Γιατί οι νοήμονες, σοβαροί και σκεπτόμενοι πολίτες (ακόμα υπάρχουν!) να υφίστανται το μαρτύριο της βλακείας και της ασχετοσύνης από ανθρώπους που δεν ξέρουν πού πάνε τα τέσσερά τους αλλά έχουν την απαίτηση να… νομοθετούν, δηλ. να αποφασίζουν για τα προβλήματα των πολιτών; Χειρότερα: Γιατί να επιβραβεύονται όσοι συνεργούν στη διαφθορά, στην απαξίωση και στην κατάπτωση της πολιτικής;
Οι πολίτες πρέπει να παίρνουν τους πολιτικούς στα σοβαρά; Όχι, αν αυτοί με ενέργειές τους επιβάλλουν να μην τους λαμβάνουμε υπόψη αφού δι’ έργων, λόγων και διακηρύξεων καταρρακώνουν κάθε έννοια σοβαρότητας, υπευθυνότητας και αξιοπιστίας. Και είναι θλιβερά παραδείγματα εντυπωσιοθηρίας, λαϊκισμού, φανφαρονισμού και προσβολής της αισθητικής, της αξιοπρέπειας και της νοημοσύνης μας.
Η εκλογή νέου Προέδρου της κυπριακής Βουλής επιβεβαίωσε ξανά το χαμηλό επίπεδο της πολιτικής τεχνοτροπίας και την έκταση της κομματικής ασυδοσίας. Η επιπολαιότητα και η πολιτική ανεπάρκεια ηγητόρων δεν έχει πάτο. Παρακολουθήσαμε με απογοήτευση τις γελοιώδεις συναλλαγές κομμάτων για την ανάδειξη του νέου Προέδρου του Σώματος.
Ένα νεοφυές και κενοφυές κομματίδιο περιήλθε τα ιστορικά κόμματα – ΔΗΣΥ, ΑΚΕΛ, ΔΗΚΟ – και πρότεινε την πραμάτεια του, τέσσερεις ψήφους, προς αγοράν και εξαγοράν δεσμεύσεων. Η λεγόμενη «Άμεση Δημοκρατία» ενός κενολογούντος και συνήθως αερολογούντος τικ-τόκερ, του Φειδία Παναγιώτου, απαίτησε δέσμευση σε τρία θέματα: Δημογραφικό, συντάξεις και κατοικία. Και τα τρία κόμματα διεκδικούσαν από καιρό βελτίωση και των τριών ζητημάτων.
Ποια ήταν η κουτοπονηριά του Προέδρου της «Άμεσης Δημοκρατίας»; Όποιος υποψήφιος δεχτεί τους όρους του, να κάνουν από κοινού ένα βιντεάκι ώστε να δεσμευτεί ότι θα υλοποιήσει τα συμφωνηθέντα. Ο ΓΓ του ΑΚΕΛ και ο Πρόεδρος του ΔΗΚΟ, ορθά αρνήθηκαν και διαμήνυσαν ότι τα κόμματα και η Βουλή δεν ασκούν πολιτική, δεν κυβερνούν, αλλά νομοθετούν.
Η Πρόεδρος του ΔΗΣΥ, Αννίτα Δημητρίου, στην προσπάθειά της να επανεκλεγεί στην Προεδρία της Βουλής, δέχτηκε χαρωπά και ανέμελα να κάνει το βιντεάκι με τον Φειδία. Ήταν η αποθέωση της γελοιότητας, του άκρατου λαϊκισμού και η αποτύπωση βροντερής έλλειψης σοβαρότητας από μία πολιτικό που, σε ομιλία της στη Βουλή, επέμενε ότι: Οι νέοι βουλευτές όφειλαν να ενισχύσουν το κύρος και την αξιοπιστία του θεσμού, «μακριά από λαϊκισμούς, πελατειακές λογικές και προσωπικές ατζέντες».
