ΠΑΤΗΣΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΜΕΝΟΥ

ΑΛΩΠΗΞ : ΦΙΛΟΔΟΞΑ ΕΚΣΤΡΑΤΕΥΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΗ ΣΧΕΔΙΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΔΕΝ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΗΚΑΝ

ΑΛΩΠΗΞ. ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΙ. - 11 Αυγ 2019 - 21:56
Loading...

Γράφει ο ΑΛΩΠΗΞ

Ως γνωστόν, στην διάρκεια της ιστορίας, υπήρξαν πολλοί ικανοί (και μη) και φιλόδοξοι ηγέτες, οι οποίοι είχαν ετοιμάσει πολλά και ενδιαφέροντα σχέδια προς υλοποίηση (κυρίως για στρατιωτικές κατακτήσεις), τα οποία όμως, είτε λόγω αρνητικών συγκυριών, είτε λόγω ήττας ή θανάτου αυτών, τελικά δεν πραγματοποιήθηκαν.

Στην συνέχεια θα παρατεθούν τα πιο σημαντικά από αυτά.

Τα πιο διάσημα από τα και φιλόδοξα σχέδια στρατιωτικών κατακτήσεων στην ιστορία, ήταν αδιαμφισβήτητα αυτά του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Αυτός σκόπευε αρχικά να περιπλεύσει και να κατακτήσει την Αραβία, αργότερα μέσω της Αίγυπτου να εκστρατεύσει κατά της Καρχηδόνα και να καταλάβει όλη την Βόρεια Αφρική, να κατακτήσει την Ισπανία την Γαλατία.
Στην συνέχεια θα αποβιβαζόταν στην Ιταλία και θα την καταλάμβανε μαζί με την Σικελία, και με τον τρόπο αυτό θα εκδικούταν τον θανάτου του αγαπημένου του θείου, και αδερφού της μητέρας του της Ολυμπιάδας, του ικανού βασιλιά Αλεξάνδρου του Α’ της Ηπείρου.
[Ο δε Αλέξανδρος της Ηπείρου, είχε εκστρατεύσει πριν τον ανιψιό του, τον διάσημο σε όλους μας βασιλιά Πυρρό της Ηπείρου στην Νοτιά Ιταλία κατά των βάρβαρων, με στόχο να ενώσει τους Έλληνες της περιοχής υπό την ηγεσία του.
Πάρα όμως τις πολλές νίκες που πέτυχε, τελικά όταν ο ίδιος δολοφονήθηκε από έναν Γαλάτη μισθοφόρο (όπως ακριβώς έγινε αργότερα και με τον Ασδρούβα τον Ωραίο στην Ισπανία), ο στρατός του ηττήθηκε και διαλύθηκε].
Φυσικά, ο Μέγας Αλέξανδρος είχε πιο πριν δηλώσει, ότι ήθελε να κατακτήσει όλη την Ινδία, να καταλάβει την χωρά των Σήρων (Κίνα), ενώ είχε εκδηλώσει ενδιαφέρον και για μία εκστρατεία κατά της Σκυθίας.
[Πριν τον Μεγάλο Αλέξανδρο, ο πατέρας του, ο Φίλιππος ο Β’, ετοιμαζόταν και αυτός, όπως έπραξε και ο γιος του μετά τον θάνατο του, να εισβάλει στην Περσία, αλλά δεν πρόλαβε γιατί τελικά δολοφονήθηκε].

Στην διάρκεια των πολέμων των διάδοχων του Μεγάλου Αλεξάνδρου, οι οποίοι διέλυσαν το κράτος του σε πολλά ανεξάρτητα και αντιμαχόμενα μεταξύ τους Βασίλεια, οι ισχυρότεροι εξ’ αυτών (Περδίκκας, Αντίγονος, Λυσίμαχος, Δημήτριος ο Πολιορκητής), προσπάθησαν ανεπιτυχώς να τα ενώσουν με μάχες, εισβάλοντας επίσης στην Μικρά Ασία και την Αίγυπτο.
Όμως στο τέλος όλοι τους απέτυχαν και η Αυτοκρατορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου διαλύθηκε οριστικά.
[Αντίστοιχα, ένας ακόμα ισχυρός διάδοχος του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο Σέλευκος ο Α’ ο Νικάνωρ, καθώς και οι απόγονοι του, Αντίοχος ο Γ’ ο Μέγας, Αντίοχος ο Δ’ ο Επιφανής και Αντίοχος ο Ζ’ ο Σιδήτης, προσπάθησαν να επανενώσουν την Αυτοκρατορία του Μεγάλου Έλληνα Βασιλιά, εισβάλλοντας σε Ινδία, Ιράν, Αίγυπτο και Μικρά Ασία.
Όμως στο τέλος όλοι τους απέτυχαν, είτε λόγω θανάτου σε μάχη ή δολοφονίας, είτε λόγω ήττας και η Αυτοκρατορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου διαλύθηκε οριστικά και δεν επανενώθηκε ποτέ ξανά.
Το ίδιο άδοξα έληξε με τον θάνατο του, και η προσπάθεια του Πτολεμαίο ΣΤ’ Φιλομήτορα να ενώσει τους Πτολεμαίους και τους Σελευκίδες σε ένα ενιαίο κράτος].
Οι Κορίνθιοι και οι Θηβαίοι, είχαν ως σχέδιο, αμέσως μετά την ήττα των Αθηναίων στον Πελοποννησιακό Πόλεμο, καθώς και την κατάληψη της Αθήνας από τον Λύσανδρο, την πλήρη καταστροφή και κάψιμο των Αθηνών, μια κατάσταση που αποφεύχθηκε μόνο χάρις στην άρνηση των Σπαρτιατών.
Ο διάσημος Αννίβας, σκόπευε μετά την κατάκτηση της Ιβηρίας (σημερινής Ισπανίας) και της Ρώμης-Ιταλίας, να καταλάβει και την Γαλατία και την Ελλάδα και να ενώσει όλο τον Μεσογειακό κόσμο υπό την ηγεσία της Καρχηδόνας.
Ο διάσημος Βασιλιάς, ο Πυρρός της Ηπείρου, με την εκστρατεία του στην Νότια Ιταλία και την Σικελία, σκόπευε να ενώσει τις περιοχές αυτές υπό την εξουσία του, υστέρα να καταλάβει την Καρχηδόνα και να ενοποιήσει όλη την Ελλάδα υπό την εξουσία του, και με τον τρόπο αυτό να πραγματοποιήσει το όραμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Δύση.

