ΠΑΤΗΣΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΜΕΝΟΥ

Γιατί οι «αμαρτίες» της Τουρκίας την οδηγούν στη διάλυση και στην εξαφάνιση!

ΑΠΟΨΕΙΣ. - 5 Αυγ 2019 - 12:31
Loading...
Υποστηρίξτε το triklopodia με μια δωρεά για ανεξάρτητη ενημέρωση

Η Τουρκία ψυχορραγεί. Όλα είναι εναντίον της, θαρρείς και όλη Φύση, ακόμη και τα σκουλήκια, έχουν στραφεί εναντίον της. Πόσο δε μάλλον και οι ίδιοι οι σύμμαχοί της στο ΝΑΤΟικό γκρούπ. Αλλά τι συμβαίνει; Πώς φτάσαμε ως εδώ; Είναι πρωτόγνωρα όντως αυτά τα δρώμενα ή μήπως υπήρξε σοβαρό υπόβαθρο στο παρελθόν και το αγνοούμε;
Η ιστορία αυτή δεν είναι και τόσο καινούργια, όσο θέλουμε όλοι να νομίζουμε. Είναι παλιά! Τόσο παλιά δε, όσο και ένα γραμμόφωνο της εποχής του 2ου ΠΠ. Και μιλώ πολύ σοβαρά.

Γράφει ο Πύρινος Λόγιος

Η Τουρκία είναι κατ’ αρχάς, μια χώρα τρομερά υπερτιμημένη. Η Δύση, επί της ουσίας, την φοβόταν πολύ, τόσο όσο ήταν ακόμη Οθωμανική Αυτοκρατορία, αλλά όσο και όταν μεταλλάχθηκε σε κάτι άλλο, σε κάτι υβριδιακό, μεταξύ ισλαμικής αλλά και δυτικής χώρας με λατινικό αλφάβητο, πλήρως όμως στρατιωτικοποιημένης με εγγυητή όλων αυτών τον στρατό και που ο «κατασκευαστής» της λεγόταν Μουσταφά Κεμάλ ή πιο απλά Ατατούρκ, δηλαδή «Πατέρας των Τούρκων»(Νεό-Τούρκων).

Εξ αρχής η Δύση συνδιαλέχθηκε μαζί της, γιατί «είδε» σε αυτήν, ένα κράτος που θα στήριζε επάνω του τα συμφέροντά της. Ένα κράτος – μπαμπούλα, που στο μυαλό του είχε μόνο πώς να σκοτώνει, να σφάζει και χύνει ποταμούς αίματος, αν στο μεταξύ φυσικά πληρωνόταν αδρά γι αυτό. Όπως ακριβώς, ένας πληρωμένος φονιάς μιας μαφιόζικης «οικογένειας». Ο οποίος και θα δρούσε πάντα εν ονόματι των συμφερόντων του αφεντικού του.

Η Τουρκία, ο Β’ΠΠ και οι πρώτες φοβίες

Λίγο πρίν το ξέσπασμα του Β’ ΠΠ, η Δύση ήταν μόνο…η Αγγλία με μερικά ακόμη κράτη της Ευρώπης, όπως η Γαλλία, το Βέλγιο και η Ολλανδία. Η Αμερική ήταν κάτι σαν «άλλος πλανήτης» και εκείτο…μακράν. Η Πολωνία είχε βεβαίως την εύνοια της Αγγλίας όπως και η Τσεχοσλοβακία, αλλά εκεί ανακατεύτηκε η Γερμανία του Χίτλερ και τα συμφέροντα των Άγγλων απλώς εξανεμίστηκαν. Τότε άρχισαν τα παζάρια εκ νέου με τον Κεμάλ, αλλά ήταν αργά. Τον πρόλαβε ο θάνατος. Ο πόλεμος ξέσπασε και οι δυνάμεις του Άξονα βρέθηκαν να κατέχουν με το «καλημέρα» σχεδόν το 70% της κεντρικής και δυτικής Ευρώπης, ενώ μόνο ένα κράτος στα νότια είχε πεί ένα βροντερό ΟΧΙ και όρθωσε ανάστημα σε αυτήν την σιδερόφραχτη πολεμική μηχανή. Η Ελλάδα του Ιωάννη Μεταξά.

Η Τουρκία, που θρηνούσε ακόμη τον «πατερούλη» της, έτρεμε σαν το ψάρι, φοβούμενη το ότι πολλά πράγματα που είχαν διευθετηθεί μετά τον Α’ ΠΠ, ενδεχομένως να αλλάξουν τώρα ή να διευθετηθούν αλλιώς. Αναλόγως ποιοί θα είναι οι νικητές και ποιοί οι ηττημένοι και αναλόγως ασφαλώς με το μέγεθος της ήττας των ηττημένων. Άλλως τε, οι λογαριασμοί που είχαν μείνει ανοιχτοί τότε, εκκρεμούσαν (και εκκρεμούν ακόμη) και οι Νέο-Τούρκοι έτρεμαν μήπως και πάλι άνοιγαν οι ασκοί του Αιόλου και άλλαζαν τα «κόζια» εναντίον τους. Ο στρατηγός Τσακμάκ, που είχε τότε την πρωθυπουργία, φοβόταν (εαν οι Έλληνες προελάμβαναν νικηφόρα τελικά στο αλβανικό μέτωπο) επίθεση από την Ελλάδα, παρά το σύμφωνο συμμαχίας που είχαν μαζί της και με τη Γιουγκοσλαβία. Οι φόβοι του όμως εξανεμίστηκαν, όταν ο Χίτλερ έκανε πράξη την εαρινή επίθεση που είχε εξαγγείλει εναντίον της Ελλάδας και έτσι η Τουρκία απλά έμεινε θεατής των πολεμικών γεγονότων, προετοιμάζοντας τον εαυτό της για την επόμενη μέρα. Οι Αμερικανοί από την άλλη, καλόβλεπαν την συμμετοχή των Τούρκων σε μια ευρύτερη συμμαχική δύναμη, μετά και την συμμετοχή της Τουρκίας στην εκστρατεία των Ηνωμένων Εθνών στην Κορέα. Τελικά, μετά και το δόγμα Τρούμαν, η Τουρκία εντάχθηκε σε αυτήν την συμμαχική δύναμη που ονομάστηκε ΝΑΤΟ. Οι Δυτικοί επίσης, με επικεφαλής πλέον τις ΗΠΑ και όχι την Αγγλία, είδαν στην Τουρκία τον καταλληλότερο σύμμαχο, αυτόν δηλαδή που με το υβριδικό καθεστώς (μεταξύ δημοκρατίας και στρατοκρατίας) που τον διείπε και πάσχιζε να βρεί τρόπο επιβίωσης, θα ήταν ο πιο συνεργάσιμος σύμμαχος σε έναν ψυχρό πόλεμο που μόλις είχε ξεκινήσει.

