20 Ιουλίου 1974: Η ημέρα που δεν πρέπει ποτέ να ξεχάσουμε…
Του Παναγιώτη Αποστόλου
Πολιτικού αναλυτή – αρθρογράφου
Το Χρονικό της Προδοσίας: Η απόβαση που δεν έγινε ποτέ…
Είναι 20 Ιουλίου 1974, ημέρα του Προφήτη Ηλία, όταν η Τουρκία εξαπολύει την πρώτη φάση της εισβολής της στη μαρτυρική Κύπρο μας. Η επιχείρηση “Αττίλας Ι” σφραγίζει την αρχή μιας τραγωδίας που 52 χρόνια μετά παραμένει ανοιχτή πληγή στο Εθνικό μας Σώμα.
Δύο μέρες αργότερα, τη Δευτέρα 22 Ιουλίου και ώρα 14:00, αποπλέει από το Μεγάλο Πεύκο το στρατιωτικό οχηματαγωγό «Ρέθυμνο», μεταφέροντας το 573 Τάγμα Πεζικού με 550 Κύπριους εθελοντές – πρώην καταδρομείς της ΕΛΔΥΚ, άνδρες που γνώριζαν κάθε σπιθαμή του κυπριακού εδάφους. Επικεφαλής της αποστολής ο Συνταγματάρχης Δημήτρης Παπαποστόλου, ένας από τους πλέον καταρτισμένους Έλληνες Αξιωματικούς του ΝΑΤΟ, με άλλους 8 Έλληνες Αξιωματικούς στο πλευρό του.
Στόχος: η απόβαση στην Πάφο το βράδυ της Τετάρτης 24 Ιουλίου, το ανέβασμα του βουνού μέσα στη νύχτα και ο αποκλεισμός, με τα πρώτα φώτα της αυγής, όλων των στενών περασμάτων προς τη Λευκωσία. Ένα σχέδιο που θα μπορούσε να έχει αλλάξει τη μοίρα του νησιού.
Όμως το μεσημέρι της Τρίτης 23 Ιουλίου, ανοιχτά της Κρήτης, φτάνει στο πλοίο το πρώτο ύποπτο σήμα, με την υπογραφή του Αρχηγού Γενικού Επιτελείου Ναυτικού Ναυάρχου Αραπάκη: “Επιστρέψατε διότι θα παρεμποδιστείτε από μονάδες του Αμερικανικού Στόλου”.
Ο Συνταγματάρχης Παπαποστόλου καλεί τους αξιωματικούς στη γέφυρα, ζητά τα κιάλια και τους διατάζει να σαρώσουν τον ορίζοντα. Κανείς δεν βλέπει τίποτα το ύποπτο. Η εντολή του είναι σαφής:
“Κύριε Πλοίαρχε, πάση δυνάμει πάμε για Κύπρο”!
Την επόμενη νύχτα, με την απόβαση να απέχει μόλις δύο ώρες, φτάνει δεύτερο σήμα, αυτή τη φορά με την υπογραφή του Αρχηγού Ενόπλων Δυνάμεων Στρατηγού Μπονάνου:
“Σπεύσατε ταχέως εις την απειλουμένη από τους Τούρκους, Ρόδο”!
Ο Παπαποστόλου, οργισμένος, δεν κρύβει την αλήθεια μπροστά στους άνδρες του:
“Είναι ψέμα, είναι παραπλάνηση. Κύριοι, πλην όμως είμαι υποχρεωμένος βάσει του σήματος να διαπράξω το μεγαλύτερο δικαιολογημένο σφάλμα της ζωής μου. Η Κύπρος προδόθηκε κατά τον χειρότερο τρόπο. Κύριε Πλοίαρχε, ειλικρινά λυπούμαι, αλλάξτε πορεία, πάμε για την Ρόδο”!