Στην Σικελία, οι νίκες του Ιέρωνα, Διονυσίου του Α’, του Γέλωτος, του Ήρωνος και του Αγαθοκλή κατά των Καρχηδονίων, απέτρεψαν την κατάληψη του νησιού από τους Καρχηδόνιους, καθώς και την ολοκληρωτική σφαγή του Ελληνικού πληθυσμού του νησιού από αυτούς.
Οι Αθηναίοι υπό τον Αλκιβιάδη (πριν την προδοσία αυτού και την διαφυγή του στην Σπάρτη), σκόπευαν αφού καταλάβουν την Σικελία, να κατακτήσουν την Νότια Ιταλία και την Καρχηδόνα.
[Πιο πριν, ο ίδιος ο Αλκιβιάδης, είχε καταφέρει να συνάψει μια συμμαχία με το Άργος για να επιτεθούν από κοινού στην Σπάρτη, να την νικήσουν και αυτή να χάσει οριστικά την κυριαρχία της στην Πελοπόννησο, η οποία τελικά απέτυχε].
Και με τον πλούτο αυτών, να συγκεντρώσουν ισχυρό στρατό για να καταλάβουν και να ενώσουν όλη την Ελλάδα υπό την κυριαρχία τους, νικώντας με τον τρόπο αυτό τον Πελοποννησιακό Πόλεμο και υστέρα να επιτεθούν κατά της Περσίας.
Οι δε Θεμιστοκλής και Παυσανίας, οι οποίοι δεν ήταν προδότες και συνεργάτες των Περσών, ήθελαν όντως να ενώσουν την Ελλάδα υπό την ηγεσία της πόλης τους και να καταστρέψουν την αντίπαλη πόλη (οι Αθηναίοι τους Σπαρτιάτες και οι Σπαρτιάτες τους Αθηναίους).
[Αυτός ήταν και ο λόγος που ο Θεμιστοκλής πρότεινε στον Αριστείδη τον Δίκαιο, αμέσως μετά την ναυμαχία της Σαλαμίνας, να επιτεθούν στον υπόλοιπο αμέριμνο Ελληνικό στόλο και να τον διαλύσουν και να μην έχουν άλλους Έλληνες ανταγωνιστές στο Αιγαίο και μέσω του στόλου να κυριαρχήσουν στην υπόλοιπη Ελλάδα.
Ο Αριστείδης ο Δίκαιος, ακούγοντας αυτή την παρανοϊκή πρόταση, την απέρριψε αμέσως μετρά βδελυγμίας, τόσο γιατί αυτή ήταν παντελώς άθλια και προδοτική, όσο και γιατί ο πόλεμος με τους Πέρσες δεν είχε τελειώσει (δεν είχε γίνει ακόμη η μάχη των Πλαταίνω, η οποία εκδίωξε οριστικά τους Πέρσες από την Ελλάδα).
Ο δε Παυσανίας από την πλευρά του, ήξερε ότι η Σπάρτη με τον στρατό που είχε δεν έφτανε για να ενώσει στρατιωτικά την Ελλάδα. Για τον λόγο αυτό, σκόπευέ να εξεγείρει τους Είλωτες, να ρίξει το καθεστώς, να τους δώσει πολιτικά δικαιώματα και ενισχυμένος με πολλές νέες δάδες χιλιάδες στρατού, να τον εκπαιδεύσει και με αυτόν να καταλάβει και να ενοποιήσει την Ελλάδα υπό την ηγεσία της Σπάρτης.
Αυτή ήταν η προδοσία του Παυσανία που ανακάλυψαν οι Σπαρτιάτες και τον αφήσαν να πεθάνει από πεινά μέσα σε ένα ναό που είχε καταφύγει και όχι η συνεργασία με τους Πέρσες για την οποία αλώστε είχε ήδη αθωωθεί δύο φορές.

Για τα ιδιά ακριβώς σχέδια σε σχέση με τους Είλωτες και το πολίτευμα της Σπάρτης, σαν αυτά που είχε ο Παυσανίας παλαιοτέρα, κατηγορήθηκε μετά θάνατον από τον Σπαρτιάτη βασιλιά Αγησίλαο τον Β’ ο διαβόητος Σπαρτιάτης Ναύαρχος και στρατηγός Λύσανδρος].
Ο θάνατος του Κυρού του Νεότερου, απέτρεψε την κατάληψη της ηγεσίας της Αυτοκρατορίας των Περσών από τον ίδιο.
Ο Σπαρτιάτης βασιλιάς Αγησίλαος ο Β’, σκόπευε αν απελευθέρωνε την Μικρά Ασία να προελαύσει προς την Βαβυλώνα και τις άλλες πρωτεύουσες των Περσών.
Το ίδιο ακριβώς σκόπευε να πράξει και ο τύραννος των Φερών, ο ικανός Ιάσων, αν ένωνε πρώτα όλη την Ελλάδα υπό την ηγεσία του, όπως και ο τύραννος Διονύσιος ο Α’ των Συρακουσών.
Οι ισχυροί Πέρσες βασιλιάδες, Κυρός ο Μέγας, Δαρείος ο Μέγας, Ξέρξης (και Μαρδόνιος), και Αρταξέρξης ο Γ’ ο Ωχός, σκόπευαν μετρά την υποταγή της Αιγύπτου, την κατάκτηση της Ελλάδας και μέσω αυτής να εισβάλουν στην Ιταλία και να καταλάβουν και την υπόλοιπη Ευρώπη.
[Όμως, τα σχέδια αυτών, κατέρρευσαν με τις μάχες των Θερμοπύλων, των Πλαταίνω, καθώς και την ναυμαχία της Σαλαμίνας, οι οποίες αν είχαν διαφορετική ιστορική εξέλιξη, ίσως και να τα είχαν επιτύχει].
Ο Φίλλιπος ο Ε, μαζί με τον Αντίοχο τον Γ’ των Σελευκιδών, σκόπευε να μοιραστούν μαζί στις κτήσεις των Πτολεμαίων, με τον Φίλλιπο να καταλαμβάνει τα Μικρασιατικά εδάφη αυτών, ενώ ο Αντίοχος τα Ασιατικά και την Κύπρο.
Ο Σπαρτιάτης βασιλιάς Κλεομένης ο Γ’, σχεδίαζε με τον στρατό του να νικήσει την Αχαϊκή Συμπολιτεία, να ανακηρυχτεί βασιλιάς της και να ανασυστάσεις με τον τρόπο αυτό την Πελοποννησιακή Συμμαχία.
Και θα το είχε καταφέρει, εάν υστέρα από μια μεγάλη νίκη κατά των Αχαιών, ύστερα από την οποία αυτή δέχτηκαν να τον ανακηρύξουν ηγέτη τους, δεν είχε αρρωστήσει την μέρα της υπογραφής της συμφωνίας. Λίγο πιο μετά, αυτοί τον προδώσαν και ζήτησαν βοήθεια από τον ικανό αντιβασιλεία της Μακεδονίας, Αντίγονο τον Δάσωνα, ο οποίος και νίκησε τον Κλεομένη και κατέλαβε την Σπάρτη.
Ο Σπάρτακος, σχεδίαζε αν έφτανε στον Βορρά της Ιταλίας, να περάσει στην γη των Γαλατών με τον στρατό του και να κατευθυνθούν όλοι προς τις πατρίδες τους.
Το ίδιο σχεδίαζε και στην Νότια Ιταλία, όταν διαπραγματευόταν με πειρατές για να περάσει τον στρατό του στην Σικελία (και να προκαλέσει και εκεί μια εξέγερση σκλάβων, να τους ελευθερώσει, και ύστερα να κατευθυνθεί με τον στρατό του στις πατρίδες τους).

