Γράφει ο Ιταλός Αρθρογράφος Αντρέας Μαρτσιλιάνο
Η Μπούντεσταγκ, το Γερμανικό κοινοβούλιο, είπε ξεκάθαρα «όχι».
Με 510 ψήφους κατά και μόλις 70 υπέρ, αντιτάχθηκε σε ένα νέο, εξαιρετικά εκτεταμένο πακέτο βοήθειας προς την Ουκρανία.
Το πακέτο περιελάμβανε την προμήθεια πυραύλων μακράς εμβέλειας «Taurus», την επέκταση των δυνατοτήτων του Κιέβου να χτυπήσει βαθιά τα μετόπισθεν της Ρωσίας, την παραγωγή στη Γερμανία και την προμήθεια πυραύλων αναχαίτισης Patriot PAC 2, καθώς και νέα και πολύ πιο αυστηρά μέτρα κατά του Ρωσικού εμπορικού στόλου ή πλοίων που συνδέονται με τη Ρωσία.
Πέρα από κάθε άλλη πιθανή σκέψη, αυτή η ψηφοφορία της Γερμανικής Ομοσπονδιακής Βουλής αποδεικνύει ξεκάθαρα ένα πράγμα.
Δεν είναι μόνο το ακροδεξιό κόμμα AfD και τα μικρά ακροαριστερά κόμματα που αντιτίθενται στην αντιπαράθεση με τη Μόσχα.
Η ανησυχία, ή αν θέλετε ο φόβος, έχει πλέον εξαπλωθεί σε όλους τους πολιτικούς χώρους, τόσο της Δύσης όσο και της Ανατολής.
Στην πραγματικότητα, πολλοί Γερμανοί πολιτικοί & πολίτες αρχίζουν να αναρωτιούνται αν αυτό στο οποίο τους οδηγεί ο καγκελάριος Μερτς δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια μορφή υποβοηθούμενης αυτοκτονίας.
Ένας αδιέξοδος δρόμος που οδηγεί, με καταστροφική ταχύτητα, στον πόλεμο με τη Ρωσία.
Έναν πόλεμο που οι Γερμανοί, ανεξάρτητα από τις πολιτικές τους θέσεις, δεν θέλουν και ούτε καν κατανοούν.
Ο Μερτς, ωστόσο, δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα του Γερμανικού λαού. Είναι, και παραμένει, βαθιά μέσα του, άνθρωπος της Black Rock, της πανίσχυρης κερδοσκοπικής χρηματοοικονομικής εταιρείας, που έχει έδρα τη Νέα Υόρκη και το Σίτι του Λονδίνου.
Είναι ένας αξιωματούχος που εκτοξεύτηκε από το πουθενά σαν αλεξιπτωτιστής, με έναν μάλλον αμφισβητήσιμο και όχι τυχαίο τρόπο, πρώτα σαν επικεφαλής της CDU (της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης Γερμανίας ;!) και στη συνέχεια αναρριχήθηκε στο αξίωμα του Καγκελάριου της Γερμανίας.
Με μεγάλη δυσκολία, επίσης, δεδομένου ότι ήταν ο μόνος μεταπολεμικός Γερμανός Καγκελάριος που απορρίφθηκε στον πρώτο γύρο ψηφοφορίας. Και στη συνέχεια, εξελέγη με δραματικό τρόπο, με μια ισχνή και πρόχειρη πλειοψηφία.
Το προφανές & ξεκάθαρο είναι ότι οι Γερμανοί δεν θέλουν πόλεμο με τη Ρωσία. Και ότι αρχίζουν να αφυπνίζονται & συνειδητοποιούν την καταστροφική πορεία που έχει χαράξει η κυβέρνηση τους.
Όλοι οι Γερμανοί, τόσο στη Δύση όσο και στην Ανατολή. Όπου, επιπλέον, το AfD είναι ήδη το κόμμα της πλειοψηφίας, ενώ παράλληλα αναπτύσσεται σταθερά στα δυτικά ομόσπονδα κρατίδια.
Και το AfD μιλάει σαφώς για έξοδο από τα κλουβιά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, επιστροφή στο Μαρκ, επιτέλους διαφυγή από την κατοχή του ΝΑΤΟ.
Η Γερμανία είναι σίγουρα η ευρωπαϊκή χώρα που είναι πιο εκτεθειμένη σε αυτή την κατάσταση. Αλλά δεν είναι η μόνη.
Η δυσφορία, αν θέλουμε να την ονομάσουμε έτσι, εξαπλώνεται σε όλη την ΕΕ, όπου η εξέγερση ενάντια στις επιβολές των Βρυξελλών και της Επιτροπής γίνεται όλο και πιο έντονη κάθε μέρα.
Ξεκινώντας από το ίδιο το Βέλγιο, η κυβέρνηση του οποίου έχει δηλώσει ότι δεν είναι πλέον πρόθυμη να παρέχει στο Κίεβο στρατιωτική και οικονομική βοήθεια.
Αν σε αυτά προσθέσουμε τις βίαιες συγκρούσεις που σαρώνουν τη Μεγάλη Βρετανία – από το Όλστερ με τα όπλα, μέχρι την εξεγερμένη Σκωτία, μέχρι τους αγγλικούς δρόμους που ζητωκραυγάζουν για τον Φάρατζ – έχουμε μια αρκετά σαφή εικόνα της κατάστασης.
Ενώ η von der Leyen και οι συνεργάτες της προσπαθούν να μας σύρουν σε μια καταστροφική σύγκρουση με τη Ρωσία, οι λαοί της Ευρώπης αρχίζουν να αφυπνίζονται. Και να επαναστατούν.
Ελπίζοντας να μην είναι πολύ αργά.
