαναλήφθηκε αργότερα με τον Ναβαχοδονόσορα, ο οποίος ήταν εξίσου αλαζόνας και προς το τέλος της ζωής του τρελάθηκε για περίπου 7 χρόνια και ζούσε ως ένα άγριο θηρίο μέσα στους αγρούς με μακριά νύχια και μαλλιά. Όμως στο τέλος, ταπεινώθηκε και στην συνέχεια βρήκε τα λογικά του και αναγνώρισε και αυτός ότι ο Κύριος είναι ο μοναδικός Θεός.  

Στις σύγχρονη εποχή και συγκεκριμένα τον 18ο αιώνα, είχαμε για άλλη μία φορά την επανάληψη της ιστορίας αυτής από τον Ναπολέοντα το Μεγάλο, ο οποίος αφού τρομοκράτησε για πάνω από μία δεκαετία τα υπόλοιπα έθνη της Ευρώπης, ηττήθηκε τελικά οριστικά και στάλθηκε για επτά χρόνια, από το 1815 ως το 1821, εξόριστος στο νησί της Αγίας Ελένης.  

Σε αυτό το νησί, ο άλλοτε ισχυρός και αλαζόνας Αυτοκράτορας της Γαλλίας, ταπεινώθηκε και αυτός και αναγνώρισε στο τέλος ότι ο Χριστός είναι ο μοναδικός Θεός στα απομνημονεύματα του.  

Στο βιβλίο της Εσθήρ, ο πονηρός Αμάν, ο πρωθυπουργός του ανηλεώς τυραννικού Πέρση βασιλιά Ξέρξη, σχεδίαζε να αφανίσει με γενοκτονία τους Εβραίους και να κρεμάσει τον εχθρό του, τον Μαρδοχαίο.  Στο τέλος όμως της ιστορίας αυτής, αυτοί που αφανίζονται είναι στην πραγματικότητα αυτοί που είχαν σχεδιάσει την γενοκτονία, ενώ ο ίδιος ο Αμάν μαζί με τους συνεργάτες του κρεμιέται αυτός τελικά στην θέση του Μαρδοχαίου.  

Η ίδια περίπου ιστορία συνέβη στις μέρες μας, όταν οι Ναζί σχεδίασαν να αφανίσουν με γενοκτονία τους Εβραίους, καθώς και πολλούς άλλους λαούς της Ευρώπης, όμως στο τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, αυτοί που ηττήθηκαν ήταν οι ίδιοι,  ενώ όπως έγινε και με την ιστορία του Μαρδοχαίου, πολλά ηγετικά τους στελέχη κρεμάστηκαν αυτά στο τέλος, έναντί των εχθρών τους, αντίθετα με ότι αυτά είχαν σχεδιάσει αρχικά.  

Τον καιρό του  Αντιόχου του Δ’ του Επιφανούς, αυτός διέταξε όλα τα έθνη του Βασιλείου του να εγκαταλείψουν τα έθιμά τους και να γίνουν ένας λαός (ένας βασιλιάς, μια πιστή, ένα βασίλειο, ουσιαστικά μια προσπάθεια για βίαιη παγκοσμιοποίηση στην τότε εποχή). 

Παράλληλα, υποχρέωνε τους Εβραίους να υιοθετήσουν ξενόφερτα ήθη, ενώ απαγόρευσε τις γιορτές και τις προσφορές των πιστών στους ναούς. Επέτρεψε επίσης την βεβήλωση της ιερής για αυτούς μέρας του Σαββάτου, καθώς και τις μέρες των άλλων εορτών.

Επιπλέον ο ίδιος, επέτρεψε σε πολλούς ξένους και αλλόθρησκους λαούς, αφού πρώτα καταπίεσε υπέρμετρα τους Ισραηλίτες, να επιδίδονται σε ασωτίες μέσα στην χώρα και παράλληλα θέσπισε και οργιακές ξενόφερτες γιορτές.

Την ίδια ακριβώς κατάσταση βιώνουμε σήμερα στην πατρίδα μας, όπου η παρούσα κυβέρνηση, ξενόφερτη και αυτή στην ουσία (από τους Γερμανούς), προσπαθεί να κάνει τον Ελληνικό λαό να εγκαταλείψει βίαια την πίστη και τον πατριωτισμό του, υποχρεώνοντας τον να υιοθετήσει ξενόφερτα ήθη, ενώ απαγορεύει γιορτές και προσφορές στους ναούς με τους νομούς της, ενώ βεβηλώνει και την ιερή μέρα της Κυριακής, καθώς και τις μέρες άλλων εορτών.

