Ηαπόφαση των ΗΠΑ να αναγνωρίσουν τελικά τη γενοκτονία των Αρμενίων έρχεται μετά από δεκαετίες κατά τις οποίες η Τουρκία και οι εκπρόσωποί της στην Ουάσινγκτον, απειλούσαν τις ΗΠΑ. Η αφήγησή τους ήταν ότι, αν οι ΗΠΑ χρησιμοποιούσαν τον όρο «γενοκτονία» για ένα έγκλημα που διαπράχθηκε πριν από 106 χρόνια από μια πρώην κυβέρνηση της Τουρκίας, τότε η Άγκυρα θα κινηθεί γρήγορα για να επιβάλει κυρώσεις στις ΗΠΑ, να κλείσει τις βάσεις της στο έδαφός της, να απειλήσει πολίτες και συμμάχους των ΗΠΑ, συμπράττοντας με το Ιράν, την Κίνα και τη Ρωσία, ή άλλους εχθρούς των ΗΠΑ.
Αυτή η παράξενη απειλή που μοιάζει με απειλές της μαφίας, είναι η ίδια που χρησιμοποίησε το Ιράν για την συμφωνία για το πυρηνικό του πρόγραμμα.
Η μεθοδολογία των απειλών Τουρκίας και Ιράν είναι η ίδια, αφού οι χώρες αυτές έμαθαν ότι ο τρόπος αντιμετώπισης των δυτικών χωρών ήταν να κυνηγήσουν τους φόβους τους.
Για παράδειγμα, σήμερα το Πακιστάν απειλεί να απελάσει τον πρέσβη της Γαλλίας επειδή ακροδεξιά θρησκευτικοί εξτρεμιστές στο Πακιστάν ισχυρίζονται ότι προσβάλλονται από κινούμενα σχέδια που δημοσιεύθηκαν πριν από χρόνια σε ένα γαλλικό περιοδικό.
Η προσπάθεια της Άγκυρας να κρατήσει όμηρους χώρες σχετικά με τη γενοκτονία των Αρμενίων λειτούργησε καλά για πολλά χρόνια και εμπόδισε πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένου του Ισραήλ, να «προσβάλουν» υποτίθεται την Άγκυρα αναφέροντας τον όρο γενοκτονία.
Δεν είναι σαφές εάν αυτός ο εκβιασμός θα είχε λειτουργήσει αν η Γερμανία το 1946 έλεγε επίσης σε χώρες ότι δεν μπορούν να αναφέρουν το “Ολοκαύτωμα” ή η Γερμανία θα «προσβληθεί», αν τότε οι δυτικές χώρες θα είχαν αρνηθεί το Shoah με τον τρόπο που κάποιοι εξακολουθούν να αρνούνται τη γενοκτονία των Αρμενίων .
Η Τουρκία για πολλά χρόνια επειδή “πουλούσε” ως κλειδί τη βοήθεια προς τη Δύση ενάντια στην Σοβιετική Ένωση.
Όταν η τελευταία κατέρρευσε , η Τουρκία μετέτρεψε το μοτίβο της άρνησης σε ισχυρισμούς ότι ήθελε να γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ότι κατά κάποιο τρόπο ήταν μια γέφυρα μεταξύ της Δύσης και της Ασίας και πως εάν προσβληθεί θα μπορούσε να βοηθήσει τον ισλαμικό εξτρεμισμό.
Ο ισχυρισμός αυτός έχει πλέον έχει εξελιχθεί σε επιχειρήματα στην Τουρκία που χτυπούν ανοιχτά τη Δύση, αποκαλώντας τις δυτικές χώρες και το Ισραήλ «Ναζί» και στη συνέχεια ισχυρίζονται ότι η Άγκυρα θα συμμαχήσει με τη Ρωσία, την Κίνα και το Ιράν ενάντια στις δυτικές δημοκρατίες.
Η ίδια Τουρκία που προσπαθεί να αγκαλιάσει τη Ρωσία και το Ιράν είναι η ίδια που εξακολουθεί να μιλάει για το μύθο της ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν είναι σαφές πώς μια Τουρκία που έχει αυταρχικό καθεστώς και όπου δεν επιτρέπονται σχεδόν κριτικοί δημοσιογράφοι και όπου οι άνθρωποι φυλακίζονται για δεκαετίες για tweets, θα μπορούσε ποτέ να προσχωρήσει σε μια δημοκρατική ΕΕ.
Το ΝΑΤΟ ωστόσο, έχει εξουσιοδοτήσει την Άγκυρα για χρόνια για να γίνει πιο αυταρχική, συμπεριλαμβανομένης της δικαιολογίας της εισβολής της Άγκυρας στο Κουρδικό Αφρίν το 2018 και της εθνικής εκκαθάρισης των Κούρδων.
Τώρα το crescendo των απειλών έχει αυξηθεί ξανά. Εκείνοι που αντιτάχθηκαν στην αναγνώριση γενοκτονίας υποστήριξαν ότι η Τουρκία θα απομακρυνόταν από το ΝΑΤΟ, κάτι που ήδη έκανε. Υποστήριξαν ότι θα συνεργαστεί με τη Ρωσία, μια χώρα από την οποία αγόρασε ήδη S-400. Υποστηρίζουν ότι θα συνεργαζόταν με την Κίνα, μια χώρα με την οποία ήδη συνεργάζεται η Τουρκία, με την οποία σχεδιάζει περισσότερες χερσαίες συνδέσεις και φορτηγών τρένων μέσω της Ρωσίας ,της Κεντρικής Ασίας και του Ιράν.
