Ο Απρίλιος 2026 δεν φαίνεται, προς το παρόν, ως μήνας απόλυτης και ταυτόχρονης εξάντλησης καυσίμων σε όλη την ήπειρο, αλλά ως περίοδος οξείας πίεσης κυρίως σε ντίζελ και αεροπορικό καύσιμο, με πραγματικό κίνδυνο για τιμές, μεταφορές και εφοδιασμό αν η κρίση στον Περσικό Κόλπο συνεχιστεί.
Η προειδοποίηση δεν είναι εντελώς θεωρητική. Ο πρώην επικεφαλής στρατηγικής της BP Nick Butler έχει ήδη μιλήσει για πιθανό «σημαντικό έλλειμμα προσφοράς» μέσα στους επόμενους δύο μήνες, ενώ η αγορά δίνει ένα πολύ συγκεκριμένο ορόσημο: σύμφωνα με την Argus, το τελευταίο δεξαμενόπλοιο με diesel από τον Κόλπο αναμένεται να φτάσει στην Ευρώπη γύρω στις 10 Απριλίου 2026, και το τελευταίο φορτίο jet fuel γύρω στις 11 Απριλίου. Από τα μέσα Μαρτίου, οι ευρωπαϊκές τιμές άρχισαν ήδη να αποτυπώνουν παραδόσεις πέρα από αυτό το σημείο, δηλαδή μια αγορά που φοβάται ότι θα βρεθεί φυσικά πιο «στενή» σε προσφορά.
Η ευρωπαϊκή ευαλωτότητα είναι πολύ πιο μεγάλη απ’ όσο φαίνεται με την πρώτη ματιά. Η Argus αναφέρει ότι η ΕΕ και το Ηνωμένο Βασίλειο εισήγαγαν το 2025 πάνω από 50 εκατ. τόνους diesel/gasoil και πάνω από 25 εκατ. τόνους jet fuel, με περίπου το ένα πέμπτο των εισαγωγών diesel/gasoil και πάνω από το μισό των εισαγωγών jet fuel να περνούν από το Στενό του Ορμούζ. Η IATA από την πλευρά της υπογραμμίζει ότι η Ευρώπη καλύπτει περίπου 25%–30% της ζήτησής της σε αεροπορικό καύσιμο από τον Περσικό Κόλπο και βασίζεται κυρίως σε εμπορικά αποθέματα που αντιστοιχούν σε λίγο παραπάνω από έναν μήνα ζήτησης.
Στο φυσικό αέριο, το πρόβλημα μοιάζει πιο πολύ με σοκ τιμών παρά με άμεσο γενικευμένο blackout εφοδιασμού. Η Le Monde ανέφερε ότι η Ευρώπη εισάγει λιγότερο από 10% του LNG της από το Κατάρ και τα ΗΑΕ και ότι οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι έλεγαν στις αρχές Μαρτίου πως δεν υπάρχει άμεσος κίνδυνος έλλειψης και ότι η κατάσταση παραμένει «υπό έλεγχο». Την ίδια στιγμή όμως, τα αποθέματα φυσικού αερίου είχαν πέσει στο 29%, ενώ το ολλανδικό συμβόλαιο αναφοράς TTF είχε εκτιναχθεί σχεδόν 60%, από περίπου 30 ευρώ σε πάνω από 50 ευρώ/MWh. Αυτό σημαίνει ότι η απειλή για την Ευρώπη δεν είναι μόνο αν θα βρεθεί καύσιμο, αλλά και σε ποια τιμή.
Οι αγορές ήδη φωνάζουν ότι η πίεση είναι πραγματική. Στις 2 Μαρτίου 2026, τα front-month futures του gasoil στην Ευρώπη ανέβηκαν ενδοσυνεδριακά κατά περίπου 23%, ενώ τα premiums για diesel και jet fuel εκτινάχθηκαν καθώς οι traders φοβήθηκαν παρατεταμένη διακοπή της ροής μέσω Ορμούζ. Παράλληλα, η Διεθνής Υπηρεσία Ενέργειας (IEA) ανακοίνωσε ότι θα διαθέσει 400 εκατ. βαρέλια από τα στρατηγικά αποθέματα των μελών της, ενώ χώρες όπως η Γερμανία, η Αυστρία και η Ιαπωνία ξεκίνησαν releases από τα δικά τους αποθέματα. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, οι ηγέτες της ΕΕ ζήτησαν επίσημα την επανέναρξη της ναυσιπλοΐας στο Ορμούζ και πάγωμα των πληγμάτων σε ενεργειακές και υδάτινες υποδομές.
Υπάρχουν ήδη και τα πρώτα σημάδια «διαχείρισης κρίσης» μέσα στην Ευρώπη. Η Argus αναφέρει ότι η Ιταλία μείωσε προσωρινά φόρους για τον κλάδο των οδικών μεταφορών, η Ελλάδα έβαλε πλαφόν στα περιθώρια λιανικής στα καύσιμα, ενώ στη Σλοβακία περιορίστηκαν επίσημα οι αγορές diesel. Αυτά τα μέτρα δεν δείχνουν ότι η Ευρώπη έχει μείνει χωρίς καύσιμα· δείχνουν όμως ότι κυβερνήσεις και αγορές αντιμετωπίζουν ήδη την κατάσταση ως πραγματική απειλή εφοδιασμού και όχι ως απλή χρηματιστηριακή νευρικότητα.
Το συμπέρασμα είναι σκληρό αλλά πιο ακριβές από τον αρχικό τίτλο: η Ευρώπη δεν έχει αποδεδειγμένα φτάσει σε γενικό “δελτίο ζωής”, όμως ο Απρίλιος μπορεί όντως να εξελιχθεί σε μήνα βαριάς ενεργειακής δοκιμασίας. Αν οι ροές από τον Κόλπο δεν αποκατασταθούν γρήγορα, το πρώτο χτύπημα θα φανεί σε ντίζελ, jet fuel, μεταφορές, αεροπορικά εισιτήρια και βιομηχανικό κόστος, πριν περάσει στα ράφια και στους λογαριασμούς. Με απλά λόγια: όχι απαραίτητα «άδειες αντλίες παντού», αλλά μια ήπειρος που μπαίνει σε φάση ακριβής, ασφυκτικής και πολιτικά επικίνδυνης στενότητας.
