Του Παναγιώτη Αποστόλου
Πολιτικής ανάλυσης – αρθρογράφου
Την τελευταία εβδομάδα, διαπιστώνουμε μια ιδιαίτερη ειδησεογραφία σταΜΕ για το οξύτατο εθνικό ζήτημα του δημογραφικού στην Πατρίδα. Θέμα, νούμερο ένα για την επιβίωση του ελληνικού Έθνους, που δυστυχώς προσπαθούν όλα τα κόμματα που επιζητούν την ψήφο του λαού, χωρίς να καταθέσουν σωτήριο πρόγραμμα αντιμετώπισης αυτής της εθνικής μάστιγας.
Γιατί όμως; Επειδή αυτό το εθνικό ζήτημα δεν κάνει θόρυβο; Είναι όμως ίσως η μεγαλύτερη μακροπρόθεσμη απειλή για τη χώρα του δημογραφικού .
Οι γεννήσεις στην Ελλάδα έχουν υποχωρήσει δραματικά. Από περίπου 117.600 ετησίως το 2008-2009, στις περίπου 65.000 την περίοδο 2025-2026 — πτώση που αγγίζει το 44% . Και το βλέπουμε πλέον στα σχολεία, στις πόλεις, στα χωριά και κυρίως στην ελληνική περιφέρεια. Και όταν μια χώρα χάνει παιδιά, νέους ανθρώπους και παραγωγικές ηλικίες, το ερώτημα δεν είναι μόνο οικονομικό. Είναι τελικά και εθνικό.
Κατά το παρελθόν, στο egerssi.gr είχαμε ασχοληθεί πολλές φορές με αυτό το οξύτατο εθνικό. Θα προσπαθήσουμε και σήμερα να το αγγίξουμε με έναν ιδιαίτερο τρόπο, μήπως και ανησυχήσουν εκείνοι που πραγματικά θα έπρεπε.
Ας υποθέσουμε, πώς ο λαός ρωτάει και εμείς απαντούμε:
Ερώτηση:
Να το πούμε όσο πιο απλά γίνεται: η Ελλάδα σβήνει δημογραφικά;
Απάντηση:
Οι αριθμοί δεν έχουν εφησυχασμό. Όταν μέσα σε περίπου δύο δεκαετίες οι γεννήσεις μειώνονται σχεδόν κατά το ήμισυ, δεν έχουμε απλώς ένα κοινωνικό πρόβλημα. έχουμε πρόβλημα για το ίδιο το μέλλον της χώρας. Και όπως είχαμε γράψει σε παλαιότερο άρθρο: « Αφανιζόμαστε: Ελλάδα χωρίς παιδιά »!
Ερώτηση:
Γιατί όμως οι Έλληνες δεν κάνουν παιδιά; Δεν θέλουν ή, πολύ απλά, δεν μπορούν πλέον να δημιουργήσουν οικογένεια;
Απάντηση:
Ακρίβεια – στεγαστικό – χαμηλοί μισθοί – εργασιακή ανασφάλεια – κόστος ανατροφής παιδιού – έλλειψη επαρκών δομών στήριξης – φυγή νέων στο εξωτερικό – καθυστέρηση δημιουργίας οικογένειας. Δεν μπορείς να ζητάς από ένα νέο ζευγάρι να κάνει δύο και τρία παιδιά όταν δυσκολεύεται να πληρώσει το ενοίκιο, όταν δεν γνωρίζει τι δουλειά έχει κάνει σε δύο χρόνια και όταν η απόκτηση κατοικίας έχει μετατραπεί σε άπιαστο όνειρο.
Ερώτηση:
Ακούμε εδώ και χρόνια κυβερνήσεις να μιλούν για επιδόματα, φορολογικά κίνητρα και μέτρα για την οικογένεια. Αφού όμως οι γεννήσεις συνεχίζουν να καταρρέουν, μήπως αποδεικνύεται ότι τα μέτρα δεν αγγίζουν την αιτία του προβλήματος;
Απάντηση:
Τα επιδόματα δεν μπορούν να βοηθήσουν, αλλά δεν αποτελούν από μόνη τους δημογραφική πολιτική. Δημογραφική πολιτική σημαίνει ότι ένας νέος άνθρωπος μπορεί να βρει αξιοπρεπή εργασία, κατοικία, παιδικό σταθμό, σχολείο και ένα περιβάλλον στο οποίο να αισθάνεται ότι μπορεί να μεγαλώσει οικογένεια.
Ερώτηση:
Και το πρόβλημα γίνεται ακόμη πιο δραματικό στην ελληνική περιφέρεια. Τι σημαίνει για μια χώρα όταν αδειάζουν χωριά, κλείνουν σχολεία και ολόκληρες περιοχές γερνούν;
Απάντηση:
Επί παραδείγματος στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη, ο μόνιμος πληθυσμός μειώθηκε από 608.182 έως 2011 σε 562.201 έως 2021 , δηλαδή κατά 7,6%. Ακόμη πιο εντυπωσιακή είναι η μείωση στις παραγωγικές ηλικίες: οι ηλικίες 20–29 μειώθηκαν κατά 23,9% και οι 30–39 κατά 24%. Έτσι ένα χωριό χωρίς παιδιά δεν είναι απλώς ένα δημογραφικό στατιστικό. Σε λίγα χρόνια είναι ένα χωριό χωρίς σχολείο, χωρίς καταστήματα, χωρίς παραγωγή και τελικά χωρίς μέλλον.
