Το τελευταίο διάστημα επανήλθαν στο δημόσιο λόγο και αναπαράγονται σενάρια για προληπτικό πρώτο πλήγμα στην Τουρκία, από την Ελλάδα. Δεν είναι μεν η πρώτη φορά που τέτοιες επικίνδυνες σεναριολογίες βλέπουν το φως της δημοσιότητας· ωστόσο αφενός η επαναφορά τους σε μια περίοδο πολεμικών εγέρσεων στην ευρύτερη περιοχή, με δεδομένη την επιθετικότητα – επεκτατικότητα της Τουρκίας απέναντι στην χώρα μας, και αφετέρου η στρατηγική συμμαχία του πολιτικού μας συστήματος με το γενοκτόνο κράτος του Ισραήλ, όσο και τα αντικρουόμενα συμφέροντα του τελευταίου με την Τουρκία, βαθαίνουν τον προβληματισμό και την ανησυχία για το ρόλο που επιφυλάσσουν για την Ελλάδα το πολιτικό προσωπικό και οι «πολύτιμοι» εταίροι και στρατηγικοί σύμμαχοι στα πολεμοχαρή σχέδια των επιτελείων τους.
Πρώτα απ’ όλα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι το προληπτικό πρώτο πλήγμα (preventive strike) είναι από κάθε άποψη αντίθετο ως προς το Διεθνές Δίκαιο. Στο άρθρο 2 παράγραφος 4 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, αναφέρεται ρητά η απαγόρευση απειλής ή η χρήση βίας κατά της εδαφικής ακεραιότητας ή της πολιτικής ανεξαρτησίας οποιουδήποτε κράτους. Αλλά ούτε στο σχετικό για την αυτοάμυνα άρθρο 51 του Χάρτη τεκμαίρεται από πουθενά το δικαίωμα στο προληπτικό χτύπημα, παρά μόνο εάν το κράτος δεχθεί επίθεση. Κάθε άλλη ενέργεια προληπτικού πλήγματος εκφεύγει του Χάρτη του ΟΗΕ και θεωρείται παράνομη πράξη επιθετικότητας.
Το προληπτικό πρώτο πλήγμα, αν και αντίθετο νομικά και πολιτικά από τον ΟΗΕ και την διεθνή πρακτική, υιοθετήθηκε από τον Μπους τον νεότερο (γνωστό ως δόγμα Μπους), με αφορμή το χτύπημα στους δίδυμους πύργους την 11η Σεπτεμβρίου του 2001. Η επιθετικότητα του ιμπεριαλισμού, βρήκε την ευκαιρία νομιμοποίησης της κήρυξης ενός άτυπου παγκοσμίου πολέμου εναντίον, δήθεν, της τρομοκρατίας. Στην πραγματικότητα, άνοιξε τον δρόμο για τις ειδεχθείς πολεμικές επιχειρήσεις τότε στο Ιράκ και για τους διαρκείς πολέμους που βλέπουμε τα τελευταία χρόνια στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, στη Λιβύη, στη Συρία, στο Ιράν, και όπου αλλού οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις αποφασίζουν να ασκήσουν την επιθετικότητά τους.
Προληπτικά πλήγματα ονόμαζε και ο ναζισμός επί Χίτλερ τις επιθέσεις στις γειτονικές του χώρες. Κυρίαρχο ρόλο όμως στη διαμόρφωση του δόγματος του προληπτικού χτυπήματος, διαδραμάτισε και διαδραματίζει το κράτος – γενοκτόνος του Ισραήλ, αρχής γενομένης από τον πόλεμο με την Αίγυπτο το 1967, το δόγμα Μπέγκιν με την επίθεση σε πυρηνικό αντιδραστήρα του Ιράκ το 1981 και συνεχίζεται στις μέρες μας στη Γάζα, τη Συρία, το Ιράν, το Λίβανο, την Υεμένη. Το προληπτικό χτύπημα είναι προϊόν της αγγλοαμερικανικής διπλωματίας και πολιτικής, εφαρμόστηκε υποδειγματικά στο πεδίο από το Ισραήλ και μετατράπηκε σε παγκόσμιο γεωπολιτικό δόγμα από τις ΗΠΑ του Τζορτζ Μπους.
Κανένα κράτος σήμερα στον κόσμο δεν αποδέχεται το προληπτικό χτύπημα. Όλες οι ενέργειες που δικαιολογούνται ως “προληπτικό χτύπημα” από τις δυνάμεις του ιμπεριαλισμού (ΗΠΑ, Ισραήλ, ΝΑΤΟ), δεν έχουν τη νομιμοποίηση του ΟΗΕ, αντίθετα έχουν καταδικαστεί επανειλημμένα, όπως άλλωστε και το δόγμα Μπους.