Οι Αμερικανοί είχαν αφάνταστη εκτίμηση στα στρατοκρατικά καθεστώτα, γιατί πίστευαν πως ήταν τα πιο κατάλληλα για τους σκοπούς αυτούς. Κάπως έτσι προέκυψε και για εμάς το στρατιωτικό καθεστώς της Χούντας, επειδή δεν είχαν καμμιά εμπιστοσύνη στους Έλληνες πολιτικούς, οι οποίοι παράδερναν μεταξύ αριστερισμού και κεντρώου σοσιαλισμού. Γενικώς δεν είχαν καμμιά εμπιστοσύνη στην αδύναμη πλέον Ελλάδα, που προσπαθούσε να ορθοποδήσει ύστερα από έναν τρομακτικό και φονικότατο εμφύλιο, για τον οποίο η ίδια δεν είχε καμμιά ευθύνη. Η ευθύνη ήταν των Δυτικών ιμπεριαλιστών και των Ρώσων κομμουνιστών. Παραταύτα, η Ελλάδα έπρεπε να παραμείνει με κάθε τρόπο στον δυτικό συνασπισμό.

Έτσι, η υπερτιμημένη πια Τουρκία, τίθεται επικεφαλής στο νοτιοανατολικό τμήμα του ΝΑΤΟ, με σκοπό να αποτελέσει την αιχμή του δόρατος σε μια επεκτατική κίνηση της ΕΣΣΔ. Από αυτό ακριβώς το σημείο ξεκινάει και η…περίεργη και περίπλοκη σχέση της με τη Δύση και τους Αμερικανούς, η οποία και θα καταλήξει στη σημερινή άκρως προβληματική θέση.

Οι πρώτες αψιμαχίες και η δυσφορία των Δυτικών έναντι των Τούρκων

Μια από τις πρώτες κυνικές, αλλά ταυτόχρονα και σημαδιακές, απαιτήσεις των Τούρκων μετά το τέλος του Β´ΠΠ, ήταν η κατηγορηματική άρνηση τους να επιστρέψουν στο συμμαχικό ταμείο για επιστροφή στους δικαιούχους, το χρυσάφι των Ναζί που οι τελευταίοι έκλεψαν από Εβραίους και άλλους, και φύλαγαν στην Τουρκία, γεγονός που μόλις πρίν δύο μήνες, αποκάλυψε και επίσημα το Κογκρέσσο των ΗΠΑ.

Από τότε δημιουργήθηκε ένα προηγούμενο ως προς τις απαιτήσεις της Άγκυρας και την ικανοποίησή τους από τη Δύση. Ενώ για παράδειγμα η Τουρκία δεν συμμετείχε στον Β´ΠΠ και δεν είχε απώλειες αλλά πολλαπλά κέρδη στη διάρκειά του, απαίτησε και πήρε μεγάλη βοήθεια από το Σχέδιο Μάρσαλ, παρά τις αρχικές αντιρρήσεις της Ουάσιγκτον. Οι δομές της χώρας και η οικονομία της οικοδομήθηκαν με δωρεάν βοήθεια και χαριστικά δάνεια από τη Δύση και το ΝΑΤΟ, σε αντίθεση με την «μικρή» Ελλάδα που πιέστηκε σφόδρα και χωρίς ουσιαστικό αντάλλαγμα, να υπογράψει την μη απαίτησή της για πολεμικές αποζημιώσεις μέχρι και έαν η Γερμανία επανενωθεί ποτέ.

Οι Τούρκοι όμως δεν αρκέστηκαν σε αυτό. Άρχισαν σιγά σιγά να απαιτούν όλο και περισσότερα, βάζοντας στο «μάτι» την ίδια την Κύπρο και με την αφορμή του ξεσπάσματος της εξέγερσης της οργάνωσης ΕΟΚΑ η οποία και εδημιουργήθη λόγω της αθέτησης από την Αγγλία των υποσχέσεων που είχε δώσει περί διεξαγωγής δημοψηφίσματος για ανεξαρτησία με σκοπό την ένωσή της με την Ελλάδα, ο Αντνάν Μεντερές που είχε στο μεταξύ κερδίσει τις εκλογές, αποστέλλει διάβημα διαμαρτυρίας πρός το Αγγλικό Στέμμα για την συμπεριφορά των Ελλήνων στη μεγαλόνησο και απαιτεί, παρά το γεγονός πως στην Συνθήκη της Λωζάννης η Τουρκία υπέγραψε ότι δεν έχει καμμιά απαίτηση στην Κύπρο, να έχει λόγο με το πρόσχημα της μικρής τουρκικής μειονότητας που υπήρχε στο νησί. Και για να κόψει οριστικά τον βήχα των Ελλήνων, δημιουργεί μια «φοιτητική» οργάνωση (που στην ουσία ήταν παρακρατική με συμμετοχή πρώην κατάδικων και δολοφόνων) που την ονομάζει «Η Κύπρος είναι τουρκική» και εξαπολύει επίθεση στο ελληνικό στοιχείο της Κων/πολης με τα γνωστά γεγονότα του Σεπτεμβρίου του 1955, εκβιάζοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο την ίδια την Ελλάδα την οποία και θεωρούσε υπεύθυνη για τον ξεσηκωμό των Κυπρίων. Οι Άγγλοι στην αρχή δυσανασχέτησαν επειδή θεωρούσαν την υπόθεση αυτή εσωτερικό ζήτημα μεταξύ αυτών των ίδιων και των Κυπρίων και το μόνο που δεν ήθελαν ήταν να ανακατευτούν οι Έλληνες και οι Τούρκοι ταυτόχρονα. Αυτό ήταν το πρώτο σημάδι που άρχισε να ανησυχεί τους δυτικούς. Αργότερα βέβαια μπορεί οι Άγγλοι να το βρήκαν ως μια πραγματικά ουρανοκατέβατη ευκαιρία για να μπορούν επί της ουσίας να ελέγχουν το νησί, αλλά η από το πουθενά απαίτηση των Τούρκων να πάρουν«τα μισά», ξένισε τον συμμαχικό δυτικό συνασπισμό.