Επίσης, η ίδια κυβέρνηση, επέτρεψε σε πολλούς ξενόφερτους και αλλόθρησκους λαούς, αφού πρώτα καταπίεσε υπέρμετρα τους Έλληνες, να επιδίδονται σε ασωτίες μέσα στην χώρα, ενώ παράλληλα θέσπισε και πολλές ξενόφερτες οργιακές γιορτές, την στιγμή που για πολλούς η πατρίδα μας βρίσκεται στα πρόθυρα μιας εξέγερσης, «τύπου Μακκαβαίων».

Όταν ο βασιλιάς των Σελευκιδών Αντίοχος ο Δ’ ο Επιφανής, βρίσκονταν στα τελευταία του, έγραψε ένα γράμμα στους Ιουδαίους, στο οποίο ζητούσε συγχώρεση και μάλιστα τους έλεγε να προσευχηθούν για την ψυχή μου, αν και πιο πριν ο ίδιος τους καταδίωκε και ήθελε να τους αφανίσει ολοσχερώς.

Το ίδιο επακριβώς γεγονός επαναλήφθηκε στην εποχή μας προς το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Την περίοδο εκείνη, το τότε δεξί χέρι του Χίτλερ, ο Χάινριχ Χίμλερ, ο ηγέτης των SS και της Γκεστάπο, ήθελε να αφανίσει όλους τους Χριστιανούς και να επαναφέρει τον παγανισμό των αρχαίων Γερμανών.

Όμως αυτός, βλέποντας ότι όλα είχαν πια χαθεί οριστικά για την Γερμανία κατά το τέλος του πολέμου, έγραψε ένα γράμμα στους ελάχιστους Χριστιανούς ιερείς που είχαν παραμείνει ζωντανοί στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, μιας και τους υπόλοιπους τους έχει εξοντώσει.

Σε αυτό, τους ζήτησε τους να τον συγχωρήσουν και μάλιστα τους έλεγε να προσευχηθούν για την ψυχή μου, αν και πιο πριν ο ίδιος τους καταδίωκε και ήθελε να τους αφανίσει ολοσχερώς.

Επίσης τον καιρό του Αντιόχου του Επιφανούς, υπήρχαν αρχιερείς, τόσο πατριώτες όσο και προδότες. Στους πρώτους συγκαταλεγόταν ο Ονίας, ενώ στους δεύτερους οι Ιάσων και ο Μενέλαος, οι οποίοι ήταν ουσιαστικά φερέφωνα του Αντιόχου και πρόδωσαν την πίστη τους για χρήματα, δόξα και εξουσία, αφού πρώτα δολοφονήθηκε ο προκάτοχος τους.

Όπως ακριβώς δηλαδή στις μέρες μας υπήρχαν πατριώτες ιερείς, όπως ήταν ο πρώην Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος (που κάποιοι υποστηρίζουν ότι δολοφονήθηκε), αλλά και φερέφωνα της νυν θεόμαχης εξουσίας, όπως είναι ο νυν Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, οι οποίοι για χρήματα, δόξα και εξουσία προδίδουν την πίστη και τον λαό τους.

Ο Αντίοχος ο Δ’ επίσης, αφαίρεσε από τον στρατηγό του Ανδρόνικο την πορφύρα, τον καθαίρεσε και του έσκισε τα ρούχα και τον διαπόμπευσε σε όλη την πόλη, μέχρις ότου να διατάξει την εκτέλεσή του. Ακριβώς η ίδια τιμωρία, επιβαλλόταν και μετέπειτα τόσο στην Αρχαία Ελλάδα, όσο επίσης και στην Ρωμαϊκή, την Βυζαντινή Αυτοκρατορία, καθώς και την μεσαιωνική Δυτική Ευρώπη σε βαριά καταδικασμένους εγκληματίες ή τυράννους.

Επιπλέον, ο Αντίοχος ο Δ’, βασάνισε και σκότωσε με φρικτά βασανιστήρια τον γέροντα Ελεάζαρ, επειδή αυτός αρνήθηκε να φάει με το ζόρι απαγορευμένα για το μωσαϊκό νόμο κρέατα και να θυσιάσει στους θεούς του βασιλιά.

Με τον ιδιο ακριβώς τρόπο, μαρτύρησε ύστερα από φρικτά βασανιστήρια, ο γέροντας Άγιος Χαράλαμπος στους Ρωμαϊκούς χρόνους, επειδή και αυτός αρνήθηκε να θυσιάσει στους θεούς του Αυτοκράτορα Σεβήρου.