Όμως, στην πρώτη περίπτωση δεν τα καταφέρτε λόγω του κακού καιρού και της αντίδρασης κάποιων εκ των ανδρών του, ενώ στην δεύτερη, επειδή οι Ρωμαίοι «λάδωσαν» τους πειρατές με πολύ χρυσό.
Ο Καίσαρας πριν πεθάνει, σκόπευε να επιτεθεί στην Δακία και την Πάρθια και να ξεπλύνει την ήττα του Κράσσου.
[Βέβαια, σχέδια για επίθεση στην Παρθία, είχαν και πολλοί μετέπειτα Ρωμαίοι Αυτοκράτορες και είχαν όλα ανεπιτυχή εξέλιξη τελικά (http://alophx.blogspot.com/2019/08/2019.html)].
Η ήττα του Αντωνίου και της Κλεοπάτρας στο Άκτιο κατέστρεψε τις ελπίδες αυτών για απόβαση στην Ιταλία και κατάληψη της Ρώμης.
Τόσο ο Αυτοκράτορας Αύγουστος, όπως και ο Μάρκος Αυρήλιος μετά από αυτόν, προσπάθησαν και οι δυο ανεπιτυχώς να καταλάβουν την Γερμανία.
Ο Μιθριδάτης ο Μέγας του Πόντου, σκόπευε μέσω του Βασίλειου του Κιμμέριου Βόσπορου, το οποίο είχε υπό την κατοχή του, να προελαύσει προς τα μέρη των Δακών, των Γερμανών και των Γαλατών και να επιτεθεί από τον Βορρά στην Ρώμη.
[Σε πιο παλιές εποχές, μια ήττα του Τούθμωσι του Μέγα στην μάχη της Μεγιδδούς, ή του Ράμσι του Β’ στο Καντές, θα έδινε τον έλεγχο της Μέσης Ανατολής στον ηγέτη του Καντές και τους Χετταίους αντίστοιχα.
Το ίδιο και αν πραγματοποιούταν τελικά ο γάμος του γιου του Χετταίου πρίγκιπα, του Zananza, με την βασίλισσα της Αιγύπτου (http://alophx.blogspot.com/2019/06/blog-post_25.html)].
Ο Κωνσταντίνος ο Μέγας, λίγο πριν πεθάνει σχεδίαζε εκστρατεία κατά των Περσών.
Ο Δυτικός Ρωμαίος Αυτοκράτορας Μαζοριανός σκόπευε με την επανακατάληψη της Ισπανίας να επιτεθεί και να επανακαταβάλει και την Καρχηδόνα από τους Βανδάλους.
Ο Καρλομάγνος, ήθελε να καταλάβει όλη την Ισπανία, αλλά δεν τα κατάφερε τελικά.
Επιπλέον, ο ίδιος ήθελε να καταλάβει κυρίως την Βυζαντινή Αυτοκρατορία, είτε μέσω γάμου με την Αυτοκράτειρα Ειρήνη (ο οποίος τελικά απέτυχε λόγω της αντίδρασης όλων των Βυζαντινών), είτε μέσω των οπλών, κάτι που προσπάθησαν να επιτύχουν στην συνέχεια και οι διάδοχοι του (π.χ. ο Όθων ο Α’ και ο Φρειδερίκος ο Α’ ο Μπαρμπαρόσα, ο οποίος ήθελε επιπλέον και την κατάκτηση της Ιερουσαλήμ).
Οι δε Άραβες Χαλίφες Σουλεϊμάν και Μοσλεμά, σκόπευαν αν κατάλαβαν την Πόλη να καταλάβουν στην συνεχεία τα Βαλκάνια και από εκεί να ξεχυθούν στην Δυτική Ευρώπη, όπως ακριβώς σχεδίαζε και ο Πέρσης Αυτοκράτορας Χοσρόης ο Β’ πριν από αυτούς.

Το ακριβώς αντίστροφο σχεδίαζε να κάνει από την Δύση αυτή την φορά ο Χαλίφης Hisham ibn Abd al-Malik, ο οποίος ήθελε, μέσω Ισπανίας, υπό την στρατηγεία του Αμπντ Ραχμάν, ο Αραβικός στρατός να νικήσει τους Φράγκους του Κάρολου Μαρτέλου, να καταλάβει εν συνέχεια Γαλλία, Ιταλία και Ισπανία και να χτυπήσει από τα δυτικά (και τα ανατολικά ταυτόχρονα) τους Βυζαντινούς, περικυκλώνοντας τους από παντού.
Τόσο ο Ροβέρτος Γισκάρδος, όσο και ο Βοημούνδος και οι δύο Κάρολοι Ανδεγαυαοί (πατέρας και γιος), οι οποίοι και εξουσίαζαν όλοι την Σικελία, σκόπευαν να αποβιβαστούν μέσω αυτής στην Ήπειρο και από εκεί να προέλθουν και να καταλάβουν την Πόλη και όλη την Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
Οι Σταυροφόροι, στην διάρκεια της Δ’, Ε’ και ΣΤ’ Σταυροφορίας, σκόπευαν να καταλάβουν την Αίγυπτο και από εκεί να προελαύσουν προς την Παλαιστίνη.
[Για τον ίδιο λόγο εισέβαλαν και τον βασιλιά τους Αμαλάριχο στην Αίγυπτο, καθώς και σε παράλληλη συμμαχία με τον Βυζαντινό Αυτοκράτορα Μανουήλ τον Α’ τον Κομνηνό].
Ο δε Βυζαντινός Αυτοκράτορας Ιωάννης ο Τσιμισκής, σκόπευε λίγο πριν πεθάνει να απελευθερώσει τα Ιεροσόλυμα.
Ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Βασίλειος ο Β’ ο Βουλγαροκτόνος, ήθελε πριν τον θάνατο του να εισβάλει και να απελευθερώσει την Σικελία και την Ιταλία, κάτι που προσπάθησε μετέπειτα ανεπιτυχώς και ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Μανουήλ τον Α’ ο Κομνηνός.
Ο τελευταίος ηρωικός Βυζαντινός Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, σκόπευε όταν προέλαυσε Βόρεια της Πελοποννήσου, να απελευθερώσει εκτός από την Θεσσαλία, την Ήπειρο και την Μακεδονία και από εκεί να προελαύσει προς την Θράκη (Ανατολική και Δυτική) και να ενώσει όλα τα Ελληνικά εδάφη με την Πόλη.