Η πρώτη μεγάλη κρίση που ξέσπασε μεταξύ ΗΠΑ πλέον και Τουρκίας, οφείλεται σε αυτό ακριβώς το ζήτημα. Στο Κυπριακό.

Τα Χριστούγεννα του 1963, με αφορμή την πρόταση του Μακαρίου για την αναθεώρηση 13 σημείων του Συντάγματος, ο Ντενγκτάς και οι Τουρκοκύπριοι – με την παρότρυνση φυσικά του Ινονού (τότε πρωθυπουργού της Τουρκίας)- εγκαταλείπουν τη Βουλή, την κυβέρνηση και όλα τα δημόσια αξιώματα και αρχίζουν να συγκεντρώνονται σε θυλάκους εντός του κυπριακού εδάφους, οι οποίοι στην ουσία λειτουργούν ως κράτος εν κράτει. Ξεσπούν ταραχές ανάμεσα σε Ελληνοκυπρίους και Τουρκοκυπρίους, η ένταση κλιμακώνεται και η Τουρκία απειλεί ανοικτά με εισβολή στην Κύπρο, ενω παράλληλα τουρκικά μαχητικά παραβιάζουν τον εναέριο χώρο και τουρκικά πλοία κινούνται κοντά στις ακτές. Ο τότε πρόεδρος Τζόνσον, που είχε ως πρώτη προτεραιότητα την εισβολή στο Βιετνάμ και μόνο αυτό του έλειπε, να είχε δηλαδή και στα πόδια του το καπρίτσιο των Τούρκων που θα μπορούσε κάλλιστα να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις, τα παίρνει άγρια με τους Τούρκους, στέλνοντας μια επιστολή κόλαφο στον Ινονού να μη διανοηθεί να εισβάλλει στη Κύπρο και τον απειλεί ακόμη και με αποπομπή από το ΝΑΤΟ. Τότε ο γέρο-Ινονού, συμβουλεύεται τον στρατιωτικό σύμβουλο και μετέπειτα δικτάτορα Εβρέν στο πώς να χειριστεί το θέμα κι αυτός τον συμβουλεύει να κάνει το…απονενοημένο: Να στραφεί πρός την…ΕΣΣΔ, δηλαδή την κομμουνιστική Ρωσία (!) προκειμένου να εξισορροπήσει την αμερικανική στάση! Καθαρός εκβιασμός που να τινάξει την γεωστρατηγική στη Μεσόγειο στον αέρα. Ο Χρουστσόφ μόνο που δεν πέταξε απ’ τη χαρά του τότε, ενώ ο Τζόνσον κόντεψε να πάθει εγκεφαλικό! Φυσικά μεσολάβησαν οι διπλωμάτες και η κρίση αποσοβήθηκε στο παρά ένα!

Εκείνη η επιστολή Τζόνσον, πιστεύουν πολλοί ιστορικοί μεταξύ αυτών και εγώ ο ίδιος, ότι προκάλεσε την πρώτη και μεγάλη ζημιά στις αμερικανο – τουρκικές σχέσεις και θεωρείται ως ημερομηνία κατά την οποία ξεκίνησαν τα προβλήματα στις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών.

Τα «φουντούκια», οι εκβιασμοί και η εισβολή στην Κύπρο

Η δεύτερη μεγάλη κρίση μεταξύ των Δυτικών και της Τουρκίας, ξέσπασε με το λεγόμενο «Ζήτημα των Φουντουκιών», όπου η κυβέρνηση Νίξον τότε, μετά από απαίτηση των αμερικανών παραγωγών φουντουκιού, επέβαλε μεγάλους δασμούς στην εισαγωγή ξηρών καρπών από την Τουρκία. Οι Τούρκοι διαμαρτυρήθηκαν έντονα και μάλιστα απείλησαν να αποχωρήσουν ακόμη κι απ το ΝΑΤΟ αν η αμερικανική κυβέρνηση επέμενε στην δασμολογική πολιτική της. Τελικά, η Αμερική λύγισε και …πτώχευσαν πολλοί παραγωγοί στην Αμερική από το τερτίπι αυτό των Τούρκων. Αυτό ήταν το δεύτερο μεγάλο πλήγμα, που αποτέλεσε και την γενεσιουργό αιτία και αφορμή για να ανοίξει μια άλλη σχολή σκέψης στις ΗΠΑ, αυτή της αμφισβήτησης της Τουρκίας ως ένα κράτος με σταθερότητα και εμπιστοσύνη στα δυτικά ιδεώδη και στις διμερείς σχέσεις.

Τα πράγματα όμως δεν σταματούν εδώ, έχουν και συνέχεια.