Ο στρατιώτης του Ιούδα του Μακκαβαίου, ο Ελεάζαρ, όταν είδε σε μία μάχη έναν από τους μεγάλους ελέφαντες των Σελευκιδών, νομίζοντας λανθασμένα πως σε αυτόν επέβαινε ο βασιλιάς τους, και πως με τον θάνατο του θα έπαιρνε μεγάλη δόξα, επιτέθηκε σε αυτόν και τον σκότωσε, όμως ο ελέφαντας έπεσε στην συνέχεια πάνω του και σκότωσε και τον ίδιο.

Το ίδιο ακριβώς γεγονός συνέβη κατά τις μάχες της Ζάμας, αλλά και του Μπενεβέντο, όταν ένας Ρωμαίος εκατόνταρχος στην καθεμιά, σκότωσε για τον ίδιο ακριβώς λόγο έναν ελέφαντα, τόσο στον στρατό του Αννίβα, όσο και του Πυρρού, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα αυτός να πέσει πάνω του και να τον σκοτώσει.

Όταν ο Ιούδας ο Μακκαβαίους έμαθε ότι ο Νικάνορας προσπάθησε να τον συλλάβει με πονηριά κατά την διάρκεια μιας συνάντησης τους, διέφυγε από αυτήν γρήγορα και γλίτωσε.

Το ίδιο ακριβώς έπραξε αργότερα και ο μετέπειτα αυτοκράτορας του Βυζαντίου, ο ένδοξος Ηράκλειος, όταν ο Χάνος των Αβαρών προσπάθησε να τον συλλάβει με πονηριά σε μία συνάντηση τους, όμως και αυτός, ειδοποιήθηκε, διέφυγε από αυτήν γρήγορα και γλίτωσε.

Ο δε στρατός του Νικάνορα διαλύθηκε όταν ο ίδιος σκοτώθηκε σε μάχη με τον Ιούδα τον Μακκαβαίο. Το ίδιο ακριβώς συνέβη και το 1066 μ.Χ. στην μάχη του Χέηστινγκς,  όταν ο βασιλιάς των Σαξώνων Χάρολντ σκοτώθηκε. Τότε ο στρατός του διαλύθηκε, αμέσως μετά το θάνατό του.

Στην τελευταία μάχη του Ιούδα του Μακκαβαίου, ο ίδιος διέταξε τους στρατιώτες που είχαν παραμείνει μαζί του να μείνουν και να πολεμήσουν εναντίον των εχθρών τους.

Όταν αυτοί, του είπαν ότι δεν θα τα καταφέρουν και πως θα ήταν καλύτερο να υποχωρήσουν, αφού ότι είναι λίγοι στον αριθμό, ο ίδιος τους απάντησε  ότι μπορεί να ήταν λίγοι, όμως δεν θα έκαναν κάτι τέτοιο, αφού θα ήταν καλύτερο να πεθαίνουν για χάρη του Θεού και των συμπατριωτών τους, παρά να κηλιδώσουν την φήμη τους.

Με τα ίδια ακριβώς λογία απάντησε κατά την Επανάσταση του 1821, ο Αρχιμανδρίτης Γρηγόριος Δικαίος Παπαφλέσσας, όταν οι άντρες του του είπαν ότι είναι λίγοι σε αριθμό στο Μανιάκι και ότι θα ήταν καλύτερα να υποχωρήσουν παρά να μείνουν και να πολεμήσουν, γιατί δεν θα τα καταφέρουν.

Όταν ο βασιλιάς Πτολεμαίος ο ΣΤ’ της Αιγύπτου νίκησε τον βασιλιά Αλέξανδρο των Σελευκιδών, ο Αλέξανδρος κατέφυγε στην Αραβία για προστασία, όμως ένας Άραβας, ο Ζαβδιήλ, του έκοψε το κεφάλι και τον σκότωσε.

Το ίδιο ακριβώς συνέβη και με το Γαινά το 400 μ. Χ. στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία, ο οποίος όταν απέτυχε η  εξέγερση του κατέφυγε στα εδάφη των Ούννων, οι οποίοι του έκοψαν το κεφάλι και το έστειλαν στον Βυζαντινό Αυτοκράτορα (https://www.triklopodia.gr/%CE%B1%CE%BB%CF%89%CF%80%CE%B7%CE%BE-400-%CE%BC-%CF%87-2019-%CE%BC-%CF%87-%CE%BF%CE%BC%CE%BF%CE%B9%CE%BF%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B5%CF%83-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CE%B9%CE%B8%CE%B1%CE%BD/).