Ο ηρωικός Ρόμπερτ Μπρους, ο βασιλιάς που απελευθέρωσε την Σκωτία από την Αγγλική κατοχή, σκόπευε όταν εκστράτευσε στην Ιρλανδία μαζί με τον αδερφό του Εδουάρδου, να την ενσωματώσει στο κράτος του, αλλά εγκατάλειψε το σχέδιο του αυτό, μετρά τον θάνατο του αδερφού του.
Τόσο ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής, όσο και ο Μαχμούντ ο Δ’, προσπάθησαν και οι δυο ανεπιτυχώς να καταλάβουν την Βιέννη και από εκεί να ξεχυθούν στην Γερμανία, την Ιταλία και την υπόλοιπη Ευρώπη.
[Ο δε Σουλεϊμάν, απέτυχε και στα σχέδια του για κατάληψη της Μάλτας, όπως και επίσης της Ρωσίας, με την ήττα των συμμάχων του Τάρταρων και του στρατού του, στην μάχη του Μολόντι (http://alophx.blogspot.com/2019/06/blog-post_25.html).
Πιο πριν από τον Σουλεϊμάν και τον Μαχμούντ, ο Μωάμεθ ο Β’ ο Πορθητής, σκόπευε να προελαύσει μέσω της Ιταλικής πόλης του Οτράντο που είχε καταλάβει προς τον Βορρά και να καταλάβει την Ρώμη].

Οι δε Τζένκινς Χαν και ο Ταμερλάνος, πριν τον θάνατο τους, σκόπευαν και οι δύο να επιτεθούν στην Κίνα.
Οι δε διάδοχοι του Τζένκινς, όπως οι Μπατού Χαν, Σουμποτάι, Ογκοντάι και Γκιουγιούκ σκόπευαν να επιτεθούν στην Ευρώπη μαζικά, ενώ άλλοι (π.χ. ο Χουλαγκού) στην Μέση Ανατολή και την Αίγυπτο.
Τόσο ο βασιλιάς της Αγγλίας Εδουάρδος ο Γ’, όσο και ο Ερρίκος ο Ε, σκόπευαν να καταλάβουν όλη την Γαλλία και να την ενώσουν σε ένα κοινό κράτος με την Αγγλία.
Ο Κάρολος ο Ε’ ο Κουίντος, απέρριψε την ιδέα μιας εκστρατείας στην Κίνα, από κοινού με τους Ιάπωνες του Σογκούν Τογιοτόμι Χιντεγιόσι, ο οποίος είχε τότε εισβάλει στην Κορέα και στην συνέχεια ήθελε να επιτεθεί και στην Κίνα.
Ο γιος αυτού, ο Φίλιππος ο Β’ της Ισπανίας, ήθελε να καταλάβει την Αγγλία και να την ενσωματώσει στην Αυτοκρατορία του.
[Το ίδιο δοκίμασαν ανεπιτυχώς και άλλοι ηγέτες πριν και μετρά από τον Φίλιππο, όπως ο Φίλλιπος ο ΙΣΤ’ της Γαλλίας τον καιρού του Εκατονταετούς Πολέμου, ο Μέγας Ναπολέοντας, ο Κάιζερ, ο Χίτλερ κ.λ.π.].
Κάποιοι υποστηρίζουν ότι αν ο Κινέζος Ναύαρχος Ζενγκ Χε, συνέχιζε τα εξερευνητικά του ταξίδια, θα είχε ανακαλύψει τελικά πρώτος την Αμερική, πριν τον Κολόμβο (αν και μάλλον αυτή η τιμή ανήκει μάλλον στους Βίκινγκ, οι οποίοι ανακάλυψαν πρώτοι την γη της Βίνλαντ, δηλαδή τον σημερινό Καναδά).
Ο Ευγένιος της Σαβοΐας, όπως και ο Δον Χουάν ο Αυστριακός, σκόπευαν να εκστρατεύσουν στον Ελληνικό χώρο κατά των Τούρκων και δεν προέβησαν στα σχέδια τους αυτά, επειδή οι μονάρχες τους τους έστειλαν σε αλλά πολεμικά μέτωπα.
Ο βασιλιάς Λουδοβίκος ο ΙΔ’ της Γαλλίας, σκόπευε αφού καταλάβει την Βιέννη κατά την διάρκεια του Πολέμου της Ισπανικής Διάδοχης, να διαλύσει πλήρως την Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία και με την προσάρτηση των εδαφών αυτής, καθώς και της Ισπανίας και των Κάτω Χωρών, να κυριαρχήσει πλήρως στην Ευρώπη.
Στον Επταετή Πόλεμο, οι αντιπάλοι του Μεγάλου Φρειδερίκου ήθελαν να τον νικήσουν, να τον συλλάβουν, να του μειώσουν δραστικά τα εδάφη και να τον υποβιβάσουν από βασιλιά σε έναν απλό Δούκα της Πομερανίας.
Στην διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, οι Ροβεσπιέρος και Δαύτον, πίστευαν (αφελέστατα) ότι αν καταλάμβαναν την Ολλανδία και αλλά εδάφη των εχθρών τους, θα μπορούσαν να κάνουν όλους τους λαούς της γης να επαναστατήσουν και να «γεμίσει η γη με όμοια με το δικό τους επαναστατικά καθεστώτα».