Μετά την εισβολή στη Κύπρο των Τούρκων, το Κογκρέσσο, που στο μεταξύ είχε περάσει στην άλλη πλευρά, αυτή δηλαδή των «Τούρκοσκεπτικιστών», επέβαλε ένα μερικό εμπάργκο όπλων στη Άγκυρα, λόγω της παράνομης χρήσης αμερικανικών όπλων στην τουρκική επιδρομή κατά της Κύπρου το 1974, ακολουθώντας την τότε επιστολή Τζόνσον που είχε σταλεί στον Ινονού. Νέος ξεσηκωμός των Τούρκων από τον Ντεμιρέλ αυτή τη φορά, που ουρλιάζει για «αδικία» και κατηγορεί την αμερικανική πολιτική ως …κοντόφθαλμη! Αλλά φυσικά η αλήθεια ήταν άλλη. Ο Φόρντ, τότε πρόεδρος της υπερδύναμης, πολέμησε με νύχια και με δόντια το μερικό εμπάργκο αλλά συγχρόνως παρείχε και μέσω άλλων Νατοϊκών χωρών, όπως της Ιαπωνίας, της Νοτίου Κορέας και άλλων, περισσότερη στρατιωτική και οικονομική βοήθεια προς την Άγκυρα από ό,τι πριν το εμπάργκο και ασφαλώς οι πολιτικές Νίξον-Κίσσινγκερ-Φόρτ, «επέτρεψαν» στην Άγκυρα να κατακτήσει την μισή σχεδόν Κύπρο και να παραμένει εκεί ως κατοχική δύναμη από τότε.

Ο ίδιος ο Ντεμιρέλ μάλιστα, το 1979 λίγες μέρες πρίν το πραξικόπημα του Κενάν Εβρέν και με την οικονομία της Τουρκίας υπό κατάρρευση, είχε πεί κατάμουτρα στον εμβρόνητο Σάιρους Βάνς ότι «Αυτοί οι εκβιασμοί για εμπάργκο και τέτοια καλό είναι να εκλείψουν. Πρέπει να πληρώνετε τους λογαριασμούς μας, γιατί μας έχετε ανάγκη κι αυτό καλό είναι να το θυμάστε».

Φυσικά, οι Αμερικανοί ποτέ δεν το …ξέχασαν. Καί πλήρωναν καί δεχόταν διαρκείς ταπεινώσεις από τους… «συμμάχους» τους.

Ασφαλώς και υπάρχουν κι άλλα που έκαναν τους Αμερικανούς να φτάσουν στο «αμήν». Παρά τα ατελείωτα δάνεια (την…πληρωμή των λογαριασμών που είχε πεί ο Ντεμιρέλ), την στρατιωτική βοήθεια του 7 προς 10, τις χοντρές μπίζνες και τον πακτωλό των κερδών από τον πόλεμο του Κόλπου και τόσα και τόσα άλλα ευεργετήματα, η Τουρκία είχε αρνηθεί κατηγορηματικά να χρησιμοποιηθεί η βάση του Ιντσιρλίκ για πολλές επιχειρήσεις των ΝΑΤΟικών όπως αυτές του 1958, του 1983, του 1989, του 1993, του 2003, του 2006… δηλαδή στο περίπου 70% των Αμερικανόνατοικων επιχειρήσεων. Κάποια στιγμή το σχοινί θα έσπαγε.

Ο Γέρων Παΐσιος «προφητεύει» την διάλυση της Τουρκίας

Και τότε, αρχές της δεκαετίας του 90 ή κάπου εκεί, έρχεται ο Μέγας Γέρων Άγιος Παΐσιος, να ξεστομίσει αυτή τη φοβερή κουβέντα που άφησε τους πάντες ενεούς, πιστούς και άπιστους, με το στόμα ανοιχτό δηλαδή και τα μάτια ορθάνοιχτα:

«Η Τουρκία θα διαλυθεί, και μάλιστα θα την διαλύσουν οι ίδιοι οι σύμμαχοι! Θα την τεμαχίσουν ΕΥΓΕΝΙΚΑ. Ήδη άρχισε η αντίστροφη μέτρηση. Οι Κούρδοι θα πάρουν τα δικά τους εδάφη, οι Αρμένιοι τα δικά τους και εμείς τα δικά μας. Ύστερα από τον μεγάλο πόλεμο, οι σύμμαχοι θα μας παραχωρήσουν την Κωνσταντινούπολη. Αυτά θα γίνουν όχι τώρα, αλλά αργότερα, όταν αλλάξουν οι πολιτικοί στην Τουρκία, φύγουν αυτοί που την κυβερνούν τώρα και έρθουν άλλοι. Σε αυτά τα χρόνια που έρχονται, όχι τώρα, αλλά σύντομα!»

Ξαφνικά κι απ’ το πουθενά, ο Άγιος πλέον Γέροντας, μας δίνει μια άλλη εικόνα, μια άλλη μελλοντική οπτική, εντελώς ανατρεπτική και…αναρχική για την εποχή εκείνη. Η Τουρκία, η χώρα παρίας που το μόνο που έκανε ήταν να εκμεταλλεύεται τους δυνατούς και να τους αρμέγει, «χτίζοντας» σιγά σιγά και μεθοδικά την αυριανή της εικόνα σύμφωνα με το μεγάλο Σύμφωνο του 1923, αυτό της περιφερειακής υπερδύναμης, να είναι χώρα προς…διάλυση; Να συμβούν δηλαδή τα…ύστερα του Κόσμου; Μα πώς; Τόσες φορές οι Αμερικάνοι προσπάθησαν να την συνετίσουν, να την περιορίσουν και να την συνεφέρουν και δεν πέτυχαν τίποτε. Και το χειρότερο; Εξακολουθούν να υποκύπτουν στις απαιτήσεις και στις παρανοϊκές της διεκδικήσεις! Πώς είναι δυνατόν λοιπόν να…διαλυθεί και μάλιστα…ευγενικά;

«Αυτό είναι το θέλημα του Θεού», απαντούσε κάθε φορά ο Άγιος μπροστά στις δίκαιες απορίες αλλά και αντιρρήσεις των κοσμικών Ελλήνων που τον επισκέπτονταν.