Όταν ο Ιωνάθαν ο Μακκαβαίος εισήλθε στην Πτολεμαΐδα, οι κάτοικοι της του έκλεισαν τις Πύλες και συνέλαβαν τον ίδιο και σκότωσαν όλους τους άντρες που είχε μαζί του.

Με τον ίδιο τρόπο, ο στρατηγός Πτολεμαίος υποδέχτηκε σε ένα μικρό οχυρό τον Σίμωνα τον Μακκαβαίο, για ένα μεγάλο συμπόσιο για διαπραγματεύσεις. Όταν όμως ο Σίμωνας και οι άντρες του μέθυσαν, ο Πτολεμαίος και οι άντρες που αυτός είχε κρύψει  εντός της αίθουσας του συμποσίου, πήραν τα όπλα και επιτέθηκαν ενάντια σε αυτόν τους άντρες του και τους σκότωσαν.

Το ίδια ακριβώς γεγονότα συνέβησαν μετέπειτα και με το λεγόμενο μαύρο δείπνο της Σκωτίας (https://www.mixanitouxronou.gr/o-matomenos-gamos-sto-game-of-thrones-itan-empneysmenos-apo-agries-sfages-sti-skotia-o-vasilias-poy-apokefalise-toys-filoxenoymenoys-kai-oi-kalesmenoi-poy-dolofonisan-ton-oikodespoti//).

Ο βασιλιάς Δημήτριος ο Β’ ο των Σελευκιδών, εκστράτευσε εναντίον των Παρθών. Όμως ηττήθηκε συντριπτικά από αυτούς και στην συνέχεια αιχμαλωτίστηκε.

Το ίδιο ακριβώς τέλος είχε και ο μετέπειτα Ρωμαίος αυτοκράτορας Βαλεριάνος, ο οποίος πολεμώντας τους Πέρσες, ηττήθηκε και συνελήφθη από αυτούς, με αποτέλεσμα ο Πέρσης βασιλιάς να τον κάνει το υποπόδιο, για να ανεβαίνει στο άλογο του μέχρι και τον θάνατό του.

Παρεμφερής ήταν και η κατάληξη του Τούρκου σουλτάνου Βαγιαζήτ, ο οποίος ηττήθηκε συντριπτικά από τον Ταμερλάνο, ο οποίος τον είχε δέσει σε ένα κλουβί, του έκοψε την μύτη και τα αυτιά, τον έκανε υποπόδιο για το άλογό του, ενώ έβαζε τις κόρες και την σύζυγό του να σερβίρουν μπροστά στα μάτια του το τραπέζι του Ταμερλάνου γυμνές για να τον εξευτελίσει, μέχρις ότου αυτός αυτοκτόνησε.

Όταν ο Ιούδας ο Μακκαβαίους, νίκησε τον Τιμόθεο, τον συνέλαβε σε ένα λάκκο που είχε κρυφτεί και τον εκτέλεσε, ενώ ο αδερφό του Τιμόθεου, σκοτώθηκε στην μάχη.

Η ίδια σχεδόν ιστορία συνέβη στην εποχή μας στο Ιράκ το 2004, όταν οι Αμερικανοί συνέλαβαν τον πρόεδρο του Ιράκ Σαντάμ Χουσεΐν και τον εκτέλεσαν, ενώ οι ίδιοι σκότωσαν και τους δυο γιους του (Ουντάι και Χουσάι) σε μάχη.

Οι κάτοικοι της Ιόπης συνέλαβαν τον καιρό του Ιούδα του Μακκαβαίου κάποιους Εβραίους κατοίκους, τους πήγαν στα ανοιχτά και αμέσως και τους έπνιξαν όλους στην θάλασσα.

Η ίδια ιστορία επαναλήφθηκε αργότερα στην λίμνη των Ιωαννίνων, με την γνωστή σε όλους μας ιστορία της  κυρά Φροσύνης, καθώς και άλλων Ελληνίδων από τα Ιωάννινα.

Όταν ο Ιούδας ο Μακκαβαίος πολεμούσε με τον Γοργία, τον στρατηγό του Αντιόχου του Δ’ του Επιφανούς, ένας από τους άντρες του Βακήνορα, ο Δωσίθεος, έπιασε από τον Γοργία από την χλαμύδα και τον τράβαγε για να τον συλλάβει. Όμως τότε, ένας από τους Θράκες ιππείς του Γοργία, επιτέθηκε στον Δωσίθεο και τον σκότωσε, ενώ ο Γοργίας διέφυγε στην πόλη Μαρίσσα.