Φαίνεται πως στην Ελλάδα σήμερα, οι θιασώτες του προληπτικού χτυπήματος έναντι της Τουρκίας αγνοούν τόσο τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου, όσο και τι σημαίνει προληπτική – αποτρεπτική άμυνα, πριν να φτάσουμε να συζητάμε ασυναρτήτως για προληπτικά πλήγματα.
Πότε ακριβώς οι κύριοι αυτοί έχουν ασκήσει προληπτική άμυνα τα τελευταία χρόνια έναντι της επιθετικότητας της Τουρκίας; Αυτοί που δεν έχουν ασκήσει ούτε τα νόμιμα δικαιώματα της Χώρας που προβλέπονται από το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας, μιλάνε για προληπτικό χτύπημα!
Πότε ακριβώς απελευθερώθηκαν, επί παραδείγματι, κανόνες εμπλοκής, όταν η Τουρκία επανειλημμένα παραβιάζει κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας;
Θυμάται κανείς τις επακουμβήσεις;
Μήπως θυμάται κανείς την Κάσο, όπου απεμπολήθηκε η εθνική κυριαρχία και αναγνωρίστηκαν οι διεκδικήσεις της Τουρκίας;
Μήπως θυμάται κανείς τον τρόπο που αντιμετωπίστηκε από την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία, η ηρωϊκή ενέργεια του κυβερνήτη Σαλιάρη όταν ενήργησε κατά της τουρκικής φρεγάτας Kemal Reis στο ανατολικό Αιγαίο;
Πότε αντιμετωπίστηκε το παράνομο casus belli της Τουρκίας έναντι της άσκησης εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδας, όπως επιτάσσει το Διεθνές Δίκαιο όταν ένα κράτος υφίσταται άμεση απειλή πολέμου;
Πότε επιχειρήθηκε μέσα στην Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ή στο Συμβούλιο Ασφαλείας να καταγγελθεί η Τουρκία ως άμεση απειλή για την Ελλάδα;
Για ποιο λόγο λοιπόν σήμερα, ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ, δημοσιογραφικοί φορείς και άλλα πρόσωπα, επιμένουν να επαναφέρουν για λογαριασμό της Ελλάδας το προληπτικό χτύπημα έναντι της Τουρκίας, όταν δεν έχουν πράξει το παραμικρό για την προληπτική άμυνα;
Για ποιο λόγο τώρα, που το Ισραήλ απομονωμένο ήδη ως παρίας από την διεθνή κοινότητα, σε τροχιά σύγκρουσης γεωπολιτικών συμφερόντων με την Τουρκία στην ευρύτερη περιοχή της ανατολικής Μεσογείου και οργανικά διαπλεκόμενο με το καθεστώς οργανωμένου εγκλήματος εντός και εκτός της ελληνικής επικράτειας, ζυμώνεται προς την κοινή γνώμη το δόγμα του προληπτικού χτυπήματος;
Οι σημερινοί φερόμενοι ως πατριώτες, ή νατοπατριώτες, που επιθυμούν το ξεκαθάρισμα λογαριασμών με την Τουρκία μέσω προληπτικού χτυπήματος, είτε πρακτορεύουν τα συμφέροντα του Ισραήλ, είτε ενεργούν ως χρήσιμοι ηλίθιοι, προκειμένου η Ελλάδα να βρεθεί σε δυσμενέστερη θέση από αυτήν που ήδη βρίσκεται. Μια Ελλάδα οικονομικά και πολιτικά χρεοκοπημένη, με το λαό της στο καναβάτσο, που έχει παραδώσει την άμυνά της στο ΝΑΤΟ και το Ισραήλ, και που φλερτάρει ακάθεκτη με τη δυνατότητα να βρεθεί στο μάτι του κυκλώνα της παγκόσμιας πολεμικής έγερσης και να μετατραπεί σε μια Ουκρανία της Μεσογείου, προς χάριν των πολεμικών επιδιώξεων κρατών – δολοφόνων.
Ο ελληνικός λαός πρέπει να αφουγκραστεί τις εξελίξεις και να απαιτήσει την απεμπλοκή από κάθε είδους πολεμική συμμαχία που οδηγεί μαθηματικά στην αυτοεξάλειψη. Η Ελλάδα χρειάζεται να αποκτήσει προληπτική άμυνα, κατακτώντας πρωτίστως την εθνική της ενότητα μέσα από την οικονομική και παραγωγική ανασυγκρότησή της, όπως και την αποδέσμευσή της από τις διεθνείς δεσμεύσεις που κατατρώγουν το κοινωνικό της σώμα. Και να αναβιώσει το καθήκον της παλλαϊκής άμυνας, έναντι οποιουδήποτε εξωτερικού και εσωτερικού εχθρού που επιβουλεύεται την εθνική και λαϊκή κυριαρχία της.
