Η τοποθέτηση του κ. Αποστολάκη ως Υπουργού Εθνικής Άμυνας από εν ενεργεία Α/ΓΕΕΘΑ έγινε με παραβίαση του άρθρου 56 του Συντάγματος, καθώς επίσης και των πάγιων διαταγών που ισχύουν για όλο το στρατιωτικό προσωπικό, για μη δημόσια ανάμιξή τους στην πολιτική ζωή. Aκόμη και o θλιβερός πρώην Α/ΓΕΕΘΑ, κ. Κωσταράκος, με οργίλη έγγραφη παρέμβασή του, τονίζει ότι πρόκειται για κάτι που είχε να συμβεί από τη δικτατορία των συνταγματαρχών, την περίοδο 1967-1974.
Η διάκριση μεταξύ στρατιωτικής και πολιτικής ηγεσίας δεν αποτελεί «άγραφο κανόνα», όπως ανέφερε ο κ. Κ. Μητσοτάκης, αλλά ρητή συνταγματική επιταγή, την οποία καμία κυβέρνηση της μεταπολίτευσης δεν διανοήθηκε να παραβιάσει. Είναι προφανές, τόσο από το γεγονός καθαυτό, όσο και από τον τρόπο με τον οποίο ταυτίστηκε ο κ. Αποστολάκης με το σύνολο των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας στις δηλώσεις των πολιτικών αρχηγών, ότι θα πρέπει να αναμένουμε σοβαρές εξελίξεις στα εθνικά μας θέματα, για τις οποίες κανένα κόμμα ή πολιτικό πρόσωπο δεν είναι πρόθυμο να αναλάβει την πολιτική ευθύνη. Όπως όλα δείχνουν, στο πρόσωπο του πρώην Α/ΓΕΕΘΑ το δωσίλογο πολιτικό κατεστημένο βρήκε τον ιδανικό συνδυασμό «δύο σε ένα», έτσι ώστε για οτιδήποτε τραγικό συμβεί στη χώρα το προσεχές διάστημα που θα φέρει το στίγμα της εθνικής μειοδοσίας, να φορτωθούν ακέραια την ευθύνη (στρατιωτική και πολιτική) οι Ένοπλες Δυνάμεις!
Μετά την υπουργοποίηση του κ. Αποστολάκη, ακολούθησε μια γενικότερη αναταραχή στο σώμα των Ενόπλων Δυνάμεων, με αιχμή του δόρατος την αποστρατεία του Αρχηγού του Στόλου, Αντιναυάρχου Ιωάννη Παυλόπουλου, ο οποίος σε δημόσια ανακοίνωσή του δηλώνει «ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΣ» (με κεφαλαία) και αναφέρει ότι είναι τιμή του η αποστράτευση «γιατί έγινε τη συγκεκριμένη στιγμή δεδομένων των γεωπολιτικών εξελίξεων σε εσωτερικό και το εξωτερικό»!
Αντιλαμβανόμαστε την πικρία του αντιναυάρχου. Ωστόσο, έχουμε να παρατηρήσουμε ότι τιμή του θα ήταν εάν, σεβόμενος τον όρκο που κάποτε έδωσε κατά την αποφοίτησή του από τη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων, είχε υποβάλει την παραίτησή του, τουλάχιστον όταν έφτασε στην ανώτατη ιεραρχία, επικαλούμενος την άρνησή του να υπηρετεί κατοχικόκαθεστώς.
Αντιθέτως, ο κ. Παυλόπουλος, όπως και ο κ. Αποστολάκης, αλλά και σύσσωμη η ανώτατη ηγεσία των Ε.Δ., θεώρησαν «τιμή» τους να παραμείνουν εν ενεργεία όταν η χώρα τέθηκε defacto σε καθεστώς κατοχής, όταν παραιτήθηκε από την ασυλία της λόγω άσκησης εθνικής κυριαρχίας με την υπογραφή της πρώτης δανειακής σύμβασης και του πρώτου μνημονίου το 2010. Θα πρέπει να ήταν πολύ «υπερήφανοι» -αφού και τότε κανείς δεν παραιτήθηκε- όταν η κατοχή αυτή εξελίχθηκε σε de jure με την υπογραφή του τρίτου μνημονίου, στις 14/8/2015, όπου προβλέπεται ρητά ότι για κάθε νόμο που πρόκειται να έρθει για συζήτηση στη Βουλή πρέπει να προηγείται η έγκριση των δανειστών!
