Στα τέλη Αυγούστου, το Κίεβο γιόρτασε πανηγυρικά, στο μέτρο του δυνατού, την 35η επέτειο της ανεξαρτησίας της.
Ναι, επειδή η Ουκρανία υπάρχει μόνο 35 χρόνια. Ένα σύντομο, πάρα πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Λιγότερο, και πολύ λιγότερο, από τον μέσο όρο της ζωής ενός ανθρώπου.
Και αυτό θα πρέπει να μας κάνει να σκεφτούμε.
Επειδή η Ουκρανία είναι το παν. Που σημαίνει, απλά, «Παραμεθόριος».
Επειδή το όνομα της Ουκρανίας λέει πολλά … για την πραγματική υπόσταση & την ιστορίας της. Το οποίο σημαίνει, απλά, «Συνοριακή Γη», «Παραμεθόριος, Ακριτική Περιοχή». [προερχόμενο από την ελληνική λέξη Άκρον = Ούκραν = Ουκρανία = Ακριτική Περιοχή]
Και αυτό είναι εμφανές όχι μόνο στην ιστορία της αλλά και στην πολιτική της γεωγραφία.
Ένα σύνορο ανάμεσα σε δύο κόσμους. Του πολωνο-γερμανικού προς τα δυτικά, του ρωσικού προς τα ανατολικά. Σε τέτοιο βαθμό που στο Λβιβ γράφουν με λατινικό αλφάβητο, ενώ από το Κίεβο και μετά χρησιμοποιούν το κυριλλικό αλφάβητο.
Ωστόσο, η ουκρανική γλώσσα ήταν λίγο περισσότερο από μια διάλεκτο, που ομιλούνταν μόνο από το 5% του πληθυσμού, κυρίως από τους ημι-αναλφάβητους αγρότες.
Οι άλλοι, όλοι οι άλλοι, τη χρησιμοποιούσαν στο σπίτι. Στην οικογένεια. Αλλά, για όλα τα άλλα, χρησιμοποιούσαν τη ρωσική γλώσσα.Και δεν είναι τυχαίο ότι ο Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ, ο συγγραφέας του βιβλίου «Ο Δάσκαλος και η Μαργαρίτα», έγραφε στα ρωσικά. Ένας γίγαντας της λογοτεχνίας, που στην οικογένειά του, στο σπίτι του, μιλούσε ουκρανικά. Και δεν είναι τυχαίο ότι ο πατέρας του, ένας καλλιεργημένος δικηγόρος, διασκέδαζε γράφοντας δημοφιλείς, λαϊκές φάρσες στα ουκρανικά. Επειδή αυτή η διάλεκτος, πείτε την γλώσσα αν θέλετε, ακουγόταν απολαυστικά αστεία.
Αυτό σημαίνει ότι η Ουκρανία, ως αυτόνομη πολιτική οντότητα, απλώς δεν υπήρχε. Δεν υπήρξε ποτέ.
Δημιουργήθηκε τεχνητά από τους Μπολσεβίκους. Για να διασπάσουν τις διαφορετικές εθνοτικές ομάδες που ταυτίζονταν με τη Ρωσική Τσαρική Αυτοκρατορία. Για να τις κυβερνήσουν καλύτερα, αφού πρώτα τις, τις είχαν χωρίσει και κατακερματίσει.
Και έπειτα, επειδή πολλοί από αυτούς τους μπολσεβίκους ήταν οι ίδιοι Ουκρανοί, τουλάχιστον στην ηγεσία. Ο Λένιν από την πλευρά της μητέρας του. Ο Τρότσκι, ένας Ουκρανός Εβραίος, και μετά ο Χρουστσόφ, ένας Ουκρανός, ο οποίος παραχώρησε την Κριμαία, η οποία ήταν πάντα ρωσική, στο Κίεβο.
Και επίσης ο Μπρέζνιεφ, ο Αντρόποφ… και πάει λέγοντας … πολλοί.
Θα μπορούσε να πει κανείς ότι μεγάλο μέρος της σοβιετικής ηγεσίας ήταν ουκρανικής καταγωγής. Με εξαίρεση, φυσικά, τον σκληροτράχηλο Γεωργιανό Στάλιν.
Ο πρώτος πραγματικός Ρώσος, τελικά, ήταν ο Γκορμπατσόφ. Αυτός που διέλυσε & έθαψε τη Σοβιετική Ένωση με την περεστρόικα του.
Ο Σολζενίτσιν, όπως ήταν αναμενόμενο, λέει ότι οι Σοβιετικοί ήταν αυτοί που «εφηύραν» την ουκρανική ιδιαιτερότητα. Για να διασπάσουν, για να διαλύσουν την ενότητα των Ρώσων.
Και ο Σολζενίτσιν ήταν Ουκρανός… ή μάλλον, Κοζάκος εκ γενετής, όπως έλεγε. Αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία…
Πάντως, το σίγουρο είναι ότι η Ουκρανία ήταν πάντα μια παραμεθόρια περιοχή. Ο Μπαντέρα και οι δολοφόνοι του αποτελούν μόνο ένα επεισόδιο, αιματηρό αλλά δευτερεύον, σε αυτή την ιστορία. Και το γεγονός ότι ο Μπαντέρα και οι σύντροφοί του εξυμνούνται σήμερα από τον Ζελένσκι και τους συνεργάτες του θα μπορούσε να προκαλέσει γέλιο… γιατί είναι ειρωνικό.
Επειδή ο Μπαντέρα ήταν ένας βίαιος αντισημίτης. Ενώ η σημερινή ουκρανική ηγεσία, με επικεφαλής τον Ζελένσκι, αποτελείται κυρίως από Εβραίους.
Μια αντίφαση που ελάχιστοι πραγματικά σήμερα την αντιλαμβάνονται.
Φυσικά, οι νεότερες γενιές έχουν ανατραφεί και έχουν κατηχηθεί με τον ψευδή μύθο του ιστορικού μεγαλείου και της φυλετικής καθαρότητας της Ουκρανίας.
Ένας ψευδής μύθος που εξυπηρετεί μια πολιτική και χρηματοοικονομική κερδοσκοπία που καθοδηγείται από εξωτερικές δυνάμεις. Η οποία έχει οδηγήσει πλέον τη χώρα στην κατάρρευση. Στο χείλος της καταστροφής.
Και οι ψεύτικοι μύθοι σίγουρα λειτουργούν. Επηρεάζουν, αναδιαμορφώνουν ιστορίες…
Ωστόσο, μπορούν να καταρριφθούν από την εισβολή της πραγματικότητας.
Και η πραγματικότητα του πολέμου και του θανάτου είναι σίγουρα ένα βάναυσο και ηχηρό κάλεσμα αφύπνισης.
Εξ ου και το ερώτημα, το οποίο δεν είναι καθόλου άσκοπο.
Σε λίγο, θα συνεχίσει άραγε να υπάρχει ακόμα η Ουκρανία;