Με τον ιδιο ακριβώς τρόπο σώθηκε αργότερα και ο Αττίλας, ο οποίος διασώθηκε από στρατιώτες του όταν ετοιμαζόταν να συλληφθεί από τους Βυζαντινούς (https://www.triklopodia.gr/%CE%B1%CE%BB%CF%89%CF%80%CE%B7%CE%BE-400-%CE%BC-%CF%87-2019-%CE%BC-%CF%87-%CE%BF%CE%BC%CE%BF%CE%B9%CE%BF%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B5%CF%83-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CE%B9%CE%B8%CE%B1%CE%BD/), όπως και ο Ναπολέοντας, ο οποίος σώθηκε από την Αυτοκρατορική του φρουρά, όταν κινδύνεψε να συλληφθεί αιχμάλωτος από Ρώσους Κοζάκους κατά την υποχώρηση του από την Μόσχα.

Αργότερα, ο Ιούδας ο Μακκαβαίος, ενώ διεξήγαγε έναν άγριο ανταρτοπόλεμο ενάντια στον στρατό εισβολής των Σελευκιδών, οργάνωσε ένα βράδυ μια νυκτερινή εισβολή στο στρατόπεδο του εχθρού, στο οποίο βρισκόταν ο αντίπαλος βασιλιάς, με στόχο να τον δολοφονήσει μαζί με τους αξιωματούχους του, και αφήνοντας ακέφαλο από ηγεσία τον στρατό του εχθρού του, αυτός στην συνέχεια χωρίς ηγεσία να διαλυθεί.

Στην έφοδο του αυτή, πηρέ μαζί του μόνο τους πιο γενναίους στρατιώτες του, όμως ενώ η νυκτερινή έφοδος του ήταν επιτυχής και σκότωσε χιλιάδες αντιπάλους του, λόγω του σκοταδιού έκανε λάθος στην σκηνή που έπρεπε να επιτεθεί, και βρέθηκε στην σκηνή του καλύτερου φρουρού του, τον οποίο και εξόντωσε.

Όμως, παρόλο που επέφερε πανικό, απώλειες και έβαλε φωτιά στο αντίπαλο στρατόπεδο, επειδή ξημέρωνε, για να μην αποκαλυφθεί το μικρο μέγεθος του στρατού του και περικυκλωθεί από τους εχθρούς του, οι οποίοι θα είχαν την μέρα πλήρη ορατότητα, διέφυγε με τους άντρες του λίγο πριν χαράξει.

Η ίδια ακριβώς ιστορία επαναλήφθηκε πολύ αργότερα στην Βλαχία (σημερινή Ρουμανία), οπού ο Βλαντ Τσέπες ο Γ’, ο Ανασκαλοπιστής (δηλαδή η Παλουκοτής), πιο γνωστός σε όλους μας ο Δράκουλας, διεξήγαγε έναν άγριο ανταρτοπόλεμο ενάντια στον στρατό εισβολής των Οθωμανών.

Ένα βράδυ ο Δράκουλας, οργάνωσε μια νυκτερινή εισβολή στο στρατόπεδο του εχθρού, στο οποίο βρισκόταν ο Σουλτάνος Μωάμεθ ο Β’ ο Πορθητής, με στόχο να τον δολοφονήσει μαζί με τους αξιωματούχους του, και αφήνοντας ακέφαλο από ηγεσία τον στρατό του εχθρού του, αυτός στην συνέχεια χωρίς ηγεσία να διαλυθεί.

Στην έφοδο του αυτή, πήρε μαζί του μόνο τους πιο γενναίους στρατιώτες του, όμως ενώ η νυκτερινή έφοδος του ήταν επιτυχής και σκότωσε χιλιάδες αντιπάλους του, λόγω του σκοταδιού έκανε λάθος στην σκηνή που έπρεπε να επιτεθεί, και βρέθηκε στην σκηνή του Μεγάλου Βεζίρη του, τον οποίο και εξόντωσε.

Όμως, παρόλο που επέφερε πανικό, απώλειες και έβαλε φωτιά στο αντίπαλο στρατόπεδο, επειδή ξημέρωνε, για να μην αποκαλυφθεί το μικρο μέγεθος του στρατού του και περικυκλωθεί από τους εχθρούς του, οι οποίοι θα είχαν την μέρα πλήρη ορατότητα, διέφυγε με τους άντρες του λίγο πριν χαράξει. Από τότε έμεινε η φράση: «Ο Δράκουλας φεύγει πάντα λίγο πριν ξημερώσει» (http://alophx.blogspot.com/2018/03/blog-post_29.html).