Ας δούμε τώρα πώς…εξελίσσεται αυτό το… «θέλημα» και πώς συμβαίνει αυτό το «αδύνατο παρά τοις ανθρώποις, δυνατό παρά τω Θεώ»!

Το «Θεϊκό Σχέδιο» και η δημιουργία των προϋποθέσεων

Η δεκαετία του 2000, βρίσκει την Τουρκία παντοδύναμη. Έχοντας ήδη βγεί από μια μεγάλη οικονομική κρίση που την είχε οδηγήσει στο Δ.Ν.Τ και έχοντας ήδη στο παλμαρέ της τεράστιας σημασίας νίκες επί της Ελλάδας την περασμένη δεκαετία (το 1995 με το θερμό επεισόδιο των Ιμίων, την παραδοχή του Σημίτη αργότερα για τα «δικαιώματα της Τουρκίας στο Αιγαίο» και την εξασφάλιση μέσω του casus belli για την μη επέκταση των Ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 Ν.μ.) βάζει πλώρη πλέον για το τελικό της σχέδιο. Την επιστροφή των χαμένων εδαφών όπως αυτά της είχαν αφαιρεθεί κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων του 12-13 και του Α’ΠΠ με τις συνθήκες των Σεβρών και της Λωζάννης, αλλά και την επιστροφή εδαφών στην Μέση Ανατολή, όπου όμως εκεί πρωτοστατεί η βαριά σκιά των Εβραίων του Ισραήλ.

Τότε όμως συμβαίνει και το πρώτο σεισμικό πολιτικό γεγονός που προκαλεί αμηχανία αλλά και σκεπτικισμό στη Δύση: Εντελώς αναπάντεχα (όλοι περίμεναν νέα πραξικοπηματική κίνηση από τον Στρατό) η «παλιά φουρνιά» που είχε επισημάνει ως «σημάδι» ο Άγιος Γέροντας, φέυγει και έρχεται η νέα φουρνιά, με επικεφαλής τον Ταγίπ Ερτογάν και το ισλαμιστικό κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης στα πολιτικά πράγματα της Τουρκίας. Στο μεταξύ, η Άγκυρα με επικεφαλής τον Μεσούτ Γιλμάζ, κλείνει μια συμφωνία που εν πολλοίς χαρακτηρίστηκε και η συμφωνία του αιώνα. Η Τουρκία, μπαίνει συνεταίρος στο πρόγραμμα κατασκευής των 5ης γενιάς αεροσκαφών από την Λόκχιντ Μάρτιν, τα περίφημα F35, που θα καθιστούσαν την Τουρκία υπερδύναμη στη Μεσόγειο και στο Αιγαίο.

Η ελληνική αντίδραση σχεδόν μηδενική, διότι οι Έλληνες πολιτικοί είχαν ως στόχο αφ´ενός την πλήρη ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ, άρα και… «ακίνδυνη» και δεύτερον, η εισδοχή της Ελλάδας στον σκληρό πυρήνα του Ευρώ, θα καθιστούσε κατά την άποψη τους, την Ελλάδα ως την…οικονομική υπερδύναμη της περιοχής. Με αιχμή του δόρατος λοιπόν της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας τις δύο αυτές προοπτικές, η Ελλάδα του Ψευτορωμαίϊκου αδιαφορεί για την τουρκική αυτή κίνηση, με αποτέλεσμα να υποσκάψει έτσι το ίδιο της το μέλλον. Όμως, πράγματι «ο Θεός είχε το δικό Του σχέδιο», όπως υποστήριζε με θέρμη ο εκλιπών πλέον Άγιος Γέροντας.

Στο μεταξύ ο Ερτογάν δείχνει να έχει τις…πιο καλές προθέσεις. Με αιχμή του δόρατος την «πολιτική των μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες» του Αχμέτ Νταβούτογλου, τείνει «χείρα φιλίας» πρός τους Έλληνες με συνέπεια να περάσει στο…ντούκου και την ξαφνική ανακήρυξη της ΑΟΖ από τον Κύπριο πρόεδρο Τάσσο Παπαδόπουλο τον Απρίλιο του 2004. Ο Παπαδόπουλος με την κίνησης του αυτή, δέχτηκε τη σφοδρή επίθεση τόσο του Σημίτη, όσο και λίγο αργότερα, του Καραμανλή και της ίδιας της Μπακογιάννη, δηλαδή όλου σχεδόν του πολιτικού συστήματος της Ελλάδας, επειδή φοβόταν μήπως και…χαλάσει το καλό κλίμα που είχε δημιουργηθεί μεταξύ των δύο χωρών και…μπεί ο ελλαδικός χώρος σε νέες «περιπέτειες». Ήταν η μεγάλη ΝΤΡΟΠΗ για την Ελλάδα και τους κυβερνήτες της, που ενώ από τη μία πίεζαν αφάνταστα τον Τάσσο να μην προχωρήσει και επίσημα στην ανακήρυξη αυτή αφ’ ενός και αφ’ ετέρου, να δεχτεί και να υπογράψει το επαίσχυντο κείμενο του Κόφφι Ανάν για την Κύπρο για να κλείσει επιτέλους το θέμα αυτό και να προχωρήσει και η ενταξιακή διαδικασία στην ΕΕ. Ο Τάσσος φυσικά απλώς τους έφτυσε και έκανε αυτό που θα έκανε κάθε γενναίος ηγέτης που θέλει να λέγεται Έλληνας. Προχώρησε στην ανακήρυξη της ΑΟΖ και απέρριψε το σχέδιο Ανάν. Η αντίδραση του Ερτογάν; Σχεδόν…μηδενική! Απλώς περιορίστηκε σε κάτι φανφαρονικές διαμαρτυρίες που ξεχάστηκαν την επόμενη μέρα. Ήταν η ΠΡΩΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΗΤΤΑ για την Τουρκία της…νέας Εποχής που πέρασε όμως στα…πολύ ψιλά των εφημερίδων. Ακριβώς επειδή δεν μπορούσε κανείς να φανταστεί τη συνέχεια, την ραγδαία αυτή εξέλιξη που θα είχε αυτή η ιστορία.