Το επόμενο πρωί το “Ρέθυμνο” αράζει στη Ρόδο. Οι Κύπριοι εθελοντές, που θα μπορούσαν να έχουν μπλοκάρει τα στενά προς τη Λευκωσία, βρίσκονται να κάνουν βόλτα στην παραλία, ενώ το νησί τους καίγεται. Αυτή είναι η στιγμή που η ελληνική πολιτική και στρατιωτική ηγεσία γύρισε την πλάτη στην Κύπρο — μια στιγμή που κανένα “εθνικό συμφέρον” δεν μπορεί ποτέ να δικαιολογήσει.
Η Κύπρος προδίδεται κατ’ εξακολούθηση μέχρι σήμερα…
Σύμφωνα με τις πληροφορίες μας, το πόρισμα της Εξεταστικής Επιτροπής της Βουλής, που κυρώθηκε τον Οκτώβριο του 1988 για τα γεγονότα της Κύπρου, έχει… εξαφανιστεί! Και πώς να μη συμβαίνει αυτή η λεηλασία της ιστορικής αλήθειας, όταν, μόλις κατέθεσε ο ίδιος ο Συνταγματάρχης Δημήτρης Παπαποστόλου τον Μάρτιο του 1988, ο «φάκελος της Κύπρου» έκλεισε πάραυτα, με συνοπτικές διαδικασίες, στο όνομα της ασφάλειας του εθνικού συμφέροντος;
ΟΧΙ, κύριοι! Συμφέρον της Πατρίδος δεν είναι η συγκάλυψη της Προδοσίας της Κύπρου από την τότε πολιτική και στρατιωτική της ηγεσία!
Οι ίδιοι που παρέδωσαν την Κύπρο μας στην τουρκική θηριωδία είναι εκείνοι που μέχρι σήμερα αρνούνται να ανοίξουν τον φάκελο, ώστε να μη φανεί το πραγματικό μέγεθος της προδοσίας τους. Μια σιωπή δεκαετιών που δεν είναι τυχαία — είναι επιλογή. Και κάθε κυβέρνηση που την κληρονόμησε, από τη Μεταπολίτευση μέχρι σήμερα, επέλεξε να τη διατηρήσει, γιατί το ίδιο Σύστημα Εξουσίας που γέννησε την προδοσία του 1974 συνεχίζει να προστατεύει τους εαυτούς τους.
Η σημερινή κυβέρνηση Μητσοτάκη ας πάψει επιτέλους να μετατρέπει την Επέτειο σε εκλογική σπέκουλα, ενώ ταυτόχρονα αρνείται να δώσει απαντήσεις για τους εκατοντάδες αγνοούμενους που, μέχρι να “ταξιδέψουν” στον άλλο κόσμο, γεύτηκαν την τουρκική βαρβαρότητα χωρίς η Πολιτεία να παλέψει ουσιαστικά για την τύχη τους. Δεν αρκούν οι επικήδειες αναρτήσεις. Χρειάζεται η αλήθεια στα χαρτιά!
Φτάνει πια, πολιτικάντηδες κάθε εποχής, από την χούντα του Ιωαννίδη μέχρι τους σημερινούς διαχειριστές της εθνικής μας μοίρας!
Όσο ζούμε θα το φωνάζουμε:
«ΚΥΠΡΟΣ — ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ»! Μέχρι να έρθει η δικαίωση!
Η Συμφωνία της Μαδρίτης και το Ελσίνκι: Όταν ο ίδιος ο Καραμανλής αποκάλυψε τον ενδοτισμό του Σημίτη…
Και για να μη νομίζει κανείς, πως η γραμμή των παραχωρήσεων είναι σημερινή εφεύρεση, ας θυμηθούμε τι αποκάλυψε δημόσια ο πρώην Πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, απαντώντας στον Κώστα Σημίτη το 2021:
Η περιβόητη “επιτυχία” της στρατηγικής του Ελσίνκι δεν ήταν τίποτα άλλο από τον δρόμο που οδήγησε την ελληνική εδαφική ακεραιότητα —νησιά και βραχονησίδες— στη δικαιοδοσία της Χάγης, με την ίδια την ελληνική κυβέρνηση να πιέζει ΗΠΑ και Ευρωπαίους να σπρώξουν την Τουρκία σε αυτή την κατεύθυνση. Κάτι πρωτοφανές για ευρωπαϊκό κράτος, που κανείς άλλος δεν έκανε ποτέ για τον εαυτό του.
