Ένας δημοσιογράφος φαίνεται να ρώτησε τον Πούτιν:
«Δεν ήρθε ακόμη η ώρα για να διαλύσουμε την ΕΕ, για να προχωρήσουμε σε διαπραγματεύσεις με τα μεμονωμένα κράτη;»
Ο Τσάρος χαμογέλασε ειρωνικά:
«Δεν υπάρχει ανάγκη. Θα διαλυθούν από μόνα τους.»
Είτε είναι αλήθεια είτε όχι, δυστυχώς σκιαγραφεί με ακρίβεια την τρέχουσα πραγματική κατάσταση των πραγμάτων.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι πλέον οτιδήποτε άλλο εκτός από ένωση. Και οι χώρες που, θεωρητικά, την αποτελούν είναι ολοένα και πιο αποσυνδεδεμένες και πελαγοδρομούν μπουλουκηδόν, άλλος από εδώ και άλλος από εκεί.
Με ευθύνη μιας Επιτροπής, μη εκλεγμένης, της περιβόητης Κομισιόν, η οποία καθοδηγείται με δικτατορικό ύφος από τη Φον ντερ Λάιεν, η οποία καθοδηγείται από σκοτεινά συμφέροντα που δεν έχουν καμία σχέση με τους λαούς της Ευρώπης.
Η οποία εξυπηρετεί, και μάλιστα με ολοφάνερο τρόπο, τους οικονομικούς μεγιστάνες, που κινούν παρασκηνιακά τα νήματα, και που μας οδηγούν στην καταστροφή.
Και η ευθύνη, επίσης, των λεγόμενων εθνικών κυβερνήσεων, της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Ιταλίας, και άλλων παρόμοιων άχρηστων και ανίσχυρων θεσμών.
Και αυτές, επίσης, είναι απόλυτα υποδουλωμένες σε εκείνους τους αφανείς παράγοντες που δεν έχουν καμία σχέση με την Ευρώπη και, κυρίως, με τους Ευρωπαίους πολίτες.
Που επιδιώκουν αλλότριους, φαύλους σκοπούς, αδιαφορώντας, μάλιστα, επικεντρωμένοι εξ ολοκλήρου σε ξένα συμφέροντα. Και, για εμάς, τους απλούς πολίτες, καταστροφικά.
Έτσι βλέπουμε πώς σε ολόκληρη την Ευρώπη φουντώνει η λαϊκή εξέγερση. Ξεκινώντας από τη Γερμανία, την οικονομική ατμομηχανή της Ευρώπης, όπου τα εκλογικά αποτελέσματα των ομόσπονδων κρατιδίων αναγκάζουν τον Μερτς να προσκολληθεί, σαν στρείδι, απελπισμένα στην εξουσία, χωρίς πλέον να έχει την υποστήριξη του λαού.
Μέχρι τη Γαλλία, όπου η Λεπέν, καθώς κερδίζει έδαφος, φαίνεται να παίρνει θάρρος και δηλώνει την πρόθεσή της να αποστασιοποιηθεί από το Κίεβο. Αναστέλλοντας τη χρηματοδότηση της το διεφθαρμένο δικτατορικό καθεστώς.
Στην Ισπανία, όπου οι πλατείες βρίσκονται σε ανοιχτή εξέγερση.
Και της στην Ιταλία, με τον Νότο να έχει πλέον παραλύσει από την εξέγερση των αγροτών και την εξάπλωση των διαμαρτυριών. Παρά τη μακρά, ένοχη και συνένοχη σιωπή των κυρίαρχων ΜΜ ενημέρωσης.
Και, στη συνέχεια, υπάρχει η Ανατολική Ευρώπη. Η οποία ήδη προχωράει σε διάσπαρτη τάξη. Με τη Σλοβακία να θέλει να επαναφέρει της σχέσεις με τη Μόσχα. Της Βαλτικές χώρες που γίνονται, γελοίες και αστείες, και παριστάνουν τους σημαιοφόρους του πολέμου. Την Πολωνία που βρίσκεται παγιδευμένη ανάμεσα στην ιστορική της αποστροφή της τη Ρωσία και την καχυποψία της, ή και ακόμη χειρότερα, απέναντι στην Ουκρανία του Ζελένσκι…
Και θα μπορούσα να συνεχίσω… Επειδή η Βουλγαρία, η Ουγγαρία, η Αυστρία, η Κροατία, η Σλοβενία και η Ρουμανία όλες, λίγο πολύ, παίζουν το δικό τους παιχνίδι.
Ήρθε φαίνεται η ώρα που η ευρωπαϊκή ψευδαίσθηση θα ξεθωριάζει.
Ακριβώς όπως θα έλεγε, χαμογελώντας ειρωνικά, ο Βλαντιμίρ Πούτιν.
«Αυτοί θα διαλυθούν από μόνοι τους.»
