ΑΝΤΙ-ΜΕΤΑΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΣΧΟΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
(Δεύτερη πράξη του δράματος: Η απάτη της καθαρής εξόδου και η συνέχιση των «μεταρρυθμίσεων»)
Α/Α ΣΧΟΛΙΟΥ: 0
19-08-2018
____________________
ΑΝΑΞΙΟΙ ΕΙΣΙΝ, ΗΣΑΝ ΚΑΙ ΕΣΟΝΤΑΙ
(ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ)
«All that we see or seem
Is but a dream within a dream» (Edgar Allan Poe)
(Όλα που βλέπουμε ή φαίνονται είναι ένα όνειρο μέσα σ’ ένα όνειρο)
Ένας εφιάλτης μέσα σ’ έναν εφιάλτη
Ανάξιοι είναι, ήταν και θα είναι σε μια μοιραία αλυσίδα της ιστορίας χωρίς ελπίδα.
Ανάλγητοι φοροεκδορείς, ψυχροί εγωτακτικιστές και αδιάφοροι συμφοροκράτορες και συμφοροφόροι, που μόνο με την προφητική ενόραση του Οδυσσέα Ελύτη στο ανάγνωσμα έκτο, «Προφητικόν» από τα «Πάθη», τα «Πάθη» του Ελληνισμού, του «Άξιον εστί», θα άξιζε να απαριθμήσω τα δεινά που φόρτωσαν σε γενεές Ελλήνων μέσα σε λίγα χρόνια. Οκτώ χρόνια, για να μην αδικήσω κανένα νεκρολούλουδο της διαχρονικής πολιτικής μειοδοσίας. Απλά, η κορυφαία στιγμή της, «η στραβή», «έκατσε στη βάρδια» των μεγαλύτερων αμοραλιστών και σφετεριστών της πολιτικής ιστορίας, δια της του Ευριπίδη υποθήκης «σχέτλια μὲν ἔπαθες, ἀνόσια δ᾽ εἰργάσω» («έπαθες φρικτά, αλλά απεργάστηκες άθλια»).
Ό,τι και αν πούμε σήμερα που γιορτάζεται η δήθεν έξοδος από την ευρωατλαντική μνημονιακή σκλαβιά και ο «Νικητής» ζει περήφανος «στην οσμή των πτωμάτων», θα έχει, σίγουρα, ακουστεί στα οκτώ χρόνια τα «χλωμά και αδύναμα μέσα στη γάζα», που ο καθένας μας έχει εξαντλήσει «τα λίγα γραμμάρια της ευτυχίας» του και είναι «τα πράγματα μέσα του κιόλας ωραία ερείπια», γι’ αυτό ας αφήσουμε μόνο του τον ίδιο τον ποιητή, τον Οδυσσέα Ελύτη, να μιλήσει μέσα από το «Προφητικόν» των «Παθών» του σύγχρονου Ελληνισμού.
Ανάξιοι εἰσίν, ἦσαν και ἔσονται
Ας βάλουμε στη θέση της συμβολικής λέξης «Αμαρτίας», που χρησιμοποιεί ο ποιητής, αυτό που ήταν πάντα, την προδοσία, προσθέτοντας, σήμερα, και τη λέξη Σωτηρία, γιατί καμία «Αμαρτία» δεν είναι αυτοφυής και ανάδελφη προσχημάτων, τα οποία προσχήματα αυτοκαταξιώνουν στον συνειδησιακό εγωκεντρικό ναρκισσισμό τους την ύπαρξη των τυράννων, στη θέση των «Στρατοδικών» τους σημερινούς κριτές της, τους Οικονομοδίκες και στη θέση των «Χωροφυλάκων» τους Οικονομοφύλακες, ενώ οι «Αυτοκράτορες Στρατηγοί» δεν έχουν αλλάξει, αποτελώντας διαχρονική αξία της βίας της εξουσίας, και θα βρεθούμε αβίαστα μπροστά στη σημερινή «Αμαρτία» και τον σημερινό «Νικητή»:
«Χρόνους πολλούς μετά την Αμαρτία που την είπανε Αρετή μέσα στις εκκλησίες και την ευλόγησαν.
Λείψανα παλιών άστρων και γωνιές αραχνιασμένες τ’ ουρανού σαρώνοντας
η καταιγίδα που θα γεννήσει ο νους του ανθρώπου.
Και των αρχαίων Κυβερνητών τα έργα πληρώνοντας η Χτίσις, θα φρίξει.
