ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΔΩΔΕΚΑΘΕΪΣΤΕΣ;

Αγαπητέ Κρίτων,

Ενδιαφέρουσα η φολκλορική εκδήλωση των Προμηθείων που πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 7 Ιουλίου 2016 στο Λιτόχωρο, με την αμέριστη αρωγή του Δήμου Δίου-Ολύμπου και των τοπικών αρχών όπως αναφέρεις.

 Τα καλοκαίρια όλοι οι Δήμοι και οι Τοπικές Αρχές σε πολλά μέρη της Ελλάδος πραγματοποιούν εκδηλώσεις ώστε να προσελκύσουν επισκέπτες για την  τουριστική και οικονομική ενίσχυση του τόπου τους. Οι εκδηλώσεις που αναφέρονται στην ιστορία του τόπου και την ανά τους αιώνες εξέλιξη του πολιτισμού μας είναι χρήσιμες όταν μπαίνουν στο σωστό πλαίσιο που αναφέρονται και τους αρμόζει.

Αυτό το λέω διότι από τα γραφόμενα σου, αν και είναι διατυπωμένα με προσοχή ώστε να μην προκαλούν το δημόσιο αίσθημα του σύγχρονου Έλληνα, φαίνεται ότι θέλεις να προσδώσεις στο γεγονός έκφραση φιλοσοφικής, κοσμοθεωρητικής και υπαρξιακής στάσης ζωής με θρησκευτικό χαρακτήρα για τον οποίο και εξηγούμαι.

Στην Ελληνική γλώσσα υπό τον όρο δωδεκαθεϊστής εννοούμε αυτόν που έχει σαν θρησκεία το δωδεκάθεο, πιστεύει δηλαδή στην ύπαρξη των δώδεκα θεών του Ολύμπου. Επομένως, διαβάζοντας ένα κείμενο υπό τον τίτλο «Ποιοι είναι επιτέλους αυτοί οι δωδεκαθεϊστές;» θα περίμενε κανείς να μάθει περισσότερα για την σκέψη και τη στάση ζωής αυτών των ανθρώπων, οι οποίοι όπως αναφέρεις διαφέρουν από τους χριστιανούς που παρακολουθούσαν την εκδήλωση από μακριά.

 Εδώ να υπενθυμίσω ότι και οι χριστιανοί είναι Έλληνες που πράγματι οι πρόγονοι τους ήταν δωδεκαθεϊστές, οι οποίοι μάλιστα καταδίκασαν εις  θάνατον τον Σωκράτη που διέφθειρε τους νέους διότι αμφισβήτησε το δωδεκάθεο αναζητώντας τον ένα Θεό, την έλευση του οποίου θεωρούσε απαραίτητη προϋπόθεση για την σωτηρία του κόσμου. Από όσα γνωρίζω ο Αριστοφάνης ήταν ο κύριος κατήγορος κατά του Σωκράτη.

Αναφέρεις ότι αυτοί (οι δωδεκαθεϊστές) ήλθαν από όλο τον κόσμο και στάθηκαν « καμαρωτοί στους πρόποδες του Ολύμπου για να γίνουν ένα με το ελληνικό πνεύμα, να τιμήσουν τους αρχαίους φιλοσόφους με δημόσιες εκδηλώσεις και βαθυστόχαστες συζητήσεις, να λάβουν μέρος σε τελεστικά δρώμενα και «να νιώσουμε με κατάνυξη την πατρώα ψυχή ερχόμενοι σε επαφή με την κοσμοθέαση των προγόνων μας όπως λένε οι ίδιοι».

Αυτή η διατύπωση αποφεύγει να αποδώσει την θρησκευτική πλευρά των εκδηλώσεων και της κοσμοθέασης αυτών που αυτοχαρακτηρίζονται ως  δωδεκαθεϊστές και διαφέρουν από τους υπόλοιπους χριστιανούς καθόσον πιστεύουν στο δωδεκάθεο ως Αρχή του σύμπαντος και όχι στην Αγία Τριάδα.

 Θα πρέπει να γνωρίζεις ότι όλοι οι Έλληνες χριστιανοί δεν αρνήθηκαν ποτέ ούτε την καταγωγή τους από τους δωδεκαθεϊστές προγόνους τους ούτε την αξία των πνευματικών τους επιτευγμάτων, για τα οποία τόση ανάγκη έχει ο σημερινός κόσμος.

Αυτό που οι Έλληνες αρνήθηκαν στην πορεία της ιστορίας τους ήταν η πίστη τους σε ανύπαρκτα είδωλα και αυτό έγινε με την αποκάλυψη της Αλήθειας που έγινε από τον ίδιο τον ενανθρωπίσαντα Ιησού Χριστό, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος.