Η ίδια ιστορία, είχε επαναληφθεί και παλαιοτέρα, όταν ο Κριτής Γεδεών εισέβαλε με νυκτερινή έφοδο με μόλις 300 άντρες στο στρατόπεδο χιλιάδων Μαδανιατών και με νυκτερινή έφοδο και τους επέφερε μεγάλη ήττα.

Αλλα και στην ιστορία της πολυαγαπημένης μας πατρίδας, κατά τον ιστορικό Διόδωρο, πριν την τελευταία ημέρα μάχης στις Θερμοπύλες, ο Σπαρτιάτης βασιλιάς Λεωνίδας έστειλε μια μικρή «καταδρομική» δύναμη στρατιωτικών του, προκειμένου να εξοντώσει τον Πέρση βασιλιά Ξέρξη σε μια αιφνιδιαστική νυκτερινή έφοδο.

Στόχος αυτής ήταν να δολοφονηθεί ο Ξέρξης μαζί με τους αξιωματούχους του, και αφήνοντας ακέφαλο από ηγεσία τον στρατό του εχθρού του, αυτός στην συνέχεια χωρίς ηγεσία να διαλυθεί.

Όμως ενώ η νυκτερινή έφοδος του ήταν επιτυχής και οι Σπαρτιάτες σκότωσαν πολλούς αντιπάλους τους, λόγω του σκοταδιού έκανε λάθος στην σκηνή που έπρεπε να επιτεθούν, και βρέθηκαν στην σκηνή των φρουρών του, τους οποίους και εξόντωσαν.

Όμως, παρόλο που επέφεραν πανικό, απώλειες και έβαλαν φωτιά στο αντίπαλο στρατόπεδο, επειδή ξημέρωνε, για να μην αποκαλυφθεί το μικρο μέγεθος του στρατού τους και περικυκλωθούν από τους εχθρούς τους, οι οποίοι θα είχαν την μέρα πλήρη ορατότητα, διέφυγαν λίγο πριν χαράξει.

Κάποιοι λένε ότι για τον λόγο αυτό, ο βάρβαρος Πέρσης βασιλιάς Ξέρξης, ο οποίος εξόντωσε σχεδόν ένα εκατομμύριο ανθρώπους συνολικά, διέταξε μετά την μάχη τον αποκεφαλισμό του πτώματος του ηρωικού Λεωνίδα, εξαγριωμένος από αυτή την απόπειρα δολοφονίας εναντίον του.

[Κατά μια ενδιαφέρουσα σημειολογική ομοιότητα, ο Λεωνίδας πολέμησε με αυταπάρνηση μέχρι τέλους τους χιλιάδες εισβάλοντες Πέρσες με τους γενναίους 300 Σπαρτιάτες πολεμιστές του, όπως ακριβώς και ο Κριτής Γεδεών πολέμησε και νίκησε τους χιλιάδες εισβάλοντες Μαδανιάτες με μόλις 300 άντρες].

Ο Ιούδας ο Μακκαβαίος, όταν εξόντωσε τον Νικάνορα, έκοψε το κεφάλι και το χέρι του και τα κάρφωσε στο φρούριο των Ιεροσολύμων. Αυτή η πράξη θυμίζει πολύ την παρόμοια συνήθεια των Οθωμανών μετέπειτα να κόβουν τα κεφαλιά των αντίπαλων ηγεμόνων που είχαν σκοτώσει και να τα κρεμάνε πάνω στα τείχη των φρουρίων του παλατιού. 

Για την Ηρώδη τον Μέγα, είχε ειπωθεί η φράση για την αιματηρή άνοδο του στην εξουσία, την βίαιη διατήρηση του στον θρόνο, αλλά και τον άθλιο θάνατο του: «Μπήκε σαν αλεπού, βασίλεψε σαν τίγρης και πέθανε σαν σκυλί». 

Η ίδια ακριβώς φράση ειπώθηκε και για τον πάπα της Ρώμης Βονιφάτιο τον Η’, ο οποίος αφού κατάφερε να πείσει τον προκάτοχο του στον παπικό θρόνο, τον Σελεστίνο τον Ε’ να παραιτηθεί, τον εξόντωσε, σκότωσε στην συνέχεια πολλούς, και φέρθηκε παντελώς τυραννικά. 