Ο Μέγας Ναπολέοντας φιλοδοξούσε εκτός από την κατάκτηση της Ρωσίας και σπάσιμο της σε πολλά κράτη και τον εποικισμό της με Γερμανούς, την κατάληψη των Βαλκάνιων, όπως και για την κατάκτηση της Μέσης Ανατολής.
[Τα ιδιά ακριβώς σχέδια για την Ρωσία είχαν και οι Σουηδοί και οι Πολωνοί (http://alophx.blogspot.com/2017/09/blog-post_1.html)].
Ο Κάρολος ο 12ος της Σουηδίας εκτός από την κατάληψη της Μόσχας και την καταστροφή της Ρωσίας, σχεδίαζε και την προσάρτηση τα Νορβηγίας, καθώς και την εισβολή και κατάληψη της Σκωτίας.
Ο Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, Φερδινάνδος ο Β’ ο Αψβούργος, ο οποίος και ξεκίνησε τον Τριακονταετή Πόλεμο, σχεδίαζε την εξόντωση όλων των προτεσταντών (ηγεμόνων ή υποθηκών) σε αυτή και την πλήρη επανένωση της υπό την ηγεσία του ιδίου και του καθολικισμού (δηλαδή του πάπα της Ρώμης).
Ο δε καιροσκόπος στρατηγός του, ο Βαλενστάιν, σχεδίαζε, πριν εξοντωθεί από τον Αυτοκράτορα, να επαναστάτησες εναντίον του, και να ιδρύσει ένα ανεξάρτητο κράτος υπό την ηγεσία του στην Βοημία.
Επίσης, ο ίδιος ήθελε να καταλάβει εκτός από την Ελβετία, καθώς και την Μεγάλη Βρετανία και τις αποικίες της, και μέρος της Ασίας ενώ παράλληλα σχεδίαζε ακόμα και στρατιωτική εισβολή στις ΗΠΑ (σχέδιο που εγκαταλείφθηκε τελικά με την ήττα του στρατού του στην Αϊτή).
Παράλληλα, ο Μέγας Ναπολέοντας σκόπευε αρχικά να συμμαχήσει με την Οθωμανική Αυτοκρατορία και ύστερα να την διαλύσει σε πολλά ανίσχυρα κρατίδια, ενώ στην κατακτημένη Ευρώπη, θα ίδρυε μια ελεγχόμενη από τον ίδιο οικονομική και πολιτική ένωση.
[Τα σχέδια αυτά, δείχνουν το μέγεθος της σημασίας των ηττών του Ναπολέοντα σε Τραφάλγκαρ, Αμπουκίρ, Ρωσία, Λειψία και Βατερλό].
Στην διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, ο ηγέτης της Αλέξανδρος Υψηλάντης, σκόπευε αν κέρδιζε στην Μολδοβλαχία (π.χ. στο Δραγατσάνι), να κατέλθει προς τα Βαλκάνια και να ξεσηκώσει όλους τους υπόδουλους λαούς κατά της ανήλεους Οθωμανικής τυραννίας και στην συνέχεια να κατεβεί στην Πελοπόννησο και να ενωθεί και με τους εκεί εξεγερμένους Έλληνες.
Ο Αλή Πασάς την ίδια περίοδο από την πλευρά του, σκόπευε να επαναστατήσει κατά του Σουλτάνου και να προελαύσει προς την Πόλη και να γίνει νέος Σουλτάνος, εκμεταλλευόμενος την εμπλοκή του Σουλτάνου σε δυο μέτωπα (Ελληνική Επανάστασή στην Μολδοβλαχία και Νότια Ελλάδα).
Την ιδιά στιγμή, ακόμα και ο Μεχμέτ Αλή της Αίγυπτου καιροφυλακτούσε για το ποτέ θα ήταν η κατάλληλη στιγμή να επαναστατήσει κατά των Τούρκων, να καταλάβει την Μέση Ανατολή και την Πόλη, κάτι που όντως προσπάθησε να κάνει όταν οι συνθήκες ήταν ευνοϊκές (http://alophx.blogspot.com/2017/09/1831-1839.html).
Στην διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου, οι Γάλλοι και οι Βρετανοί σκόπευαν αν ο Ρόμπερτ Λι νικούσε σε μία αποφασιστική μάχη τον στρατό των Βορείων, να αναγνωρίσουν επισημά τους Νοτίους και να τους προμηθευόσουν με όπλα.

Για τον λόγο αυτό, έστειλαν μοίρες ναυτικού στην Αμερική. Όμως, η τότε φιλία και συμμαχία του Λίνκολν με τον Τσάρο της Ρωσίας Αλέξανδρο τον Β’ (και οι δυο τους ήταν επίσης απελευθερωτές σκλάβων), απέτρεψε τα σχέδια αυτών, αφού ο Τσάρος έστειλε και αυτός στόλο στην Αμερική, ο οποίος από κοινού με τον στόλο των ΗΠΑ, απέτρεψε τα σχέδια των Αγγλογάλλων στην περιοχή.
[Τόσο ο παραπάνω Τσάρος, όσο και ο πατέρας του Νικόλαος ο Α, όπως και ο Νικόλαος ο Β’ και ο Μεγάλος Πέτρος, ήθελαν να προελαύσουν και να καταλάβουν όλη την Οθωμανική Αυτοκρατορία και την Πόλη, την οποία ήθελαν να κάνουν πρωτεύουσα τους.
Η δε Μεγάλη Αικατερίνη, είχε το λεγόμενο «Ελληνικό Σχέδιο», σύμφωνα με το οποίο με την κατάληψη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, θα επανιδρυόταν η Βυζαντινή, υπό την ηγεσία του εγγόνου της, ο οποίος είχε λάβει Ελληνική μόρφωση και στον οποίο είχε δώσει συμβολικά το όνομα του πρώτου (αλλά και τελευταίου) Βυζαντινού Αυτοκράτορα, δηλαδή το όνομα Κωνσταντίνος)].
Ο Κάιζερ Γουλιέλμος ο Β’ της Γερμανίας (υπεύθυνος τόσο για τον Πρώτο Παγκόσμιο, όσο και για τις σφαγές των Χριστιανών από τους Τούρκους, αλλά και για το πραξικόπημα του 1917 στην Ρωσία-http://alophx.blogspot.com/2017/09/siloviki-1999.html, http://www.freepen.gr/2016/09/blog-post_991.html, https://hellenicsunrise2.blogspot.com/2019/07/blog-post_35.html), είχε σχέδια για επίθεση εκτός από την Ρωσία, την κατάληψη της, το σπάσιμο της σε πολλά κράτη και τον εποικισμό της με Γερμανούς, τόσο για την κατάληψη των Βαλκάνιων, όπως και για την κατάκτηση της Μέσης Ανατολής.
Επίσης, ο ίδιος ήθελε να καταλάβει εκτός από την Γαλλία, την Ελβετία και μέρος της Ασίας, καθώς και την Μεγάλη Βρετανία και τις αποικίες της, ενώ παράλληλα σχεδίαζε ακόμα και στρατιωτική εισβολή στις ΗΠΑ, ακόμα και την αιφνιδιαστική ρίψη βομβών στην χώρα αυτή με αεροπλοΐα, χωρίς την επίσημη κήρυξη πολέμου.
Παράλληλα, ο Κάιζερ σκόπευε αρχικά να συμμαχήσει με την Οθωμανική Αυτοκρατορία και ύστερα να την διαλύσει σε πολλά ανίσχυρα κρατίδια, ενώ στην κατακτημένη Ευρώπη, θα ίδρυε μια ελεγχόμενη από τον ίδιο οικονομική και πολιτική ένωση, υλοποιώντας με τον τρόπο αυτό το όραμα της Γερμανικής Μεσευρώπης.
[Τα σχέδια αυτά των Γερμανών, δείχνουν ποσό μεγάλη αξία είχαν οι δυο ήττες αυτών στον ποταμό Μάρνη, στα Βαλκάνια στον Σκρα, στην ναυμαχία της Γιουτλάνδης, καθώς και στο μέτωπο της Μέσης Ανατολής].
Ο Χίτλερ, είχε σχέδια για επίθεση εκτός από την ΕΣΣΔ, την κατάληψη της, το σπάσιμο της σε πολλά κράτη και τον εποικισμό της με Γερμανούς, τόσο για την κατάληψη των Βαλκάνιων, όπως και για την κατάκτηση της Βορείας Αφρικής, διάμεσου της Ισπανίας, όπως επίσης στην συνέχεια και της Μέσης Ανατολής.