Στην αποδοχή εκ μέρους των Ελλήνων της Αλήθειας της Αγίας Τριάδος βοήθησε αναμφισβήτητα το ανήσυχο ερευνητικό και κριτικό πνεύμα τους για το οποίο όλοι είμαστε υπερήφανοι αν και υπόκειται στον ανθρώπινο περιορισμό του να βλέπει τον κόσμο εκ των έσω στερούμενο την εξωτερική θέαση που ακόμη και η επιστήμη έχει παραδεχθεί ότι αποτελεί προϋπόθεση για την κατανόηση ενός συστήματος.

Φολκλορικές δήθεν εκδηλώσεις σαν αυτή των Προμηθείων, που όμως υπονοούν μια θρησκευτική κοσμοθεωρία που ανάγεται στο απώτερο παρελθόν, στερούν από τον Ελληνισμό την συνέχεια της  ιστορικής του ύπαρξης αποκόπτοντας ένα ένδοξο κομμάτι της λαμπρής ιστορίας του το οποίο αφήνουμε να καπηλεύονται οι Δυτικοί Ευρωπαίοι οι οποίοι μας διοικούν σήμερα.

Αναφέρομαι στην περίοδο του εκχριστιανισμού του Ελληνισμού κατά την οποία  αν και ήταν υποδουλωμένος στους Ρωμαίους κατάφερε να επιβληθεί στην Αυτοκρατορία όταν ο Μέγας Κωνσταντίνος μετέφερε την πρωτεύουσα στην Νέα Ρώμη που μετονομάστηκε και Κωνσταντινούπολη, στη θέση της ήδη παρηκμασμένης  αποικίας των Μεγαρέων που είχε ιδρύσει ο Βύζας και οι οποίοι ήταν δωδεκαθεϊστές.

Η Κωνσταντινούπολη απέκτησε την δόξα της ως πρωτεύουσα της Χριστιανικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας η οποία είχε πλήρως εξελληνιστεί την εποχή που η αρχαία Ρώμη υπέπεσε στα Γερμανικά βαρβαρικά φύλλα και που έκτοτε επιβουλεύονταν την Πόλη διεκδικώντας για τον Καρλομάγνο τον τίτλο του συνεχιστή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Όταν το 1204 οι σταυροφόροι κατέλαβαν την Πόλη την καταλήστευσαν αδυνατίζοντας την σε βαθμό που να μην μπορέσει να συνέλθει και να αντισταθεί στις ορδές των Τούρκων. Με την πτώση της Ελληνορωμαϊκής Αυτοκρατορίας οι Δυτικοί βρήκαν την ευκαιρία και ένας από αυτούς ονόματι Λύκος (Wolf) μετονόμασε την Ελληνορωμαϊκή σε Βυζαντινή Αυτοκρατορία με το πρόσχημα ότι η Πόλη ήταν στο χώρο της αποικίας του Βύζαντα.

Δυστυχώς τον όρο της Βυζαντινής αυτοκρατορίας τον αποδέχτηκαν τόσο οι ευρωλιγούρηδες διανοούμενοι και κυρίως το Ελληνικό Ιερατείο υπό την πίεση των Βαυαρών Επιτρόπων και του Παλατιού, που ανέλαβαν την διοίκηση του νεοσύστατου Ελληνικού προτεκτοράτου με το όνομα Greece. Που ακούστηκε η χριστιανική τέχνη, μουσική και αγιογραφία, της Χριστιανικής Ελληνορωμαϊκής Αυτοκρατορίας να ονομάζεται Βυζαντινή, όταν οι πραγματικοί Βυζαντινοί ήταν δωδεκαθεϊστές;

Οι σημερινοί δωδεκαθεϊστές με το να προτρέπουν την αναβίωση μίας ειδωλολατρικής θρησκείας, υπό το πρόσχημα του θαυμασμού του, πράγματι άξιου, ελληνικού πνεύματος όχι μόνο αρνούνται την Αλήθεια του Χριστιανισμού, αλλά συγχρόνως αρνούνται και την Χριστιανική Ελληνορωμαϊκή περίοδο και αποκόπτουν την συνέχεια του ελληνικού έθνους συνδέοντας το κατευθείαν με τους αρχαίους προγόνους του.

Αυτό δίνει την αφορμή στους ανθέλληνες όχι μόνο να αμφισβητούν την καταγωγή των σημερινών Ελλήνων, λόγω έλλειψης τάχα ιστορικής συνέχειας, αλλά και να κρατούν για τον εαυτό τους το τίτλο του συνεχιστή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας υποβαθμίζοντας τον ρόλο του Ελληνισμού.

Σύμφωνα με τα ανωτέρω, στο ερώτημα που θέτεις «Ποίοι είναι επιτέλους αυτοί οι δωδεκαθεϊστές;» μπορεί να συμπεράνει κανείς ό,τι είτε είναι ανόητοι ή ανθέλληνες, ίσως και τα δύο μαζί.