Ο δρόμος πρός την πτώση

Και ενώ όλα έδειχναν να βαίνουν καλώς για τον Ερτογάν και την κουστωδία τους (η Τουρκία εξελίσσει την οικονομία της ραγδαίως, μεγάλες επενδύσεις έρχονται από παντού, τα παράλιά της μεταμορφώνονται από τις υπερσύγχρονες τουριστικές εγκαταστάσεις, το κατά κεφαλήν εισόδημα σταθεροποιείται κατά μέσο όρο στα 32,8 δολλάρια ανά ημέρα και η λίρα εκτοξεύεται στα 2,3 δολλάρια) έρχονται δύο μεγάλα γεγονότα να συνταράξουν συθέμελα το νέο πολιτικό σύστημα: Το χτύπημα με το ΜΑΒΙ ΜΑΡΜΑΡΑ το 2009 και το σκάνδαλο «Εργκένεκον» δύο χρόνια αργότερα.

Στην μέν πρώτη περίπτωση, η ισραηλινή κυβέρνηση θεώρησε την επέμβαση των Τούρκων ακτιβιστών ως χτύπημα της ίδιας της Τουρκίας εναντίον του Ισραήλ και ανάμειξή της στα εσωτερικά θέματα του Τέλ Αβίβ και στη δεύτερη περίπτωση, ως απόλυτη ανάμειξη των ΗΠΑ στα εσωτερικά ζητήματα της Τουρκίας και προσπάθεια ανατροπής του ισλαμιστικού καθεστώτος. Και οι δύο αυτές περιπτώσεις, αποτέλεσαν την αρχή του Τέλους της Τουρκίας.

Ο Ερτογάν αρχίζει να υποπτεύεται πως ο υπονομευτικός ρόλος της Ουάσιγκτον ίσως αρχίσει να γίνεται ανεξέλεγκτος και ξεκινάει με μανία τις διώξεις εναντίον των κεμαλιστών. Είχε στο μεταξύ προηγηθεί και η αναπάντεχη εμφάνιση του εξαπτέρυγου Αγγέλου στην Αγία Σοφία καθώς και η σχεδόν μεταφυσική εμφάνιση πάνω στα οθωμανικά διακοσμητικά της εκκλησίας, του σταυρού του Αγίου Ανδρέα, η οποία δεν γίνεται ορατή από γυμνό μάτι παρά μόνον μέσω ψηφιακής φωτογράφησης, περιπτώσεις που κατέγραψε με τρόμο ο τουρκικός τύπος και συγκλόνισαν τον Ερτογάν. Επίσης, το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα (2009-2011) κυκλοφόρησε και η επιτελική μέλετη του Τούρκου δημοσιογράφου και εξόριστου πλέον, Ισμαηλ Ντεγκίς περί επικείμενης διάλυσης της Τουρκίας και δημιουργίας ανεξάρτητου Κουρδικού κράτους, η οποία και συγκλόνισε τόσο την τουρκική κοινή γνώμη, όσο και την ίδια την Αμερική (ίσως επειδή διέρρευσαν κάποια σκοτεινά σχέδια της Ουάσιγκτον).

Η Τουρκία αρχίζει να διολισθαίνει πρός τον ολοκληρωτισμό και την καταστροφή. Ο Ερτογάν, σκοπεύοντας να αλλάξει πάση θυσία την πορεία προς την άβυσσο και από την άλλη βλέποντας την Κύπρο να κάνει συμφωνίες τη μία πίσω από την άλλη με εταιρείες κολοσσούς δίνοντας άδειες για έρευνες υδρογονανθράκων και κυρίως να εμφανίζεται σφόδρα ενοχλημένος με το ίδιο το Ισραήλ που αποφάσισε να συνεργαστεί με τη Λευκωσία στις έρευνες, αρχίζει να αντιδρά σπασμωδικά και νευρικά σαν να τρέχει να προλάβει να σταματήσει το τρένο που τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα προς τον εκτροχιασμό, ανοίγοντας μέτωπα παντού γύρω του και διαγράφοντας οριστικά και αμετάκλητα την πολιτική Νταβούτογλου που, κατά τη γνώμη του, δεν οδηγούσε πουθενά.

Μπαίνει μέσα στη φλεγόμενη Συρία έχοντας στο μεταξύ συνάψει άρρηκτες θέσεις με τους τζιχαντιστές του ΙΣΙΣ με μοναδικό σκοπό να εξαλειφθούν οι Κούρδοι και να εκτοπιστούν πέρα από την Ανατολική πλευρά του Ευφράτη και συγχρόνως, αρχίζει τα νταηλίκια στη Κύπρο με δυό φρεγάτες να σουλατσάρουν κοντά στα κατεχόμενα. Οι ΗΠΑ στη Συρία, απλώς «κάνουν» τα στραβά μάτια, έχοντας όμως από την άλλη ήδη φροντίσει να εξοπλίζονται οι Κούρδοι μέσω των Ισραηλινών με οπλισμό της Δύσης, ενώ ο Άσαντ, βλέποντας ότι οι Τούρκοι έχουν άλλα σχέδια και ότι βοηθούν φανερά πια τους τρομοκράτες του ΙΣΙΣ, ζητάει την έμπρακτη βοήθεια του Πούτιν. Οι Ρώσοι ανταποκρίνονται σχεδόν άμεσα και κατεβάζουν ό,τι πιο σύγχρονο έχουν από στρατιωτικό υλικό, το οποίο περνάνε επιδεικτικά από τα Στενά εξοργίζοντας τους Τούρκους. Και το λάθος δεν αργεί να συμβεί. Σε κάποια ανύποπτη φάση, οι Τούρκοι σε μια κίνηση καθαρού εκνευρισμού, καταρρίπτουν ένα Su-25, προκαλώντας την οργή των Ρώσων και του Βλαντιμίρ Πούτιν, ο οποίος απειλεί τον Ερτογάν με σοβαρές κυρώσεις και εμμέσως με …διάλυση! Οι ΗΠΑ παρακολουθούν σχεδόν αμήχανα τα τεκταινόμενα και «αφήνουν» τον Ερτογάν σχεδόν μόνο του, μη έχοντας την προθυμία να «πιαστούν» στα χέρια με τους Ρώσους, εξ αιτίας μιας τουρκικής «απερισκεψίας».