Ταραχή θα πέσει στον Άδη, και το σανίδωμα θα υποχωρήσει από την πίεση τη μεγάλη του ήλιου.
Που πρώτα θα κρατήσει τις αχτίδες του, σημάδι ότι καιρός να λάβουνε τα όνειρα εκδίκηση.
Και μετά θα μιλήσει, να πει: εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις;
– Βλέπω τα έθνη, άλλοτες αλαζονικά, παραδομένα στη σφήκα και στο ξινόχορτο.
– Βλέπω τα πελέκια στον αέρα σκίζοντας προτομές Αυτοκρατόρων και Στρατηγών.
– Βλέπω τους εμπόρους να εισπράττουν σκύβοντας το κέρδος των δικών τους πτωμάτων.
– Βλέπω την αλληλουχία των κρυφών νοημάτων.
……………………………
Για να έβγει αληθινός ο λόγος, ότι σιμά η μέρα
όπου το κάλλος θα παραδοθεί στις μύγες της Αγοράς.
………………………….
Λείψανα παλιών άστρων και γωνιές αραχνιασμένες τ’ ουρανού σαρώνοντας η καταιγίδα
που θα γεννήσει ο νους του ανθρώπου.
Αλλά πριν, ιδού θα περάσουν γενεές το αλέτρι τους πάνω στη στέρφα γης.
Και κρυφά θα μετρήσουν την ανθρώπινη πραμάτεια
τους οι Κυβερνήτες, κηρύσσοντας πολέμους.
Όπου θα χορτασθούνε ο Χωροφύλακας και ο Στρατοδίκης.
Αφήνοντας το χρυσάφι στους αφανείς, να εισπράξουν αυτοί τον μιστό της ύβρης και του μαρτυρίου.
Και μεγάλα πλοία θ’ ανεβάσουν σημαίες, εμβατήρια θα πάρουν τους δρόμους,
οι εξώστες να ράνουν με άνθη το Νικητή. Που θα ζει στην οσμή των πτωμάτων.
Και του λάκκου σιμά του το στόμα, το σκοτάδι θ’ ανοίγει στα μέτρα του,
κράζοντας: εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις;
– Βλέπω τους Στρατοδίκες να καίνε σαν κεριά, στο μεγάλο τραπέζι της Αναστάσεως.
– Βλέπω τους Χωροφυλάκους να προσφέρουν το αίμα τους, θυσία στην καθαρότητα των ουρανών.
– Βλέπω τη διαρκή επανάσταση φυτών και λουλουδιών.
– Βλέπω τις κανονιοφόρους του Έρωτα.
Και των αρχαίων Κυβερνητών τα έργα πληρώνοντας η Χτίσις, θα φρίξει.
Ταραχή θα πέσει στον Άδη, και το σανίδωμα θα υποχωρήσει
από την πίεση τη μεγάλη του ήλιου. Αλλά πριν, ιδού θα στενάξουν οι νέοι
και το αίμα τους αναίτια θα γεράσει.
Κουρεμένοι κατάδικοι θα χτυπήσουν την καραβάνα τους πάνω στα κάγκελα.
Kαι θα αδειάσουν όλα τα εργοστάσια, και μετά πάλι με την επίταξη θα γεμίσουν,
για να βγάλουνε όνειρα συντηρημένα σε κουτιά μυριάδες, και χιλιάδων λογιών εμφιαλωμένη φύση.
Και θα ‘ρθουνε χρόνια χλωμά και αδύναμα μέσα στη γάζα.
Και θα ‘χει καθένας τα λίγα γραμμάρια της ευτυχίας.
Και θα ‘ναι τα πράγματα μέσα του κιόλας ωραία ερείπια.
Τότε, μην έχοντας άλλη εξορία, που να θρηνήσει ο Ποιητής, την υγεία της καταιγίδας
από τ’ ανοιχτά στήθη του αδειάζοντας, θα γυρίσει για να σταθεί στα ωραία μέσα ερείπια.
Και τον πρώτο λόγο του ο στερνός των ανθρώπων θα πει, ν’ αψηλώσουν τα χόρτα,
η γυναίκα στο πλάι του σαν αχτίδα του ήλιου να βγει.
Και πάλι θα λατρέψει τη γυναίκα και θα την πλαγιάσει πάνου στα χόρτα καθώς που ετάχθη.
Και θα λάβουνε τα όνειρα εκδίκηση, και θα σπείρουνε γενεές στους αιώνες των αιώνων!» (Ελύτης).