Υπό την ηγεσία του κ. Παυλόπουλου ως στόλαρχου και του κ. Αποστολάκη ως Α/ΓΕΕΘΑ, με «υπερηφάνεια» και «τιμή» το ΓΕΝ επινόησε και εισήγαγε στο λεξιλόγιο της νεοελληνικής τον καινοφανή όρο «επακούμβηση», όταν τουρκικό πλοίο εμβόλισε την ελληνική κανονιοφόρο «Αρματωλός». Με «υπερηφάνεια» και «τιμή» ανέχθηκαν από τουρκικές ακταιωρούς το πλαγιοκόπημα της κανονιοφόρου «Νικηφόρος», την παρεμπόδιση του κ. Καμμένου ως υπουργού Εθνικής Άμυνας να προσεγγίσει τα Ίμια, τον εμβολισμό και αναχαίτηση του «Γαύδος» (που τιμήθηκε από τον φερόμενο ως πρωθυπουργό επειδή… εγκατέλειψε εθνικό θαλάσσιο χώρο σε τουρκικές δυνάμεις)! Με παρόμοια «υπερηφάνεια και τιμή» αποδέχθηκαν επί δικής τους θητείας την ανατροπή του δόγματος Κουντουριώτη που ίσχυε από την εποχή των Βαλκανικών πολέμων μέχρι σχεδόν τις μέρες μας, δηλ. τον αποκλεισμό του τουρκικού στόλου στα στενά, έτσι ώστε τώρα όχι μόνο να παρενοχλούν και να διώχνουν τα ελληνικά ψαροκάικα σε όλη τη θαλάσσια έκταση από τη Σαμοθράκη έως τη Σύμη, όχι μόνο να διεξάγουν ευρύτατες στρατιωτικές ασκήσεις στο Αιγαίο, αλλά και να «κόβουν βόλτες» τα
τουρκικά πολεμικά στα εθνικά χωρικά μας ύδατα, φτάνοντας ανενόχλητα από την Άνδρο και την Εύβοια μέχρι ανατολικά των Κυθήρων!
Ο κ. Παυλόπουλος δεν διέβλεψε «γεωπολιτικές εξελίξεις», δεν παραιτήθηκε και παρέμεινε εν ενεργεία όταν ψηφίζανε στον “ναό της Δημοκρατίας” την κατάπτυστη και πρωτοφανή για τα παγκόσμια χρονικά “Συμφωνία των Πρεσπών”, ο δε κ. Αποστολάκης την αποδέχθηκε, όχι απλώς μη παραιτούμενος, αλλά και υπογράφοντάς την ως υπουργός πλέον της δωσίλογης κυβέρνησης.
Οι ανώτατοι αξιωματικοί των Ε.Δ., εάν ήθελαν να τιμήσουν τον όρκο τους προς την πατρίδα και την αποστολή που τους ανατέθηκε, θα έπρεπε να είχαν παραιτηθεί σε οποιαδήποτε από τις πιο πάνω περιπτώσεις και τότε ο κ. Παυλόπουλος θα μπορούσε να δηλώνει ότι είναι ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΣ, τονίζοντας μάλιστα με κεφαλαία τη συγκεκριμένη λέξη.
Θα είναι πολύ πιο έντιμο να ενημερώσει ο κ. Παυλόπουλος τον ελληνικό λαό, όχι με ασαφή σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά ανοιχτά και ευθαρσώς, σε ποιες γεωπολιτικέςεξελίξεις αναφέρεται, τι κίνδυνοι ελλοχεύουν και σε τι ετοιμότητα βρίσκονται οι Ένοπλες Δυνάμεις για την αποτροπή τους.
Κάποτε, κ. Ναύαρχε, θα πρέπει να αναλάβουμε όλοι τις ευθύνες μας.
Αθήνα, Πέμπτη 31 Ιανουαρίου 2019
Η Πολιτική Γραμματεία του ΕΠΑΜ