Επίσης, ο ίδιος ήθελε να καταλάβει εκτός από την Γαλλία, την Ελβετία, την Μάλτα, την Λατινική Αμερική και μέρος της Ασίας, καθώς και την Μεγάλη Βρετανία και τις αποικίες της, και να τις μοιραστεί μαζί με τους συμμάχους της, τους Ιταλούς και τους Ιάπωνες (https://en.wikipedia.org/wiki/Zweites_Buch, https://en.wikipedia.org/wiki/Mein_Kampf).
Παράλληλα, ο Χίτλερ σχεδίαζε ακόμα και στρατιωτική εισβολή στις ΗΠΑ (https://en.wikipedia.org/wiki/Zweites_Buch https://en.wikipedia.org/wiki/Mein_Kampf, https://en.wikipedia.org/wiki/New_Order_(Nazism)#Hitler’s_plans_for_North_America), ακόμα και ρίψη ατομικών βομβών στην χώρα αυτή, η οποία αν δεν πραγματοποιούταν τελικά από τον ίδιο, θα την πραγματοποίησε ένας διάδοχος του.
Παράλληλα, ο Χίτλερ σκόπευε αρχικά να συμμαχήσει με την Τουρκιά και ύστερα να την διαλύσει σε πολλά ανίσχυρα κρατίδια (https://en.wikipedia.org/wiki/Gertrude_(code_name)), ενώ στην κατακτημένη Ευρώπη, θα ίδρυε μια ελεγχόμενη από τον ίδιο οικονομική και πολιτική ένωση, υλοποιώντας με τον τρόπο αυτό το όραμα της Γερμανικής Μεσευρώπης.
(Ότι δηλαδή προσπαθεί να κάνει και σήμερα η Γερμανία των Μέρκελ-Σόιμπλε στην Ευρώπη, αυτή την φορά με οικονομικά μέσα-μνημόνια, αφού δεν διαθέτουν πια την τεράστια στρατιωτική ισχύ που είχαν επιώ Κάιζερ και Χίτλερ, μέσω του Δ’ Ράιχ της Γερμανικής πια ΕΕ).
[Τα σχέδια αυτά των Γερμανών, δείχνουν ποσό μεγάλη αξία είχαν οι ήττες αυτών και των συμμάχων τους σε Αγγλία, Ελλάδα, Στάλινγκραντ, Μόσχα, Νορμανδία, στις Αρδένες, στο Ελ Αλαμέιν, στα Βαλκάνια, καθώς και στο μέτωπο της Μέσης Ανατολής].
Ο Μουσολίνι, φιλοδοξούσε να καταλάβει την Ελλάδα, μέρος της Τουρκίας, της Γαλλίας, την Τυνήσια, την Αλγερία, το Μαρόκο, την Λιβύη, την Αίγυπτο, την Μέση Ανατολή, καθώς και όλη την Γιουγκοσλαβία.
Ο δε Ιάπωνας Αυτοκράτορας Χιροχίτο, είχε σχέδια εκτός από το Περλ Χάρμπορ (όπου το τοι δεν κατάφερε να βρει και να καταστρέψει τα αεροπλανοφόρα και κυρίως τις δεξαμενές καυσίμων αυτών στην περιοχή, χωρίς τις οποίες ο Αμερικάνικος στόλος θα παρέλυε για πάρα πολλούς μήνες), και για την Νοτιοανατολική Ασία, καθώς και την Ρωσική Άπω Ανατολή.
Έτσι, στην πρώτη σκόπευε να επιτεθεί στις αποικίες των Γάλλων και των Βρετανών με πετρέλαιο (στο οποίο είχε έλλειψη και χρειαζόταν για τον στρατό και το κράτος του), χωρίς να κηρύξει τον πόλεμο στις ΗΠΑ.

