Βοήθεια από τον Ουρανό (συνέντευξη)

Συνοπτικά

Στο podcast αυτό ο Carlos Vivas περιγράφει τα θαύματα που συνέβησαν στη ζωή του, περιλαμβανομένης και της αλληλεπίδρασής του με τον Χριστό.

Κείμενο της συνέντευξης

Οικοδέσποινα
Καλωσορίστε τον καλεσμένο μου σήμερα, τον Carlos Vivas. Είναι υπέροχο που είσαι εδώ, Carlos. Συναντηθήκαμε πριν λίγες εβδομάδες και είσαι μια υπέροχη ψυχή. Είμαι τόσο χαρούμενη που ήρθες να μοιραστείς όχι μόνο ένα θαύμα, αλλά πολλά θαυμαστά γεγονότα που σου συνέβησαν. Ας ξεκινήσουμε από την αρχή. Βρέθηκες σε ένα ρεύμα παλίρροιας και είχες μια θαυματουργή διάσωση. Πες μας για εκείνη την ημέρα.

Carlos Vivas
Ήταν το 2015, την Ημέρα Μνήμης. Φίλοι με κάλεσαν στο Panama City Beach στη Φλόριντα. Όταν φτάσαμε, υπήρχαν πάρα πολλοί άνθρωποι, οπότε αποφασίσαμε να πάμε στο Εθνικό Πάρκο St. Andrew. Από εκεί, πήραμε ένα σκάφος για το νησί Shell Island. Όταν φτάσαμε, η πλευρά του κόλπου ήταν γεμάτη κόσμο, οπότε είπα στους φίλους μου, επτά στο σύνολο, να περπατήσουμε στην πίσω πλευρά του νησιού, στον ανοιχτό ωκεανό, όπου θα είχε λιγότερο κόσμο. Καθώς περπατούσαμε, ένας άντρας μας προειδοποίησε ότι είναι επικίνδυνο επειδή δεν υπήρχε κανείς εκεί. Του είπα ότι ερχόμουν εκεί για δέκα χρόνια και ότι θα ήμασταν καλά. Αυτή ήταν η πρώτη προειδοποίηση.Φτάσαμε στην πίσω πλευρά, δεν υπήρχε ψυχή. Στήσαμε μια τέντα, αλλά ο άνεμος φυσούσε δυνατά και δυσκολευτήκαμε να τη στήσουμε. Τελικά, χρησιμοποιήσαμε πέτρες για να τη σταθεροποιήσουμε. Μείναμε εκεί από τις 9 το πρωί μέχρι τις 4 το απόγευμα, με καρέκλες, ποτά, φαγητό και μουσική. Γύρω στις 4, οι φίλοι μου ήθελαν να περπατήσουν γύρω από το νησί, που θα έκλεινε στις 5:30. Τους είπα να επιστρέψουν σε 45 λεπτά για να μαζέψουμε. Έμεινα μόνος μου. Έκανε πολλή ζέστη, οπότε αποφάσισα να κολυμπήσω. Από παιδί ήμουν σε ομάδα κολύμβησης και αγαπούσα το νερό.