Ο προκάτοχος του Σελεστίνος, λίγο πριν εκτελεστεί του είπε την παραπάνω φράση πολύ ελαφρά παραλλαγμένη: «Μπήκες σαν αλεπού, θα βασιλέψεις σαν λιοντάρι και θα πεθάνεις σαν σκυλί». 

Και πράγματι, όταν ο πάπας αυτός, ήρθε σε σύγκρουση με τον αδίστακτο και ικανό Γάλλο βασιλιά Φίλιππο τον Δ’ τον Ωραίο (πιο γνωστό για την εξόντωση των Ναϊτών Ιπποτών), και αυτός έστειλε άντρες που συνέλαβαν με την βία τον πάπα (και στους οποίους ο πάπας είχε σκοτώσει τα αδέρφια), και τον υπέβαλαν σε τόσα βασανιστήρια, ώστε αυτός τρελάθηκε και όταν αποφυλακίστηκε πέθανε, μετά από ένα μηνά τρόμου και παράνοιας. 

Έτσι, εκπληρώθηκε σχεδόν επακριβώς η ρήση του προκάτοχου του, του Σελεστίνου. 

Οι τελευταίος ανίκανος βασιλιάς του Ιούδα, ο Ιωαχίν, ηττήθηκε από τον Βαβυλώνιο βασιλιά Ναβαχοδονόσορα και συνελήφθη αιχμάλωτος, όπως και ο τελευταίος ανίκανος βασιλιάς του Ισραήλ, ο Ωσηέ, συνελήφθη αιχμάλωτος μετά από μάχη από τους Ασσυρίους. 

Λίγο αργότερα η πρωτεύουσα του βασιλείου του, η Σαμάρεια έπεσε και ο ίδιος με τον λαό του εξορίστηκαν από την περιοχή, στην οποία μετοίκησαν άλλοι λαοί ως άποικοι. Μετέπειτα, ο Ωσηέ, απελευθερώθηκε από τα δεσμά του και έτρωγε στο ίδιο τραπέζι με τον Ασσύριο βασιλιά. 

Στον δε καιρό των Σταυροφοριών, ο τελευταίος ανίκανος βασιλιάς του βασιλείου της Ιερουσαλήμ, ο αλαζόνας Γκι Ντε Λουζινιάν, συνελήφθη αιχμάλωτος σε μάχη με τον Σαλαντίν. 

Οι Σταυροφόροι, τον καιρό των Σταυροφοριών, πίστευαν πως ήταν ο «Νέος Ισραηλιτικός λαός», ο οποίος όπως έγινε επί Ιησού του Ναύτη, θα έπρεπε να εξοντώσει όλους τους απίστους λαούς από την Αγιά Γη της Παλαιστίνης και να εγκαταστήσει ξανά ένα νέο καθολικό αυτή την φορά «Ισραηλιτικό βασίλειο», υπό την ηγεσία του πάπα της Ρώμης. 

Λίγο αργότερα η πρωτεύουσα του βασιλείου του, η Ιερουσαλήμ έπεσε και ο ίδιος με τον λαό του εξορίστηκαν από την περιοχή, στην οποία μετοίκησαν Άραβες μουσουλμάνοι ως άποικοι. Μετέπειτα, ο Γκι, απελευθερώθηκε από τα δεσμά του και έτρωγε στο ίδιο τραπέζι με τον Σαλαντίν, πριν τελικά αυτός τον απελευθερώσει οριστικά με λύτρα. 

Όταν ο Κριτής Αβιμέλεχ κατέλαβε την Συχέμ, κατέστρεψε παντελώς την πόλη αυτή, της έβαλε φωτιά και έσπειρε τα ερείπια της με αλάτι. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, όταν οι Ρωμαίοι κατέλαβαν την Καρχηδόνα, κατέστρεψαν παντελώς την πόλη αυτή, της έβαλαν φωτιά και έσπειραν τα ερείπια της με αλάτι. 

[Εδώ μπορεί να αναφερθεί, ότι εντός της παλαιάς πόλης της Ιερουσαλήμ, υπάρχει επίσης η λεγόμενη χρυσή πύλη, η οποία παραμένει μόνιμα κλειστή. Από την πύλη αυτή, πέρασε ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, προκειμένου να εισέλθει στην Ιερουσαλήμ λίγο πριν, το Πάθος, την Σταύρωση και την Ανάσταση Του. 