Ένα ακόμη σοβαρό ολίσθημα, όπως το χαρακτήρισε ο ίδιος ο Καραμανλής, ήταν η Συμφωνία της Μαδρίτης τον Ιούλιο του 1997, με ΥΠΕΞ τον Θεόδωρο Πάγκαλο επί κυβερνήσεως Σημίτη: για πρώτη φορά η Ελλάδα αναγνώρισε επίσημα πως η Τουρκία έχει “νόμιμα και ζωτικά συμφέροντα” στο Αιγαίο. Και το πιο ανατριχιαστικό;
Σύμφωνα με το βιβλίο του δημοσιογράφου Αλέξη Παπαχελά για τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, το κείμενο αυτό δεν το συνέταξε καν η ελληνική πλευρά — το είχε γράψει ο ίδιος ο τότε Τούρκος Πρωθυπουργός Μεσούτ Γιλμάζ, στενός προσωπικός φίλος του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, και η Αθήνα απλώς το αποδέχθηκε.
Ο ίδιος αυτός Γιλμάζ, είχε δηλώσει δημοσίως πως το Αιγαίο δεν είναι ελληνική θάλασσα και πως καμία ελληνική κυβέρνηση δεν θα τολμούσε ποτέ να επεκτείνει τα χωρικά μας ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια, όπως προβλέπει το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας. Μια πρόβλεψη που, δυστυχώς, επαληθεύεται αδιάκοπα μέχρι και σήμερα, με τον Κυριάκο Μητσοτάκη να αποδέχεται εμπράκτως το τουρκικό casus belli, φοβούμενος να προχωρήσει στην αυτονόητη επέκταση.
Στο ίδιο βιβλίο αποκαλύπτεται και κάτι ακόμη πιο συγκλονιστικό: ο Γιλμάζ φέρεται να είπε στον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, πως η Τουρκία γνωρίζει ότι, όποια κι αν ήταν η λύση στην Κύπρο, οι Έλληνες σε λίγα χρόνια θα κυριαρχούσαν οικονομικά στο νησί — και γι’ αυτό η Άγκυρα δεν μπορούσε να δεχθεί ελληνική κυριαρχία τόσο κοντά στα τουρκικά παράλια.
Ο Μητσοτάκης, σύμφωνα με τη δική του αφήγηση, αρνήθηκε την πρόταση διχοτόμησης. Ωστόσο αυτή η ομολογία — πως η ίδια η τουρκική ηγεσία αναγνώριζε το αδιαμφισβήτητο ελληνικό πλεονέκτημα στην Κύπρο — ουδέποτε αξιοποιήθηκε πολιτικά, ούτε τότε ούτε αργότερα, για να ανατραπεί η αφήγηση περί “μακρινού” νησιού (“η Κύπρος κείται μακράν”) που βολεύει τόσες ελληνικές κυβερνήσεις.
Από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη στον Κώστα Σημίτη, και από εκεί στον Κυριάκο Μητσοτάκη: η ίδια λογική των κειμένων που γράφονται από άλλους —Τούρκους ή “συμμάχους”— και απλώς υπογράφονται από την Αθήνα, δεν έμεινε ποτέ στο παρελθόν. Είναι η ίδια πολιτική παράδοση ενδοτισμού που μας έφερε από τη Μαδρίτη και το Ελσίνκι, μέχρι τη σημερινή ανοχή στην αργή, μεθοδική αποδόμηση της εθνικής μας κυριαρχίας στο Αιγαίο.