Μπήκα στο νερό, αλλά ένιωσα κάποιες τρύπες στην ακτή, που έδειχναν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, αλλά δεν ήξερα τότε τι ήταν το ρεύμα παλίρροιας. Συνέχισα να κολυμπάω, και ξαφνικά ένα ρεύμα με τράβηξε κάτω από το νερό και με πέταξε μακριά, ίσως μισό ή ένα μίλι μακριά από το νησί. Ήταν σαν μια δίνη, όπως στην ταινία «Ψάχνοντας τον Νέμο», που με πέταξε μακριά. Όταν βγήκα στην επιφάνεια, το νησί φαινόταν μικροσκοπικό. Προσπάθησα να κολυμπήσω πίσω, αλλά κάθε φορά που έβγαζα το κεφάλι μου από το νερό, ήμουν ακόμα πιο μακριά. Ήμουν στο κέντρο του ρεύματος και κολυμπούσα ενάντια σε αυτό.Μετά από σχεδόν 30 λεπτά μάχης, χωρίς να πηγαίνω πουθενά, είπα: «Αυτό ήταν, δεν θα τα καταφέρω.» Κοίταξα στον ουρανό και είπα: «Ποτέ δεν περίμενα ότι σήμερα θα είναι η τελευταία μου μέρα. Αν θέλεις να με πάρεις, είμαι έτοιμος. Σε ευχαριστώ για τη μαμά μου, τον μπαμπά μου, τα αδέρφια μου, τις αδερφές μου, για όλα όσα μου έδωσες. Συγγνώμη αν έκανα κάτι λάθος.» Εκείνη τη στιγμή, άκουσα πάλι τη φωνή: «Ζήτα βοήθεια.» Γύρισα, είπα: «Τι;» Σκέφτηκα ότι ήταν η φαντασία μου. Προσπάθησα να κολυμπήσω ξανά, και άκουσα για δεύτερη φορά: «Ζήτα βοήθεια.» Κοίταξα πίσω και είπα: «Είσαι πραγματικά εδώ; Σε παρακαλώ, βοήθησέ με, πνίγομαι!» Τίποτα. Την τρίτη φορά, η φωνή είπε: «Σου είπα να ζητήσεις βοήθεια.» Είπα: «Θεέ μου, είναι αδύνατο, κανείς δεν θα με ακούσει. Εντάξει, θα ζητήσω βοήθεια.» Άρχισα να φωνάζω: «Βοήθεια! Βοήθεια!»Στο τέλος του νησιού, ένας φίλος μου επέστρεψε στη σκηνή γιατί ένιωσε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Δεν με βρήκε εκεί, περπάτησε στην παραλία, δεν με είδε πουθενά. Ανέβηκε σε έναν λόφο με βράχια, και από εκεί με είδε. Άρχισε να φωνάζει: «Carlos, είμαι εδώ, θα καλέσω το 911, κρατήσου!» Δεν άκουγα τι έλεγε, έβλεπα μόνο μια μικρή φιγούρα να πηδάει. Δεν κάλεσε το 911, αλλά πήγε στην άλλη πλευρά του νησιού, όπου επιβιβάζονταν άνθρωποι στα σκάφη, και έφερε βοήθεια. Έξι άντρες ανέβηκαν στα βράχια, πήδηξαν στον ωκεανό και κολύμπησαν προς το μέρος μου. Είπα: «Σ’ ευχαριστώ, Θεέ μου, θα με σώσουν.»