Από αυτό ακριβώς το σημείο, ξεκινάει η πλήρης αποδόμηση της Τουρκίας ως συμμάχου των ΗΠΑ, πράγμα που βλέπει ο Ερτογάν και γίνεται θηρίο, κάνοντας την απόλυτη κυβίστηση και προσκυνά τον…Βλαντιμίρ Πούτιν, μόλις λίγους μηνες μετά την κατάρριψη από τον τουρκικό στρατό του μοιραίου Su-25. Και έρχεται μετά το καταλυτικό γεγονός που μέλλει να αλλάξει οριστικά και αμετάκλητα την Τουρκία: το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου εναντίον του Ερτογάν, που θεωρείται ως δάκτυλος των ίδιων των ΗΠΑ για να τον ξεφορτωθούν. Εκεί τελειώνουν όλα.

Ο Ερτογάν γίνεται πανίσχυρος εντός των τοιχών, σηκώνει ανάστημα στην υπερδύναμη, χάνει εντελώς το μέτρο και για να εκδικηθεί τις ΗΠΑ συνάπτει απίστευτες συμφωνίες με τους Ρώσους, που αρχίζουν με το χτίσιμο πυρηνικού εργοστασίου στο Ακούγιου και φτάνουν μέχρι την προμήθεια των υπερσύγχρονων αντιαεροπορικών συστημάτων S400. Στο μεταξύ η απόλυτα εξωπραγματική, παρανοϊκή και ιμπεριαλιστική συμπεριφορά του, φέρνει απέναντί του άλλοτε παραδοσιακούς φίλους, όπως το Ισραήλ και η Αίγυπτος, οι οποίοι πλέον τον απειλούν ανοικτά με πόλεμο εάν τολμήσει και χτυπήσει την Κύπρο καθ’ οιονδήποτε τρόπο. Έχοντας χάσει το παιχνίδι στα ενεργειακά της Ανατολικής Μεσογείου, φτάνει στο σημείο να απειλήσει ανοικτά πλέον την Ελλάδα και να εισβάλει στην ελληνική υφαλοκρηπίδα, υποστηρίζοντας πως τα νησιά, είτε ως ανήκοντα σε κάποια χώρα είτε ως χώρα και τα ίδια, δεν δικαιούνται υφαλοκρηπίδας! Ασφαλώς πράττοντας το μέγα λάθος να …αμφισβητήσει ακόμη και την Βρετανία ή ακόμη και την ίδια την Μάλτα, υποστηρίζοντας πως…δεν δικαιούνται…ΑΟΖ! Φυσικά, αποδεικνύει έτσι κάθε μέρα την ίδια την επικινδυνότητά του ως ηγέτη μιας μεγάλης χώρας, που επιδιώκει δια μέσου των όπλων να ασκήσει…πίεση στην διεθνή κοινότητα. Αυτό τον φέρνει καθημερινά πιο κοντά σε αυτό που είναι ο μεγαλύτερος εφιάλτης του: Η διάλυση και ο τεμαχισμός της χώρας του.

Σήμερα, η κατάσταση είναι λίγο πολύ γνωστή. Η ιστορία με τους ρωσικούς πυραύλους, οδήγησε και στο τελικό χτύπημα. Την ακύρωση του μεγαλεπήβολου σχεδίου του να γίνει παντοκράτορας των αιθέρων της Μεσογείου μέσω των υπερσύγχρονων αεροπλάνων F35, με τον αποκλεισμό (τελεσίδικο γεγονός) από το πρόγραμμα και απώλεια των 115 αεροσκαφών που είχε παραγγείλει. Και όχι μόνον αυτό. Η άλλοτε κραταιά οικονομία του καταρρέει μέρα με την μέρα, τα σχέδιά του στη Συρία δεν προχωρούν, ο στρατός του έχει βαλτώσει στο Ιντλίμπ και εσχάτως, έρχεται και ευθέως η αμφισβήτησή του από τους τέως συνεργάτες του. Ο ίδιος ο Αχμέτ Νταβούτογλου, το άλλοτε δεξί του χέρι, σχεδόν τον απείλησε με ίδρυση νέου κόμματος και διεκδίκηση της προεδρίας στις νέες εκλογές του 2021.

Η «κατεστραμμένη» Ελλάδα από το πουθενά, ξαφνικά …αναβαθμίζεται και γίνεται στρατηγικός εταίρος των…ΗΠΑ!

Στον αντίποδα τώρα, έχουμε την Ελλάδα. Μια Ελλάδα υποτονική στις αρχές του 2000, με ήδη το γόητρό της να έχει πληγεί άσχημα μετά τις ήττες στα Ίμια και στη Σύνοδο της Λισαβώνας, να εχει χάσει την πατριωτική ορμή της και απλώς να περιφέρεται σαν μια βάρκα στο πέλαγος, έχοντας ως μόνο «φάρο» την ισχυρή επίδραση του νέου νομίσματος, του Ευρώ, που προσφέρει στους νεοΈλληνες μια ζωή με λαμπερό περιτύλιγμα. Ώσπου ξεσπάει η κρίση με τρομακτικό κύμα σαν τσουνάμι, και παρασύρει όλη τη χώρα στον βούρκο των μνημονίων. Μια κρίση, που την ακινητοποιεί και την αδρανοποιεί για δέκα ολόκληρα χρόνια. Χωρίς στρατό με ηθικό ακμαίο, χωρίς οπλισμό και χωρίς οικονομία, η βάρκα γίνεται καρυδότσουφλο σε τρικυμία.