Δυστυχώς, αυτή είναι, σήμερα, η Ελλάδα.
Η Ελλάδα του Έλληνα του «εἰμί», του «ἦ» και του «ἔσομαι», του πολίτη του παρόντος, του παρελθόντος και του μέλλοντος.
Η Ελλάδα της δήθεν καθαρής εξόδου από την ευρωατλαντική μνημονιακή σκλαβιά.
Η Ελλάδα των χορτασμένων Οικονομοφυλάκων και των Οικονομοδικών.
Η Ελλάδα του κάλλους που έχει παραδοθεί στις μύγες της Αγοράς ή μάλλον των Αγορών.
Η Ελλάδα των χλωμών και αδύναμων χρόνων μέσα στη γάζα με τα λίγα γραμμάρια της ευτυχίας.
Η Ελλάδα των ωραίων ερειπίων.
Η Ελλάδα των συντηρημένων ονείρων και της εμφιαλωμένης φύσης.
Η Ελλάδα των νέων που στέναξαν και το αίμα τους αναίτια έχει γεράσει στη ξενητειά και την ανεργία.
Η Ελλάδα του Νικητή που ζει και αυτοδοξάζεται στην οσμή των πτωμάτων, θεωρώντας λεπτομέρεια την απώλεια ενενήντα εξ ψυχών μπροστά στο φετιχισμό του αυτοδοξασμού του πάνω στα πτώματα των εργαζομένων, των συνταξιούχων και των επαγγελματιών, πάνω στα κουφάρια των εργασιακών, των κοινωνικών, των ανθρώπινων και των βιολογικών δικαιωμάτων, πάνω στη νεκρή φύση μιας χώρας που τη σάρωσε η απέραντη ματαιοδοξία, ο μαξιμαλισμός και ο μεγαλοϊδεατισμός του ψυχρού ευρωπαϊκού ανέμου, ο οποίος μετέφερε τη θρησκευτική Λουθηρανική υποκρισία της «μεταρρύθμισης» για να χαρακτηρίσει με τον ενδεδυμένο θρησκευτικού συμπλέγματος κατωτερότητας όρο αυτό κάθε πολιτική, κοινωνική, οικονομική και βιολογική βαρβαρότητα, ταυτίζοντάς τη με την υπεροχή, ως κατάλοιπο της συλλογικής ναζιστικής συνείδησης.
Η Ελλάδα του ευρωατλαντικού πολιτικού σαδισμού, που για οκτώ χρόνια καταμετρά τα πλεονάσματα της δυστυχίας και αγνοεί τα ελλείμματα της ευτυχίας.
Η Ελλάδα του «Cum mortuis in lingua mortua» (Με τους νεκρούς στη γλώσσα των νεκρών) στις σκοτεινές κατακόμβες της εξουσίας, όπου το κράτος του Δήμου μεταμορφώθηκε σε κράτος των δημίων και το αρχαιοελληνικό κάλλος σε νεοελληνοευρωατλαντική ασχήμια, που «άνοιξε από παντού ξετρελαμένα στόματα και ενεδρεύει να μας καταβροχθίσει» (Ρένα Χατζηδάκη – Μαρίνα: Κατάσταση Πολιορκίας).
Ο εξόριστος, όμως, ποιητής, ο εξόριστος Έλληνας, ο εξόριστος της χώρας του πολίτης βλέπει τους Οικονομοδίκες να καίνε σαν κεριά, στο μεγάλο τραπέζι της Αναστάσεως και τους Οικονομοφυλάκους να προσφέρουν το αίμα τους, θυσία στην καθαρότητα των ουρανών.
Βλέπει τη διαρκή επανάσταση φυτών και λουλουδιών.
Μ’ αυτή την επανάσταση θα «λάβουνε τα όνειρα εκδίκηση και θα σπείρουνε γενεές στους αιώνες των αιώνων».
Τώρα που «δεν έχουμε να χάσουμε πια τίποτα μπορούμε να γίνουμε αληθινοί επαναστάτες», όπως τους ήθελε ο Μπακούνιν, γιατί μόνο με επαναστατημένο τον καθένα μας μπορούμε να καταξιώσουμε την ύπαρξή μας όλοι μας, σύμφωνα με το δόγμα του Albert Camus «je me révolte, donc nous sommes» στον «Επαναστατημένο άνθρωπο» («L’homme révolté»).