Ερώτηση:
Στη Θράκη όμως το δημογραφικό αποκτά και εθνική διάσταση. Όταν φεύγουν οι νέοι, μειώνεται η ελληνική οικονομική και παραγωγική παρουσία και ταυτόχρονα καταγράφεται αυξανόμενο οικονομικό ενδιαφέρον από την Τουρκία, μήπως το δημογραφικό μετατρέπεται πλέον και σε ζήτημα εθνικής ασφάλειας.
Απάντηση:
Η εθνική ασφάλεια δεν αρχίζει όταν εμφανιστεί ένα πολεμικό πλοίο. Αρχίζει από το αν υπάρχουν άνθρωποι στον τόπο, αν υπάρχουν οικογένειες, δουλειές, σχολεία, παραγωγή και ελληνική κρατική παρουσία.
Ερώτηση:
Δηλαδή μπορεί μια χώρα να χάσει έδαφος γεωπολιτικά χωρίς να χάσει ούτε ένα τετραγωνικό μέτρο κυριαρχίας — απλώς επειδή τα λείπει πληθυσμιακά και οικονομικά τις ακριτικές περιοχές της;
Απάντηση:
Μπορεί να αποδυναμωθεί στρατηγικά. Και αυτό είναι το κρίσιμο. Όταν μειώνεται ο πληθυσμός, η παραγωγή και η οικονομική δραστηριότητα μιας παραμεθόριας περιοχής, προκαλείται κενά. Το κράτος έχει υποχρέωση να μη συμβεί αυτά τα κενά. Και όπως πάλι είχαμε γράψει στο Egerssi.gr, μιλάμε «υβριδικό πόλεμο» στη Θράκη.
Ερώτηση:
Αν αύριο σας έλεγαν “δώσε μας πέντε πράγματα που πρέπει να γίνουν τώρα”, ποια θα ήταν;
Απάντηση:
Στέγη για νέα ζευγάρια – φορολογικά κίνητρα ανά παιδί – ουσιαστική ενίσχυση τρίτων και πολύτεκνων – σταθερές δουλειές και καλύτεροι μισθοί – ειδικό αναπτυξιακό και δημογραφικό καθεστώς για ακριτικές περιοχές. Και ειδικά για τον Έβρο και την Θράκη , που πρόσθετα κίνητρα εγκατάστασης νέων οικογενειών, στήριξη της αγροτικής και επιχειρηματικής δραστηριότητας και διατήρηση σχολείων και βασικών δημόσιων υπηρεσιών.
Ερώτηση:
Συνεχώς τίθεται το ερώτημα για το ποιος θα κυβερνήσει την Ελλάδα στις επόμενες εκλογές. Μήπως όμως υπάρχει ένα πολύ μεγαλύτερο ερώτημα: Ποιοι και πόσοι κατοικούν στην Ελλάδα σε 20 ή 30 χρόνια;
Απάντηση:
Αυτό είναι το πραγματικό ερώτημα. Γιατί χωρίς νέους, χωρίς παιδιά και χωρίς ζωντανή περιφέρεια, δεν υπάρχει ούτε ανάπτυξη ούτε ισχυρό ασφαλιστικό ούτε ισχυρή οικονομία. Και στις ακριτικές περιοχές δεν υπάρχει ούτε πραγματική εθνική θωράκιση. Το δημογραφικό δεν είναι πρόβλημα της επόμενης γενιάς. Είναι εθνικό πρόβλημα του σήμερα.
Παντού και πάντα απούσα η Πολιτεία…
Αλλά δυστυχώς αυτή η Πολιτεία δεν φροντίζει και για τους νέους μας, αφού πρόσφατα στα Γιάννενα 400-450 φοιτητές καταγγέλλουν άθλιες συνθήκες διαβίωσης στη φοιτητική εστία με συχνά προβλήματα υγείας, φωνάζοντας:
“Ζούμε μέσα στη μούχλα. Έχουμε δύο ώρες ζεστό νερό, φίδια στα χόρτα και απειλές έξω για 40 ευρώ”.
Επίσης φοιτητές στην Αθήνα προχώρησαν σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας για τη φοιτητική στέγη, στήνοντας σκηνές έξω από το ΥΠΟΙΚ, ζητώντας πλαφόν στα ενοίκια, περισσότερες εστίες, και στήριξη των πρωτοετών.
Να κλείσουμε, υπενθυμίζοντας, ότι αυτό το εθνικό ζήτημα βαραίνει όλες τις κυβερνήσεις. Αφού από το 1993 η Βουλή επεσήμανε τους κινδύνους του δημογραφικού και μέσω της αθρόας παράνομης μετανάστευσης. Όταν τον Φεβρουάριο του 1993 η Διακομματική Κοινοβουλευτική Επιτροπή της Βουλής είχε καταλήξει σε πόρισμα, που ουδέποτε εφαρμόστηκε. Και που στο επόμενο άρθρο μας θα αναφερθούμε σε όλες τις σημαντικές επισημάνσεις αυτής της Επιτροπής, που έδιναν ουσιαστικές λύσεις, που δεν εξυπηρετούσαν όμως την Παγκοσμιοποίηση, που είχε ήδη απλώσει τα πλοκάμια της στις ευρωπαϊκές κοινωνίες!!