Δέκα λεπτά αργότερα, άκουσα έναν κεραυνό πίσω μου. Ο ουρανός μαύρισε, είδα αστραπές. Είπα: «Θεέ μου, καταιγίδα.» Όλοι γύρισαν πίσω, κανείς δεν ήθελε να ρισκάρει τη ζωή του με την καταιγίδα και το ρεύμα. Είπα: «Εντάξει, Θεέ μου, αν με αφήσουν εδώ, είμαι έτοιμος.» Εκείνη τη στιγμή, παραδόθηκα. Σταμάτησα να παλεύω. Όταν παραδινόμαστε, αφήνουμε το θείο να αναλάβει, και τότε συμβαίνουν θαύματα. Ένα τεράστιο κύμα με χτύπησε και με έριξε κάτω από το νερό. Άνοιξα τα μάτια μου και είδα μια σκιά να πλησιάζει. Σκέφτηκα: «Καρχαρίας.» Κάλυψα το πρόσωπό μου, περιμένοντας το δάγκωμα. Όμως, κάτι με άρπαξε από το στομάχι και με έβγαλε στην επιφάνεια. Ήταν ένα τεράστιο γκρίζο δελφίνι.

Άρχισα να κλαίω. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι αυτό το δελφίνι με έσωσε. Κρατήθηκα από το πτερύγιό του, κοιτάζοντας τα μάτια του, γεμάτα συμπόνια. Ένιωσα σαν να μου έλεγε τηλεπαθητικά: «Carlos, μην ανησυχείς, είμαι εδώ, δεν θα συμβεί τίποτα.» Ένιωσα ειρήνη. Κρατήθηκα από το δελφίνι για δέκα λεπτά. Τότε, ένα σκάφος εμφανίστηκε. Ο άντρας στο σκάφος είπε: «Δεν μπορώ να πλησιάσω λόγω των κυμάτων, θα σου πετάξω ένα σκοινί.» Έπιασα το σκοινί, και το δελφίνι παρέμεινε δίπλα μου. Όταν έφτασα στο σκάφος, ήμουν εξαντλημένος μετά από 45 λεπτά στο νερό. Ο άντρας φώναζε: «Τι κάνεις; Πρέπει να ανέβεις τώρα, το σκάφος βυθίζεται!» Ανέβηκα, είδα το σκάφος γεμάτο νερό. Κάθισα δίπλα του, μου έδωσε μια πετσέτα, και άρχισε να οδηγεί γύρω από το νησί.Με ρώτησε αν είμαι καλά, και του είπα τι συνέβη. Μου είπε ότι ήταν ρεύμα παλίρροιας. Με ρώτησε από πού είμαι. Είπα: «Από την Ατλάντα, Τζόρτζια.» Είπε: «Κι εγώ από την Ατλάντα, από το Norcross.» Είμαστε γείτονες! Ξαφνικά, φώναξε: «Κοίτα πίσω!» Το δελφίνι μας ακολουθούσε. Όταν φτάσαμε στην πλευρά του κόλπου, δεν υπήρχε κανείς, γιατί όλοι προσπαθούσαν να με σώσουν από την άλλη πλευρά. Ο άντρας είπε: «Πρέπει να σε αφήσω εδώ για να φτιάξω το σκάφος μου. Αν θέλεις να με δεις ξανά, έρχομαι κάθε Ημέρα Μνήμης.» Τον αγκάλιασα, τον ευχαρίστησα που μου έσωσε τη ζωή, και πήδηξα από το σκάφος.

Καθώς περπατούσα προς την ακτή, το δελφίνι με ακολουθούσε. Έπεσα στα γόνατα στην ακτή και είπα: «Θεέ μου, τελείωσα. Με έσωσες με αυτό το δελφίνι, έχεις έναν σκοπό για τη ζωή μου. Από εδώ και πέρα, σου δίνω τη ζωή μου, την ψυχή μου, όλα όσα έχω. Ο Carlos πέθανε στον ωκεανό. Αυτός που βγαίνει από το νερό είναι δικός σου.» Εκείνη τη στιγμή, άρχισε να βρέχει, να αστράφτει, και το δελφίνι έφυγε. Οι φίλοι μου ήρθαν από την άλλη πλευρά, με αγκάλιασαν κλαίγοντας. Με πήγαν πίσω στο πάρκο, όπου η διοίκηση με ρώτησε τι συνέβη. Είπα για το ρεύμα και την κόκκινη σημαία.

Όλοι με ρώτησαν τι θα κάνω τώρα. Είπα: «Πρέπει να πάω σε μια εκκλησία να ευχαριστήσω τον Θεό για το θαύμα.» Βρήκαμε μια καθολική εκκλησία με το όνομα Φάτιμα. Ήταν κλειστή, αλλά έξω υπήρχε ένα παρεκκλήσι και ένας κήπος. Όλοι όσοι ήρθαν από το νησί σχηματίσαμε έναν κύκλο, αγκαλιαστήκαμε και προσευχηθήκαμε για 20 λεπτά. Πίσω στο ξενοδοχείο, πήρα ένα ντους, έφαγα, και ξάπλωσα. Τότε είχα μια επιφοίτηση, σαν όραμα. Βρέθηκα στην κορυφή ενός κρουαζιερόπλοιου, κρατώντας ξύλινα κάγκελα. Μπροστά μου ήταν ο γαλάζιος ωκεανός, αλλά είδα ένα τσουνάμι να έρχεται. Είπα: «Αυτό ήταν.» Κάλυψα το πρόσωπό μου, περιμένοντας τον αντίκτυπο. Δεν συνέβη τίποτα. Κάποιος πίσω μου είπε: «Κοίταξέ με.» Είπα: «Όχι, θα πεθάνουμε.» Είπε: «Δεν θα πεθάνεις ποτέ.»