Ο Έλληνας δεν επαναστάτησε στην τουρκική σκλαβιά για να συμβιβαστεί στην ευρωατλαντική αλητεία, δεν έδωσε το αίμα των ηρώων του για την ελευθερία για να ξεπουλήσει, σήμερα, αυτή την ελευθερία στην αγυρτεία των τυράννων, εταίρων τε και δανειστών, δεν αντιστάθηκε στη μπότα του Ναζισμού για να παραδοθεί στα βρωμοπόδαρα του Ευρωπαϊσμού, δεν γκρέμισε τη χούντα των συνταγματαρχών για να προσκυνήσει τη χούντα των οικονομαρχών, δεν πρόταξε τα στήθη του στα τεθωρακισμένα άρματα των στρατιωτικών για να παραδώσει τη ζωή του στα θωρακισμένα θησαυροφυλάκια των τραπεζοφασιστών.
Έλληνα,
«Πίνεις την προδοσία με το γάλα,
πίνεις την προδοσία με το κρασί…
Αυτό που ήσουν κάποτε θα γίνεις ξανά
πρέπει να γίνεις, πρέπει να κλάψεις» (Μίκης Θεοδωράκης).
Δεν χρειάζεται, λοιπόν, σήμερα, που ο δήθεν νικητής «γιορτάζει» τη δήθεν ελευθερία μας από την ευρωατλαντική μνημονιακή σκλαβιά, ζώντας στην οσμή των πτωμάτων, να επικαλεστούμε τη συνδρομή του Αγίου Αυγουστίνου, ότι «η πρόθεση της εξαπάτησης είναι η ουσία του ψέματος» («l’intention de tromper soit de l’essence du mensonge»), αφού το γνωρίζουμε, το γνωρίσαμε και θα το γνωρίζουμε:
Εισίν, ήσαν και έσονται ιδιώνυμοι ανάξιοι, ψεύτες και προσκυνημένοι.
Εξάλλου, οι πρώην καθιέρωσαν το ιδιώνυμο «έγκλημα» της πολιτικής, και οι νυν της οικονομικής ιδεολογίας.
Τουτέστιν, «άλλαξε ο Μανωλιός κι’ έβαλε τα ρούχα αλλιώς», για να είναι ο Έλληνας, πάντα, υποταγμένος.
Τελικά, η χώρα μας όλο και περισσότερο μου θυμίζει το αταξίδευτο – ακυβέρνητο – καραβάκι της Μεσογείου στο γαλλικό τραγουδάκι «il était un petit navire, qui n’avait jamais navigué…» («ήταν ένα μικρό καράβι, που ήταν αταξίδευτο»), κάτι σαν παιδική χαρά του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού και ο πολύπαθος ελληνικός λαός, που έγινε ακόμα και «Έλληνας λαός» από έναν αγράμματο καπετάνιο αυτού του καραβιού και μούτσο του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, ο μικρότερος ναύτης, που αποφασίζουν οι άλλοι να τον φάνε και μόνο ένα θαύμα της Παναγίας, όπως αφηγείται και το γαλλικό τραγουδάκι, θα μπορούσε να σώσει.
Η γιορτή της Παναγίας, όμως, πέρασε εδώ και λίγες μέρες και το θαύμα δεν έγινε, γιατί, σίγουρα, θα το είχαμε καταλάβει, αφού, μια και βρισκόμαστε στη γαλλική κουλτούρα του αταξίδευτου μικρού καραβιού, «les vrais miracles font peu de bruit» («τα αληθινά θαύματα κάνουν λίγο θόρυβο») (Antoine de Saint-Exupéry) και ίσως, το δικό μας θα έκανε πολύ μεγάλη φασαρία, αφού θα ήταν ένα θαύμα μέσα σε ένα θαύμα σαν το όνειρο μέσα στο όνειρο του Edgar Allan Poe, καθώς εδώ και οκτώ χρόνια ζούμε το θαύμα του αταξίδευτου – ακυβέρνητου – καραβιού της Μεσογείου ή, αν θέλετε, το θαύμα του παραλύτου, φορτωμένοι το κρεβάτι του πόνου στον «εφιάλτη στον δρόμο με τις λεύκες»* σε μια κακοστημένη παράσταση τρόμου του Ιμπεριαλισμού.
«… Νυν η σποδός** του Ανθρώπου
Νυν Νυν το μηδέν…» (Ελύτης).
* Ελληνικός τίτλος της κινηματογραφικής ταινίας τρόμου: A Nightmare on Elm Street, Part 2: Freddy’s Revenge.
** Τέφρα.
ΔΑ