Κι όμως… Παρ’ όλη την απαίσια κατάσταση που την είχε φέρει η ασυδοσία και ο απατρισμός των πολιτικών της, «κάποιο χέρι» την προστάτευε στιβαρά. Χωρίς στην κυριολεξία να σηκώσει ούτε το μικρό της δαχτυλάκι, τα τρομερά γεγονότα που συνέβαιναν έξω από την πόρτα της, δημιουργούσαν το υπόβαθρο για την μελλοντική της ανάσταση.

Ξαφνικά και από το πουθενά, γίνεται μέλος μιας …τριμερούς συμμαχίας με Ισραήλ, Αίγυπτο και Κύπρο υπό την αιγίδα των ΗΠΑ, με στόχο την εκμετάλλευση των ενεργειακών πηγών που βρίσκονται σε όλο το μήκος και το πλάτος των θαλασσών που αποτελούν την κυπριακή και ελλαδική υφαλοκρηπίδα. Ξαφνικά, εκεί που δεν υπήρχε ούτε ως υποψία, τουλάχιστον από στόμα πολιτικής εξουσίας, όλο το Ιόνιο αναβλύζει πετρέλαιο και φυσικό αέριο, τα παράλια της Κρήτης το ίδιο, ενώ στο Αιγαίο ανακαλύπτονται κάθε τρείς και λίγο και νέα κοιτάσματα. Από την άλλη, έχουμε μια ραγδαία αύξηση του ΑΕΠ, έξοδο από τα βασανιστικά και απαίσια μνημόνια και άνοδο του βιοτικού επιπέδου, με αποτέλεσμα σταδιακά η χώρα να ανακτά και πάλι την χαμένη της αυτοπεποίθηση. Η νέα κυβέρνηση που προέκυψε από τις εκλογές του Ιουλίου, δείχνει να στέκεται καλά στα πόδια της, εξαγγέλλοντας φοροαπαλλαγές και ήπια φορολογική πολιτική που είχε σαν αποτέλεσμα την ραγδαία άνοδο του ελληνικού χρηματιστηρίου, ενώ η εξαγγελία της κατασκευής του αγωγού East Med που θα ξεκινάει από το Ισραήλ και θα διασχίζει όλη την Αν. Μεσόγειο μαζεύοντας ό,τι ενεργειακό προκύψει από τις εξορύξεις και θα καταλήγει στην Ευρώπη, μέσω της Ελλάδας, την καθιστά «υπερδύναμη» στα…καλά καθούμενα!

Κι όμως…κι αυτό ακόμη είχε προρρηθεί από στόμα Άγιο. Και πιο συγκεκριμένα, ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, σε μια παράξενη ρήση του, είχε πεί πως «Το ποθούμενο θα έρθει, αλλά δύσκολα πολύ. Και όταν έρθει, τότε θα ανοίξουν ΟΙ ΘΗΣΑΥΡΟΙ ΤΗΣ ΓΗΣ και όλοι οι χριστιανοί θα τρώνε με χρυσά κουτάλια»….

Τι θέλω να πώ και πού θέλω να καταλήξω με όλα τα παραπάνω ιστορικά γεγονότα που αράδιασα;

Ότι το σχέδιο του Άγιου Θεού, βρίσκεται στην πιο μεγάλη φάση του τώρα πιά. Και εξελίσσεται όπως ακριβώς προείπαν οι Άγιοι Γέροντές μας, πρωτοστατούντος του Αγίου Παϊσίου.

Όλοι ζούμε τις μέρες αυτές που θα μας οδηγήσουν στην οριστική μας λύτρωση και στο «μεγάλωμα» της πατρίδας μας. Η ίδια η Ιστορία μιλάει από μόνη της. Κι αυτά που υπάρχουν γραμμένα σε αυτό το μακροσκελές κείμενο, δεν είναι παρά Η ΙΔΙΑ Η ΙΣΤΟΡΙΑ. Απίστευτη, απίθανη, ανατρεπτική και πλήρως ισοπεδωτική.

Το καταθέτω εδώ σε όλους εσάς τους Έλληνες, τα αδέρφια μου. Αν κάτι το βρείτε…παράξενο, δεν έχετε παρά να ανατρέξετε σε πηγές στο διαδίκτυο να βρείτε του λόγου μου το αληθές. Ό,τι έγραψα, είναι Ιστορία αυθεντική. Είμαι Ιστορικός άλλως τε και έχω καθήκον να το κάνω. Κλείνοντας το κείμενό μου, ένα μόνο μπορώ να πώ:

Ο Θεός είναι μαζί μας Έλληνες. Και θα είναι μαζί μας, μέχρι τη συντέλεια του Κόσμου. Το απέδειξε έπμπρακτα τώρα, το αποδεικνύει και πάντα.

«Αχ, να ζούσα λίγα χρόνια ακόμη, να έβλεπα την πατρίδα μου μεγαλωμένη… Αλλά δεν θα ζώ εγώ, εσείς θα τα δείτε και θα τα ζήσετε»

Γέρων Άγιος Παΐσιος, Σουρωτή, 1992 (δια χειρός Αθανασίου Ροβοκαλή, βιβλίο «Ο Γέροντας Παΐσιος μου είπε…»)

http://pirinoslogios.blogspot.com.au

Loading...

Συμπληρώστε το e-mail σας για να λαμβάνετε τα νέα από το Triklopodia πρώτοι!:

Στείλε μας το άρθρο σου



ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ triklopodia@hotmail.gr

ΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΚΑΛΛΙΩΡΑ

 

Θανατηφόρα τροχαία ατυχήματα, η μεγαλύτερη εθνική και κοινωνική μάστιγα.

Loading…