Γύρισα αργά και είδα έναν ψηλό άντρα με λευκή ρόμπα, το πρόσωπό του έλαμπε. Μου είπε να κλείσω τα μάτια μου. Με αγκάλιασε, και μετά από δέκα δευτερόλεπτα, μου είπε να τα ανοίξω. Βρέθηκα στον παράδεισο, σαν ένα ατέλειωτο γήπεδο γκολφ, με εκατομμύρια ανθρώπους ντυμένους στα λευκά. Είπα: «Θεέ μου, είμαι νεκρός;» Είπε: «Όχι, δεν είσαι νεκρός. Είσαι στη μέση. Είσαι εδώ γιατί μου έκανες μια υπόσχεση.» Όταν ήμουν 13-14 ετών, είχα διαγνωστεί με λευχαιμία. Οι γιατροί με έστειλαν σπίτι, δεν μπορούσαν να με θεραπεύσουν. Είπα στον Θεό: «Αν με σώσεις, θα πω σε όλο τον κόσμο ότι υπάρχεις.» Τρεις μήνες αργότερα, ο καρκίνος εξαφανίστηκε. Είπε: «Θυμάσαι την υπόσχεση;» Είπα: «Ναι, αλλά ήμουν 13 ετών.» Είπε: «Τώρα είναι η ώρα να πεις στον κόσμο για μένα.»

Ρώτησα: «Από πού είναι όλοι αυτοί οι άνθρωποι;» Είπε: «Από όλο τον κόσμο.» Ρώτησα: «Ποια είναι η αληθινή θρησκεία;» Είπε: «Στον παράδεισο δεν υπάρχουν θρησκείες. Υπάρχει μόνο αγάπη, η πιο ισχυρή δύναμη στο σύμπαν.» Μου έδωσε μια ανασκόπηση ζωής. Είδα τη ζωή μου από μωρό μέχρι τότε. Μου έδειξε πώς οι λέξεις μας επηρεάζουν τους άλλους, πώς ο πόνος που προκαλούμε μένει. Μου είπε να πω στους ανθρώπους να συγχωρούν: τους γονείς τους, το εσωτερικό τους παιδί, και όσους τους πλήγωσαν. Όταν συγχωρείς, απελευθερώνεσαι από το μίσος και τον πόνο. Μου είπε ότι ο σκοπός μας είναι τα χαρίσματά μας, αυτό που κάνουμε καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο, και η υπηρεσία προς τους άλλους.

Μου έδωσε ένα μήνυμα για την ανθρωπότητα: Για να συνεχίσουν οι άνθρωποι να ζουν στη Γη, πρέπει να συγχωρούν. Πρώτα, τους γονείς τους, που έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν. Δεύτερον, το εσωτερικό τους παιδί, που ήταν φοβισμένο και δεν ήξερε πού να πάει. Τρίτον, όσους τους πλήγωσαν. Όταν συγχωρείς, απελευθερώνεις την καρδιά σου από το δηλητήριο.

Μετά από αυτό, είχα πολλές επιβεβαιώσεις. Στη δουλειά μου, πήγα σε ένα σπίτι για να ελέγξω ένα σπασμένο φωτιστικό. Στον τοίχο, είδα έναν πίνακα με τη σκηνή που είδα στον παράδεισο: ο Ιησούς μπροστά σε εκατομμύρια ανθρώπους, με δελφίνια γύρω του. Ήταν μια επιβεβαίωση. Μια άλλη φορά, το 2015, πήγα σε μια εκδήλωση στην Ατλάντα για να δω την Amma, μια πνευματική δασκάλα από την Ινδία. Όταν έφυγα από το συνεδριακό κέντρο, είδα εννέα τεράστιες πύρινες σφαίρες στον ουρανό. Όταν μπήκα στο αυτοκίνητό μου, ο ήχος της μουσικής ξεκίνησε δυνατά, παρόλο που το ραδιόφωνο ήταν κλειστό. Στο τηλέφωνό μου, που ήταν κλειδωμένο, εμφανίστηκε το μήνυμα: «Η αγάπη του Θεού είναι παγκόσμια και δεν θα τελειώσει ποτέ.»

