Στο Ιράν παίζεται ένα πραγματικά πολύ περίπλοκο & πολύπλοκο παιχνίδι.
Ένα παιχνίδι που ενέχει κινδύνους που ξεπερνούν κατά πολύ τα όρια της επικράτειας & της εξουσίας της Τεχεράνης. Και αποτελούν, ακριβώς, απειλή για ολόκληρο τον κόσμο.
Ο Τραμπ δεν θέλει να αποδεχτεί αυτό που είναι, πλέον, ένα προφανές γεγονός.
Η Αμερικανο-ισραηλινή επίθεση εναντίον του Ιράν αποδείχθηκε πλήρης αποτυχία. Και, επιπλέον, εξαιρετικά αντιπαραγωγική.
Το Ιράν όχι μόνο άντεξε την επίθεση, αλλά επέδειξε και μια ικανότητα αντίδρασης που οι Αμερικανοί διοικητές δεν είχαν ποτέ φανταστεί.
Οι Άραβες σύμμαχοι της Ουάσιγκτον υφίστανται συνεχείς και σφοδρές Ιρανικές επιθέσεις εναντίον των Αμερικανικών βάσεων.
Σε τέτοιο βαθμό που η Αμερικανική διοίκηση αναγκάστηκε να τους εκκενώσει μερικώς, προκειμένου να επικεντρώσουν τις άμυνές τους στο έδαφος του Ισραήλ.
Το οποίο παραμένει, προφανώς, η πολιτική και στρατηγική προτεραιότητα για τις ΗΠΑ.
Όπως και να το δει κανείς, οι ΗΠΑ έχουν βυθιστεί & κολλήσει σε ένα τέλμα σε μια παγίδα από το οποίο δεν ξέρουν πια πώς να βγουν.
Και αυτό, μεταξύ άλλων, επειδή ο ισχυρός και δυσκίνητος σύμμαχός τους, το Ισραήλ, εμποδίζει φανερά οποιαδήποτε ειρηνευτική διαπραγμάτευση.
Ο Τραμπ, ωστόσο, δεν είναι διατεθειμένος να παραδεχτεί αυτό που, από κάθε άποψη, δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια ήττα.
Απαιτεί την επαναλειτουργία των Στενών του Ορμούζ. Κάτι που, παρεμπιπτόντως, είναι ακούσια κωμικό.
Επειδή το Ορμούζ ήταν ανοιχτό, διεθνές, μέχρι που το Ιράν δέχτηκε την επίθεση.
Αλλά τώρα ανακάλυψε ότι έχει ένα ζωτικό όπλο στα χέρια του. Και δεν έχει καμία πρόθεση να υποχωρήσει. Επίσης, επειδή, προφανώς, δεν εμπιστεύεται καθόλου τους Αμερικανούς.
Απαιτεί την επαναλειτουργία του Ορμούζ. Κάτι που, παρεμπιπτόντως, είναι ακούσια κωμικό.
Γιατί το Ορμούζ ήταν ανοιχτό, διεθνές, μέχρι την επίθεση εναντίον του Ιράν.
Το οποίο, όμως, έχει πλέον ανακαλύψει ότι διαθέτει ένα ζωτικό όπλο στα χέρια του. Και δεν σκοπεύει πλέον να υποχωρήσει. Και επειδή, προφανώς, δεν εμπιστεύεται καθόλου τους Αμερικανούς.
Επομένως, ο Τραμπ έχει μόνο ένα όπλο για να (ίσως) αντιστρέψει την δυσμενή κατάσταση για αυτόν.
Να καταφύγει σε μια στοχευμένη πυρηνική επίθεση.
Τρελός; Ίσως… αλλά οι Αμερικανοί είναι οι μόνοι που έχουν ήδη χρησιμοποιήσει την ατομική βόμβα στο παρελθόν. Σε δύο άσκοπες επιθέσεις εναντίον μιας Ιαπωνίας που ήταν ήδη εξαντλημένη και κοντά στην παράδοση.
Έτσι….
Μέχρι στιγμής, το σχέδιο του Τραμπ εμποδίζεται από την αντίθεση του Πενταγώνου. Το οποίο φοβάται ότι αυτό θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια κλιμάκωση της οποίας τα όρια θα ήταν δύσκολο να καθοριστούν.
Και επίσης, επειδή η Μόσχα και το Πεκίνο δύσκολα θα δέχονταν τη χρήση πυρηνικών όπλων από τους Αμερικανούς χωρίς να αντιδράσουν.
Και, δυστυχώς, είναι εύκολο να φανταστεί κανείς πού θα μπορούσε να οδηγήσει αυτή η αντίδραση.
Υπάρχει, ωστόσο, μια καθοριστική προθεσμία. Οι επερχόμενες ενδιάμεσες εκλογές στην Αμερική. Οι οποίες, κατά πάσα πιθανότητα, θα μετατρέψουν τον Τραμπ σε «κουτσό πάπιο».
Αν δεν έχει επιτεθεί με πυρηνικά όπλα στο Ιράν πριν από εκείνη την ημερομηνία των εκλογών, πιθανότατα δεν θα μπορεί πλέον να το κάνει μετά.
Γιατί το περιμένει εκλογική συντριβή.
Επομένως, μας περιμένουν δύο μήνες περίπου. Γεμάτο ένταση, αγωνία και φόβο.