Από την Κύπρο στο Αιγαίο: Το ίδιο πονηρό σχέδιο, διαφορετική εποχή…
Και ενώ τιμούμε τα θύματα του 1974, οφείλουμε να δούμε καθαρά πως το σχέδιο υποταγής δεν σταμάτησε ποτέ στην Κύπρο. Μετατοπίστηκε, με τη γνωστή τουρκική υπομονή και τη γνωστή δυτική ανοχή, στα δικά μας νησιά του Αιγαίου. Το ίδιο μοτίβο που είδαμε στο “Αττίλας Ι” — η στρατιωτική ηγεσία να γνωρίζει και να σιωπά, η πολιτική ηγεσία να υπόσχεται εθνική αξιοπρέπεια στα λόγια και να την ξεπουλά στην πράξη — επαναλαμβάνεται σήμερα, μόνο που το όπλο δεν είναι πια τα άρματα μάχης, είναι η αργή, μεθοδική αποστρατιωτικοποίηση.
Το σχέδιο, όπως το έχουμε περιγράψει επανειλημμένα στο egerssi.gr από το μακρινό 2016, προχωρά σε στάδια που θυμίζουν χειρουργική επέμβαση πάνω στην εθνική μας κυριαρχία: πρώτα ο πληθυσμιακός εποικισμός των νησιών μας μέσω των ανεξέλεγκτων μεταναστευτικών ροών, έπειτα η πολιτισμική τους αλλοίωση, στη συνέχεια η απαίτηση — με πρόσχημα δήθεν “καλών σχέσεων” και “συνεκμετάλλευσης” — να αποσυρθεί ο ελληνικός στρατός από νησιά που, λέει η Άγκυρα, “δεν χρειάζονται” πλέον στρατιωτική παρουσία αφού συνδιοικούνται. Και τελευταίο στάδιο, το πραγματικό ζητούμενο: η απόσπαση εδαφών μέσω μιας de facto διχοτόμησης του Αιγαίου.
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το είχε προειδοποιήσει καθαρά ήδη από το 1991, υποδεχόμενος τον Αμερικανό Πρόεδρο Τζορτζ Μπους στο Προεδρικό Μέγαρο:
Το Αιγαίο είναι κατοχυρωμένο από τη Συνθήκη της Λωζάννης, είναι κατά το ήμισυ ελληνικό, ένα μικρό ποσοστό τουρκικό και το υπόλοιπο διεθνές· κι όμως η Άγκυρα επιμένει να το θέλει μοιρασμένο στη μέση, πράγμα που θα σήμαινε διχοτόμηση της ίδιας της ελληνικής επικράτειας.
Τριάντα πέντε χρόνια μετά, το “περίπλοκο πρόβλημα” που περιέγραφε ο ίδιος ο Κωνσταντίνος Καραμανλής παραμένει άλυτο — και το χειρότερο, φαίνεται να προχωρά ήσυχα, βήμα-βήμα, κάτω από τα μάτια μιας κοινής γνώμης που έχει συνηθίσει να κοιτάζει αλλού.
Η αποστρατιωτικοποίηση δεν είναι τεχνικό ζήτημα διεθνούς δικαίου.
Είναι το πρώτο, αθόρυβο βήμα προς μια νέα, σύγχρονη εκδοχή του “Αττίλα” — χωρίς αποβατικά, χωρίς κανόνια, με υπογραφές, μνημόνια και “κλίμα εμπιστοσύνης”.
Οι ίδιοι που το 1974 μάθαμε πως προτίμησαν να στείλουν το “Ρέθυμνο” στη Ρόδο για… βόλτα, είναι πνευματικοί απόγονοι εκείνων που σήμερα μας καθησυχάζουν πως «δεν υπάρχει κανένα σχέδιο» για το Αιγαίο.
H Κύπρος δεν προδόθηκε από την Τουρκία μόνο. Προδόθηκε από τη δική μας ηγεσία, που προτίμησε την υπακοή στους συμμάχους από την υπεράσπιση της εθνικής μας γης. Και όσο δεν λέμε δυνατά αυτή την αλήθεια, το ίδιο σχέδιο θα συνεχίσει να προχωρά, νησί – νησί, μέχρι ο επόμενος “Αττίλας” να μη χρειαστεί καν αποβατικά για να πετύχει τον σκοπό του.
THN ΚΥΠΡΟ ΔΙΕΚΔΙΚΩ – ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΔΕΝ ΠΑΡΑΔΙΔΩ!!