 

Οι Εβραίοι όμως, δεν το δέχτηκαν ποτέ τον Χριστό ως τον πραγματικό Μεσσία τους,  και αναμένουν ακόμα να έρθει ο δήθεν «Μεσσίας» τους, ο  δήθεν «νέος Δαβίδ»  κατά τους ίδιους,  αλλά στην πραγματικότητα το  βδέλυγμα  της ερημώσεως (ο αντίθετος του Χριστού ο οποίος θα προσπαθήσει να αρπάξει την θέση του). 

 

Έτσι, σύμφωνα με τους  Ισραηλινούς, όταν  αυτός έρθει, θα περάσει  από αυτήν και θα την ανοίξει  για να εισέλθει στα Ιεροσόλυμα και να στεφθεί Μεσσίας-Χριστός-προφήτης και  βασιλιάς για να καταστήσει το Ισραήλ μία παγκόσμια Αυτοκρατορία, η οποία θα  κυριαρχήσει  πάνω σε όλους τους άλλους λαούς του πλανήτη. 

 

Αυτός ο θρύλος  και η πίστη των Ισραηλινών,  θυμίζει κατά πολύ την παράδοση  και τους θρύλους των Ελλήνων για την κλειστή πύλη του Οικουμενικού Πατριαρχείου, η οποία παραμένει κλειστή από τότε που κρεμάστηκε σε αυτήν από τους Τούρκους ο Οικουμενικός Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε’ κατά την διάρκεια της Ελληνικής επανάστασης του 1821. 

 

Σύμφωνα δε με τους θρύλους, η πύλη αυτή, η οποία παραμένει από  από τότε κλειστή, θα ανοίξει όταν εγερθεί ο μαρμαρωμένος βασιλιάς και περάσει μέσα από αυτήν,  προκειμένου να έχεις έρθει στην Κωνσταντινούπολη, για να την καταλάβει από τους Τούρκους  και να την παραδώσει ξανά στους Έλληνες, επανιδρύοντας στην συνέχεια για άλλη μία φορά την Βυζαντινή Αυτοκρατορία. 

Επίσης, σύμφωνα με δεύτερο βιβλίο των Μακκαβαίων, λίγο πριν την πτώση της Ιερουσαλήμ στους Βαβυλώνιους, ο προφήτης Ιερεμίας ανέβηκε στο ορός Νέβευ, στο σημείο οπού ο Μωυσής αντίκρισε για τελευταία φορά την Αγία Γη πριν πεθάνει και βρήκε μία σπηλιά, στην οποία έκρυψε την Κιβωτό της διαθήκης, την Σκηνή, καθώς και το θυσιαστήριο του θυμιάματος και έφραξε την είσοδο της.

Ο ίδιος αργότερα είπε, ότι το πώς ο τόπος αυτός θα παραμείνει μυστικός, έως ότου  ο Θεός λυπηθεί τον λαό του και τον συγκεντρώσει πάλι και τότε θα φανερώσει που είναι κρυμμένα όλα αυτά τα θαυμαστά πράγματα].

Συμπερασματικά, θα μπορούσε να πει κάνεις, ότι το ιερό βιβλίο της Αγίας Γραφής, εξετάζοντας πολλά από τα περιστατικά του, περιέχει πολλά γεγονότα της παγκόσμιας ιστορίας, τα οποία είναι πάντα ιδιαίτερα διδακτικά για όλους τους αναγνώστες του.

ΕΞΤΡΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

https://alophx.blogspot.com/2018/08/blog-post_1.html

ΟΙ ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ ΒΙΟΙ ΤΩΝ ΕΚΛΕΚΤΩΝ ΛΑΩΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΙΣΡΑΗΛΙΤΩΝ

https://alophx.blogspot.com/2018/02/blog-post_16.html

https://alophx.blogspot.com/2018/10/blog-post_8.html

https://alophx.blogspot.com/2017/05/o.html

https://www.triklopodia.gr/%CE%B1%CE%BB%CF%89%CF%80%CE%B7%CE%BE-%CE%BF%CE%B9-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%B5%CF%83-%CF%83%CF%87%CE%B5%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%83-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF%CE%BC%CE%BF%CE%B9%CE%BF/http://alophx.blogspot.com/2017/09/blog-post_77.html

Διαβάστε όλο το άρθρο

Loading...

Συμπληρώστε το e-mail σας για να λαμβάνετε τα νέα από το Triklopodia πρώτοι!:

Στείλε μας το άρθρο σου

Loading…



ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ triklopodia@hotmail.gr




Loading…

Για άμεση ενημέρωση πατήστε follow και ακολουθήστε μας στο twitter