Για την Σιβηρία, σκόπευε να επιτεθεί διάμεσου της κατεχομένης από τον ίδιο Μαντζουρίας στην Ρωσική Άπω Ανατολή, και με τον τρόπο αυτό να αναγκάσει τον Στάλιν να δεσμεύσει εκεί στρατό και να μην τον στείλει (όπως έγινε κανονικά στην ιστορία) να αντιμετωπίσει τους εισβάλοντες Γερμανούς στην Δύση.
Και με το διπλό αυτό μέτωπο (Γερμανοί-Δύση, Ιάπωνες-Ανατολή), η ΕΣΣΔ να χάσει τον πόλεμο με έναν διμέτωπο αγώνα, όπως ακριβώς δηλαδή τον έχασε η Γερμανία στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Για τον Στάλιν λέγεται ότι ο ίδιος σκόπευε να επιτεθεί και αυτός στον Χίτλερ, αλλά ο Γερμανός δικτάτορας τον πρόλαβε πρώτος, και για τον λόγο αυτό ο στρατός του βρισκόταν μπροστά από τα Σοβιετικά οχυρωματικά έργα και όχι μπροστά όπως έπρεπε κανονικά, γιατί είχε λάβει θέση για επίθεση και όχι για άμυνα.
Υποστηρίζεται επίσης, ότι με τον πόλεμο στην Κορέα (1950-1953), στον οποίο έστελνε κρυφά «εθελοντές» πιλότους και όπλα στους Βορειοκορεάτες συμμάχους του, κρατούσε εκεί τον στρατό των Δυτικών για να επιτεθεί κατά της Δυτικής Ευρώπης, η οποία είχε τότε ελάχιστο στρατό, αλλά δεν πρόλαβε λόγω του θανάτου του.
Πιο πριν, οι ομοϊδεάτες του, Λένιν, Τρότσκι, και Τουχασέφσκι πίστευαν (αφελέστατα) ότι αν καταλάμβαναν την Πολωνία του Πλιδούσκι, θα μπορούσαν να εισβάλουν στην Γερμανία και να κάνουν όλους τους λαούς της γης να επαναστατήσουν και να «γεμίσει η γη με κομμουνιστικά καθεστώτα».
Ο μετέπειτα δικτάτορας Ιωάννης Μεταξάς, είχε προτείνει στον Βενιζέλο το 1914, όταν η Τουρκία επανεξοπλιζόταν πυρετωδώς για να πολεμήσει ξανά την Ελλάδα, ενισχύοντας υπέρμετρα τον στρατό και το ναυτικό της για να επανακτήσει τα νησιά του Αιγαίου, μια αιφνιδιαστική και ταχύτατη επιχείρηση στην Ανατολική Θράκη.
[Ουσιαστικά, το σχέδιο που πρότεινε ο Μεταξάς, ήταν η εφαρμογή ενός «πολέμου αστραπή», είκοσι σχεδόν χρονιά πριν το εφαρμόσουν οι Γερμανοί.
Και είναι αλώστε φυσικό το γεγονός, πως ο Μεταξάς, ο οποίος σπούδασε στην Ανώτατη Στρατιωτική Σχολή του Βερολίνου, και θαύμαζε τους Γερμανούς να επηρεάστηκε από το πνεύμα τους.
Οι δε Γερμανοί ήταν τόσο ενθουσιασμένοι μαζί του, έτσι ώστε όταν ο Μεταξάς αποφοίτησε πρώτος από την Σχολή αυτή με άριστα, με βαθμολογία μεγαλύτερη από κάθε απόφοιτοί, ακόμα και από τους Γερμανούς, οι ίδιοι για να τον τιμήσουν κρέμασαν στην πόρτα της Ακαδημίας, μια επιγραφή για αυτόν που έλεγε: «Ουδέν πρόβλημα ανεπίλυτο για τον Ιωάννη Μεταξά»].

Με βάση το σχέδιο του, η Ελλάδα, αφού θα έμπαινε σε διαπραγματεύσεις μερικών μηνών, για να «αποκοιμίσει» τους Τούρκους και να τους κάνει να πειστούν ότι θέλει να τα «βρει» μαζί τους, θα απέστειλε κρυφά μέσω του ναυτικού της και παραβιάζοντας ένα άριστα εξοπλισμένο στρατιωτικό σώμα, το οποίο θα αποβιβάζονταν στον Νότο της Ανατολικής Θράκης.
Ταυτόχρονα, ένα ισχυρό στρατιωτικό σώμα θα εισέβαλε αιφνιδιαστικά και αυτό από την Δυτική Θράκη στην Ανατολική και θα την απελευθέρωνε σε συνεργασία με το άλλο, βάζοντας τους Τούρκους μεταξύ μιας σφύρας και άκμονος.
Για τον πόλεμο στην Μικρά Ασία, ο Μεταξάς είχε προτείνει την αρίστη οχύρωση της περιοχής που είχε αποδοθεί στην Ελλάδα με την Συνθήκη των Σέρβων, έτσι ώστε όταν οι Τούρκοι προσπαθούν να εισβάλουν σε αυτή να «τρώνε συνεχώς τα μούτρα τους», πάνω στις οχυρώσεις αυτής, και όχι μία εκστρατεία σε βάθος.
Παράλληλα, ο ίδιος πρότεινε ο Ελληνικός στρατός να επιτεθεί και να απελευθερώσει μέσω Ανατολικής Θράκης την Κωνσταντινούπολη από τους Τούρκους.
[Λέγεται δε ότι ο Μεταξάς πριν πεθάνει το 1941, σκόπευε να επιτύχει ειρήνη με τους Ιταλούς και με αντάλλαγμα την απελευθερωμένη από τον Ελληνικό στρατό Βόρεια Ήπειρο και την ένωση της με την μητέρα Ελλάδα να εξέλθει του πολέμου, όμως δεν πρόλαβε γιατί τον πρόλαβε ο θάνατος].
Επίσης, και ο στρατηγός Θεόδωρος Πάγκαλος είχε προτείνει μετά την Μικρασιατική Καταστροφή, ο Ελληνικός στρατός να επιτεθεί και να απελευθερώσει μέσω Ανατολικής Θράκης την Κωνσταντινούπολη από τους Τούρκους.
Και από εκεί στην συνέχεια να εισβάλει ο Ελληνικός στρατός για άλλη μια φορά στην Μικρά Ασία, να την απελευθερώσει, και να επαναφέρει τους Έλληνες πρόσφυγες από την Μικρασιατική Καταστροφή πίσω στις εστίες τους.
Όταν δε ο ίδιος έγινε αργότερα δικτάτορας, αφού προμηθεύτηκε πολεμικό υλικό από την Ιταλία και συμμάχησε με τον ηγέτη αυτής Μουσολίνι, ετοίμαζε έναν νέο πόλεμο για την απελευθέρωση της Μικράς Ασίας, αλλά στο τέλος, δεν κατάφερε να τον πραγματοποιήσει αφού ανατράπηκε τελικά από τον στρατηγό Γεώργιο Κονδύλη (https://alophx.blogspot.com/2018/12/blog-post_2.html).
Υπήρχαν σχέδια για πόλεμο των Αγγλογάλλων με τον Χίτλερ, όταν αυτός ήταν ακόμα αδύναμος και σιγουρά θα ηττούνταν, τόσο για το ζήτημα του Σάαρ, όσο και για την Τσεχοσλοβακία, τα οποία όμως τελικά δεν υλοποιήθηκαν.
Αν νίκαγαν οι κομμουνιστές στον Ελληνικό εμφύλιο, σκόπευαν να παραδώσουν παντελώς προδοτικά (όπως π.χ. έγινε στις μέρες μας στις Πρέσπες), τα πάντα Ελληνικά εδάφη της Μακεδονίας, της Ηπείρου και της Θράκης, στους Γιουγκοσλάβους, τους Αλβανούς και τους Βουλγάρους αντίστοιχα, για την τάχα «μεγάλη βοήθεια» αυτών προς τους ίδιους.