Στο Λας Βέγκας, ενώ περπατούσα νωρίς το πρωί, είδα πολλούς άστεγους. Σκέφτηκα: «Θεέ μου, πώς γίνεται να πεθαίνουν μπροστά σε αυτά τα πολυτελή ξενοδοχεία;» Καθώς επέστρεφα στο ξενοδοχείο, άκουσα κάποιον να με ακολουθεί. Έτρεξα, αλλά με πρόλαβε σε μια γέφυρα γεμάτη άστεγους. Μου φώναξε να σταματήσω και είπε: «Carlos, δεν μπορώ να βοηθήσω αυτούς τους ανθρώπους. Εσύ θα είσαι τα χέρια και τα μάτια μου.» Ήταν ένας άντρας με κοστούμι, αλλά ένιωσα ότι διοχέτευε τον Ιησού. Μετά από αυτό, άρχισα να εθελοντεύομαι στο Food for Life στην Ατλάντα, σερβίροντας φαγητό σε άστεγους κάθε Σαββατοκύριακο.

Η πιο σημαντική συμβουλή από την ιστορία μου είναι να συγχωρείς. Όταν συγχωρείς, ο πόνος φεύγει, και βλέπεις το φως στο τέλος του τούνελ. Ήρθε η ώρα να απολαύσεις τη ζωή και να βοηθήσεις τους άλλους. Η ζωή δεν είναι για εμάς, αλλά για να βοηθάμε τους γύρω μας, είτε είναι ένας ηλικιωμένος γείτονας είτε ένας φίλος που έχει ανάγκη. Είσαι ένα φως, σαν κερί, που μπορεί να φωτίσει άλλα κεριά.

———- τέλος συνέντευξης ———-

Σχετικά με τον συνεντευξιαζόμενο :
Ο Carlos Vivas αφιερώνει τη ζωή του στην προσφορά βοήθειας. Είναι πρώην βοηθός προσωπικής φροντίδας και απολαμβάνει να επισκέπτεται νοσοκομεία, οίκους ευγηρίας και κέντρα ανακουφιστικής φροντίδας για να προσεύχεται με όσους είναι άρρωστοι ή υποφέρουν. Μετά την απώλεια της μητέρας του από καρκίνο του μαστού, βοηθά άλλες οικογένειες που πλήττονται από την ίδια ασθένεια. Είναι παθιασμένος με την πρόληψη της αυτοκτονίας, τη σίτιση των αστέγων και τη συνεργασία με το Σώμα Πεζοναυτών των ΗΠΑ μέσω του προγράμματος Toys for Tots. Ο Vivas συμμετέχει σε αγώνες με εμπόδια και αγαπά να εξερευνά τη φύση, ιδιαίτερα επισκεπτόμενος καταρράκτες, σκαρφαλώνοντας σε βουνά και κολυμπώντας στον ωκεανό. Περνά επίσης χρόνο με φίλους σε μουσικά φεστιβάλ, κάμπινγκ ή γύρω από μια φωτιά. Το βιβλίο του ονομάζεται “Help From Heaven”. Δείτε τον σύνδεσμο του βιβλίου παρακάτω. Οι ιστοσελίδες του είναι: www.helpfromheaven.org και www.carlosvivas.org. Ο Carlos συνεργάζεται επίσης με αυτήν την φιλανθρωπική οργάνωση: www.food4lives.org. Τούτο είναι το Επεισόδιο 217.

Πηγή βίντεο: Saved by Dolphin, Meets Jesus, Asks him about Religion & Who he is, Carlos Vivas

Το κείμενο της συνέντευξης ετοιμάστηκε από το πρόγραμμα τεχνητής νοημοσύνης GROK, στο οποίο αρχικά δόθηκε η αυτόματη καταγραφή των αγγλικών υπότιτλων όπως εμφανίζονται στο βίντεο του Youtube. Το GROK “γυάλισε” το κείμενο, κάνοντάς το ευανάγνωστο, και το παρουσίασε στα ελληνικά ενώ η πρωτότυπη γλώσσα ήταν τα αγγλικά.

Επιμέλεια ανάρτησης: Κίμων Πετρόχειλος, https://www.youtube.com/user/VideoTranslations