Με το βιντεάκι, που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις και στον ΔΗΣΥ, η Αννίτα Δημητρίου φρόντισε ακριβώς να αυτοαναιρεθεί. Και να γελοιοποιηθεί, εξευτελίζοντας και τον θεσμό που εκπροσωπεί. Ταυτόχρονα, ενίσχυσε την απαξίωση που οι πολίτες εκφράζουν απέναντι σε ένα κομματικό και πολιτικό σύστημα, που εκλαμβάνει τους πολίτες ως πρόβατα, να τα μαντρίζει σε κάθε εκλογική διαδικασία στο όνομα του «κομματικού πατριωτισμού» και να προσβάλλει την αισθητική τους.
Γιατί η Πρόεδρος του ΔΗΣΥ δέχτηκε να κάνει το λαϊκίστικο βιντεάκι; Για να εισπράξει από την «Άμεση Δημοκρατία» τις τέσσερεις ψήφους και να εκλεγεί ξανά στην Προεδρία της Βουλής. Η Κυβέρνηση και κόμματα αντέδρασαν αμέσως στις ανεδαφικές δεσμεύσεις της Αννίτας Δημητρίου που, αν υλοποιηθούν, η Κυπριακή Δημοκρατία θα ξαναμπεί σε μνημόνιο!
Προφανώς, η Πρόεδρος του ΔΗΣΥ και ο Φειδίας δεν το σκέφτηκαν. Η νέα κωμικότητα, με πρωταγωνίστρια και πάλι την Πρόεδρο του ΔΗΣΥ, καταγράφει μέχρι πού μπορεί να φτάσει η συναλλαγή, αρκεί να εξυπηρετούνται προσωπικές και πολιτικές φιλοδοξίες.
Πριν από δύο χιλιετίες και πλέον, ο Κικέρων, υποψήφιος ύπατος, πήρε μια μακροσκελή επιστολή από τον αδελφό του Κουίντο – κρατικό αξιωματούχο – με συμβουλές για την τακτική που έπρεπε να ακολουθήσει και ποιες μεθόδους να επιστρατεύσει κατά την προεκλογική εκστρατεία. Δηλαδή: Πανουργίες, τεχνάσματα, υπουλότητα, θεατρινισμοί, παραπλανήσεις. Και η συμβουλή του:
«Κατά την προεκλογική εκστρατεία μπορείς να κάνεις χωρίς ντροπή ό,τι δεν θα έκανες ποτέ στην καθημερινή ζωή, να επιδιώκεις τη φιλία ανθρώπων που άλλοτε θα θεωρούσες αναξιοπρέπεια. Αν δεν έχεις πάρε-δώσε με κάθε λογής ανθρώπους, είσαι υποψήφιος για κλάματα, ένα τίποτα». Η Αννίτα Δημητρίου τι έλεγε προεκλογικά, με ευθύ υπονοούμενο προς τον Φειδία και το κόμμα του;
Σε συνέντευξή της πριν από έναν ακριβώς χρόνο (4/6/2025) στον εκλεκτό συνάδελφο, Ανδρέα Κημήτρη, είπε: «Τρέμω στην ιδέα, πολλές φορές, ποιους θα έχουμε στη Βουλή και ποιοι θα παίρνουν αποφάσεις για όλους μας. Γιατί εκεί ψηφίζονται οι νόμοι. Εκεί θα υπάρξουν αποφάσεις με αντίκτυπο στους πολίτες και στην καθημερινότητά τους. Ανησυχώ! Την ανησυχία μου εκφράζω. Να μην παρασυρόμαστε από καταστάσεις που στο τέλος της ημέρας μπορεί να αποδειχτούν επικίνδυνες».
Ο… τρόμος και η… ανησυχία της Προέδρου του ΔΗΣΥ μετατράπηκαν σε χαρωπές δεσμεύσεις με «έναν πελλόν», κατά την έκφραση αντιπροέδρου του ΔΗΣΥ, για χάρη της επανεκλογής της. Πήγαν περίπατο, από τη μια, τα φληναφήματα Φειδία για αντισυστημικό κόμμα και, από την άλλη, ξεχάστηκαν οι φόβοι της Αννίτας για επικίνδυνες καταστάσεις. Αυτοί για τους οποίους έτρεμε σύγκορμη ότι θα μπουν στη Βουλή, τώρα είναι συνεργάτες και συνάδελφοί της. Τι ωραία κωμωδία!!