Το επιχείρημα εναντίον των ΗΠΑ να αναγνωρίσουν τη γενοκτονία, ήταν ότι οι θα πρέπει να σκέφτονται «γεωπολιτικά» και να μην χρησιμοποιούν τον όρο αυτό για να μην βλάψουν τα συναισθήματα της Τουρκίας.
Μήπως όμως δεν είναι η ίδια Άγκυρα που αντιτίθεται ανοιχτά σε χώρες του ΝΑΤΟ όπως είναι η Ελλάδα και η Γαλλία και που συχνά συκοφαντεί διάφορες χώρες της Δύσης;
Η ιδέα ότι η αναγνώριση μιας γενοκτονίας πριν από 106 χρόνια θα οδηγούσε την Τουρκία να κλείσει τις αμερικανικές βάσεις και να συνεργαστεί γρήγορα με τη Ρωσία, το Ιράν και την Κίνα φαίνεται περίεργη λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι η Τουρκία πρέπει να σκεφτεί επίσης «γεωπολιτικά». Το επιχείρημα της ήταν πάντα ότι η Δύση χρειάζεται την Τουρκία περισσότερο από την Τουρκία στις ΗΠΑ και τη Δύση.
Εάν η «γεωπολιτική» απαιτεί να ευχαριστεί και να ικετεύει κάποιος πάντα μια χώρα και δεν είναι αμφίδρομη με βάση το σεβασμό και τη δύναμη, τότε δεν είναι σαφές τι έχουν επιτύχει ποτέ οι ΗΠΑ τις τελευταίες δεκαετίες με την Τουρκία.
Η θεωρία είναι ότι η Τουρκία μπορεί να εγκαταλείψει το ΝΑΤΟ επειδή είναι θυμωμένη , αυτό σημαίνει ότι η συμμαχία του ΝΑΤΟ δεν άξιζε περισσότερες από μία λέξεις. Δεν αξίζει την εκπαίδευση, τα γερμανικά άρματα μάχης, την ανταλλαγή πληροφοριών και οτιδήποτε άλλο.
Ποτέ στην ιστορία άλλωστε δεν άφησε μια χώρα μια μαζική στρατιωτική συμμαχία αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων επειδή κάποιος χρησιμοποίησε μια λέξη για να αναφερθεί σε κάτι που συνέβη 106 χρόνια πριν.
Μόνο η Τουρκία χρησιμοποίησε αυτόν τον εκβιασμό για να αποτρέψει οποιαδήποτε αναφορά στο γεγονός ότι η σύγχρονη χώρα είναι σε μεγάλο βαθμό χτισμένη σε εκατοντάδες χιλιάδες σπίτια Ελλήνων και Αρμενίων και άλλων μειονοτήτων που εκδιώχθηκαν και δολοφονήθηκαν, πωλήθηκαν σε σκλαβιά και πέρασαν από γενοκτονία, μεταξύ του 1915 και 1955.
Το σύγχρονο τουρκικό κόμμα AKP που έχει τις ρίζες του στην ισλαμιστική σκέψη, θα μπορούσε να κατηγορήσει τις θηριωδίες των προηγούμενων τουρκικών κυβερνήσεων.
Η Τουρκία του σήμερα συνεχίζει να προσπαθεί να ωθήσει τον ισλαμικό εξτρεμισμό στην Ευρώπη από μόνη της. Έχει ήδη απειλήσει πολλές φορές να χρησιμοποιήσει πρόσφυγες εναντίον της Ευρώπης, εκτός εάν η ΕΕ πληρώσει περισσότερα χρήματα. Εν τω μεταξύ, ριζοσπαστικοποιεί τους πρόσφυγες και τους χρησιμοποιεί ως μισθοφόρους.
Η Τουρκία έπαιξε βασικό ρόλο ως αγωγός για μέλη του ISIS από την Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης της παροχής βάσης για ριζοσπαστικοποίηση. Είναι απολύτως πιθανό η Τουρκία να καταλήξει να κάνει για την επόμενη Αλ Κάιντα αυτό που έκανε το Πακιστάν και το Αφγανιστάν για την Αλ Κάιντα της δεκαετίας του 1990, παρέχοντας μια βάση και αγωγό για τον εξτρεμισμό.
Αυτή η τροχιά είναι αυτή που η Τουρκία θα οδηγηθεί ανεξάρτητα από το αν οι ΗΠΑ αναγνωρίζουν τη γενοκτονία. Εάν ενδιαφέρεται για τη «γεωπολιτική», όπως ισχυρίζονται οι δυτικοί αναλυτές, τότε θα πρέπει να χάσει περισσότερα από την αντιπαράθεση.
Η τάση στην Άγκυρα ήταν η συνεργασία με το Ιράν, την Κίνα και τη Ρωσία και μένει να δούμε πως θα εξελιχθεί.