Αν υλοποιούταν τα τρελά σχέδια κάποιων για προβοκατόρικη εισβολή των ΗΠΑ σε Βιετνάμ και Κούβα (https://www.triklopodia.gr/%CE%BF%CE%B9-%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%B5%CE%B4%CF%81%CE%BF%CE%B9-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B7%CF%80%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CF%80%CE%B5%CE%BC%CF%86%CE%B8%CE%B7%CE%BA%CE%B1%CE%BD/), τότε ο κόσμος θα ερχόταν αντιμέτωπος με έναν νέο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το ίδιο και στην περίπτωση που υλοποιούταν τα σχέδια του Πάττον (για επίθεση στην ΕΣΣΔ) ή του Μακ Άρθουρ στον Πόλεμο της Κορέας για ρίψη πυρηνικών στην Κίνα.
Αν οι Άραβες νικούσαν τους Ισραηλινούς στους πολέμους μεταξύ τους τα έτη 1948, 1967 και 1973, σκόπευαν να τους εξοντώσουν και να τους πετάξουν στην θάλασσα. Οι δε Ισραηλινοί από την πλευρά τους, στον πόλεμο του 1973, σκόπευαν αν τον έχαναν να έριχναν πυρηνικά στους εχθρούς τους, προκειμένου να τους καταστρέψουν μαζί τους.
Οι δε Άραβες ηγέτες και δικτάτορες Νάσερ, Μάομαρ Καντάφι, Σαντάμ Χουσεΐν και Χαφέζ Αλ Άσαντ, σκόπευαν να ενώσουν ούλους τους Άραβες σε ένα ενιαίο κράτος, υλοποιώντας με τον τόπο αυτό πλήρως το όραμα του λεγόμενου «Παναραβισμού».
Ο Σιμών Μπολιβάρ, οραματιζόταν την ένωση ολκών των κέρατων της Νότιας Αμερικής σε ένα ενιαίο κράτος υπό την ηγεσία του.
Οι Σκύθες, οι Βαβυλώνιοι, οι Αθηναίοι, οι Σελευκίδες, οι Μογγόλοι, οι Γάλλοι και οι Τούρκοι (το 1914), σχεδίαζαν όλοι να καταλάβουν την Αίγυπτο, και μέσω αυτής να επεκταθούν είτε στην Βόρεια Αφρική, είτε προς την Ασία, π.χ. στην Ινδία και παραπέρα.
Οι ΗΠΑ έχουν σχέδια αντίστοιχα για την πλήρη εδαφική, πολιτική, στρατιωτική και οικονομική διάλυση όλων των αντιπάλων τους (https://www.triklopodia.gr/%CE%B1%CE%BB%CF%89%CF%80%CE%B7%CE%BE-%CF%84%CE%B1-%CF%83%CE%B7%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B1-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CF%87%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%B1-%CF%83/), ενώ οι Ρώσοι, οι Κινέζοι, οι Γερμανοί, οι Ιρανοί, οι Ινδοί, οι Ιάπωνες, οι Τούρκοι, οι Καταριανοί και οι Σαουδάραβες, για την επανασύσταση των παλαιών Αυτοκρατοριών τους (http://kokkinignosi.blogspot.com/2016/10/blog-post_970.html).
Ο Σαντάμ Χουσεΐν, σκόπευε αρχικά πριν έρθει ο Αμερικάνικος στρατός στο Κουβέιτ, να καταλάβει το κράτος αυτό και εν συνέχεια να προελαύσει προς την Σαουδική Αραβία, αλλά τελικά άλλαξε γνώμη.
Ο Μιλόσεβιτς λέγεται ότι είχε προτείνει στην Ελληνική κυβέρνηση με την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, οι δυο χώρες να εισβάλουν από κοινού και να μοιραστούν τα Σκόπια.
Αντίστοιχα, με την εξέγερση στην Αλβανία το 1997, ο τότε (κατά τα άλλα Σοσιαλιστής) Ιταλός πρωθυπουργός Μάξιμο Νταλάρα, είχε προτείνει στην Ελλάδα, οι δυο χώρες να εισβάλουν από κοινού και να μοιραστούν την Αλβανία, η δε Ελλάδα να απελευθερώσει την πάντα Ελληνική Βόρειο Ήπειρο, ενώ η Ιταλία να καταλάβει το υπόλοιπο κομμάτι (όπως επί Μουσολίνι).
Ο Αμερικάνος Προέδρος Τζορτζ Μπους ο Νεότερος, σχεδίαζε να εισβάλει σε Ιράν, Συρία, Λιβύη και Βόρεια Κορέα.

Τέλος, ο ηγέτης του ISIS, Αμπού Μπακρ Μπαγκάντι (όπως ακριβώς και ο Μπιν Λάντεν πριν από αυτόν), φιλοδοξεί εκτός από την Συρία και το Ιράκ, να ενώσει παράλληλα όλο τον ισλαμικό κόσμο υπό την ηγεσία του, με την βοήθεια της Μουσουλμανικής Αδελφότητας (http://alophx.blogspot.com/2019/05/blog-post_7.html).

Συμπερασματικά, από όλα όσα αναφέρθηκαν παραπάνω, γίνεται φανερό ότι στην διάρκεια της ιστορίας, πολλά ισχυρά άτομα και ηγέτες, κατέστρωσαν πολλά φιλόδοξα στρατιωτικά σχέδια, τα οποία ευτυχώς ή δυστυχώς δεν υλοποιήθηκαν, και ίσως η πραγματοποίηση τους, να άλλαζε ριζικά τον ρου και την εξέλιξη της ιστορίας, όπως την ξέρουμε σήμερα.

Loading...

Συμπληρώστε το e-mail σας για να λαμβάνετε τα νέα από το Triklopodia πρώτοι!:

Στείλε μας το άρθρο σου



ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ triklopodia@hotmail.gr

Συνέλληνας έχει ανάγκη τη βοήθειά μας μέρες που έρχονται !




Loading…

Για άμεση ενημέρωση πατήστε follow και ακολουθήστε μας στο twitter