Αυτό είναι το κομματικό και πολιτικό σκηνικό στην Κύπρο. Μια αχώνευτη κωμωδία με έναν θίασο επί σκηνής με ένα κακόγουστο ρεπερτόριο στηριγμένο σε κλόουν, παλιάτσους και ακροβάτες. Πέραν άλλων λόγων, γι’ αυτό το κατάντημα ευθύνονται πρώτα οι πολίτες. Ο βουλευτής του ΔΗΣΥ, Δ. Δημητρίου, σε τηλεοπτική συζήτηση, είπε μια πικρή αλήθεια: «Οι ψηφοφόροι στήριξαν το σύστημα»!
Δηλαδή, αφού ως πρόβατα μαντρίστηκαν ξανά, επιβράβευσαν διά της ψήφου των τις αθλιότητες, τα δεινά, τις καταστροφές, τις λεηλασίες, την ανεπάρκεια, την αχρηστοκρατία και την ανικανοκρατία των κομμάτων και των πολιτικών. Και η δικαιολογία; Επέλεξαν, κατά τον συναγερμικό βουλευτή, «σοβαρότητα, ασφάλεια και υπευθυνότητα». Ναι, αυτά που όλοι είδαμε στο χαρωπό βιντεάκι της Αννίτας με τον Φειδία.
Για το κατάντημα της πολιτικής μεγάλη ευθύνη φέρουν και τα ΜΜΕ, έντυπα και ειδικά οι τηλεοπτικοί σταθμοί. Έδωσαν βήμα σε κνώδαλα και κύμβαλα ανοησίας και ασυναρτησίας. Θα μου πείτε, αυτό απαιτούν οι δημοκρατικές διαδικασίες. Ερώτηση, λοιπόν:
Γιατί οι νοήμονες, σοβαροί και σκεπτόμενοι πολίτες (ακόμα υπάρχουν!) να υφίστανται το μαρτύριο της βλακείας και της ασχετοσύνης από ανθρώπους που δεν ξέρουν πού πάνε τα τέσσερά τους, αλλά έχουν την απαίτηση να… νομοθετούν, δηλ. να αποφασίζουν για τα προβλήματα των πολιτών; Χειρότερα: Γιατί να επιβραβεύονται όσοι συνεργούν στη διαφθορά, στην απαξίωση και στην κατάπτωση της πολιτικής;
Στο τελευταίο τρίμηνο του 1991, η Estra Bladet, η μεγαλύτερη τότε εφημερίδα της Δανίας, κήρυξε μποϊκοτάζ 100 ημερών στα κόμματα και στους πολιτικούς. Αγνόησε πλήρως και δεν δημοσίευε δηλώσεις υπουργών, ομιλίες βουλευτών στη Βουλή, ανακοινώσεις κομμάτων.
Όπως η εφημερίδα εξήγησε στους αναγνώστες της, ήταν μια έντονη απόφαση διαμαρτυρίας για τη διαφθορά, μια εκδήλωση αηδίας για την κατάπτωση της πολιτικής, μια οργισμένη κραυγή κατά της πολιτικής και κομματικής αχρηστοκρατίας, του λαϊκισμού και της συνθηματολογικής αγυρτείας. Ερώτηση ενός εκατομμυρίου:
Τα κυπριακά ΜΜΕ και κυρίως οι τηλεοπτικοί σταθμοί τολμούν, εκ συμφώνου, για 30 μέρες να αγνοήσουν και να μη δημοσιοποιούν απολύτως τίποτε για υπουργούς, αρχηγούς κομμάτων, βουλευτές, κυβέρνηση και κόμματα; Θα ήταν μια απίστευτη ζωογόνος ανάσα οξυγόνου, ηρεμίας και αποτοξίνωσης για τους πολίτες. Κι ένα δυνατό μαστίγωμα στην απρέπεια, στην αλαζονεία και στη ξιπασιά κυβερνώντων και κομματικών, πολιτικών.
