Έχει χαθεί το μέτρο γενικά.
Από υπόθεση διαχείρισης προσφυγικού και ανθρώπινης φιλοξενίας προσφύγων, η υπόθεση έγινε -γενικά μιλώντας- “μπίζνα” κανονική.
Άλλος λέει θα δίνει τετρακοσάευρα, άλλος θα μοιράζει την υπηκοότητες για να πάρει το πολιτικό σύστημα σταδιακά με την ιθαγενοποίηση ψήφους ευεργετηθέντων που θα καπελώσουν/υποκαταστήσουν την ελληνική κοινωνία και πάει λέγοντας…
Το κορόιδο τον έλληνα που ζει στο περιθώριο τον έχουν είτε για το εξωτερικό , είτε στην αναξιοπρέπεια.
Και αν τολμήσει η κοινωνία να μιλήσει γι’ αυτά τα αυτονόητα ζητήματα, θεωρείται και φασίζουσα ως κερασάκι στην τούρτα.
Τα έχουν γελοιοποιήσει όλα σε τούτο τον τόπο.
Δεν είναι θέμα να μένουν οι έλληνες που περιθωριοποιήθηκαν στον καιρό της μνημονιακής κατοχής, σε κοντέινερς.
Ούτε το να δείξει κανείς απανθρωπιά απέναντι σε ένα φαινόμενο.
Το πρόβλημα είναι ότι για την αξιοπρεπή διαβίωση των ελλήνων δεν ενδιαφέρεται κανείς.
Και στην ιστορία αυτή, έχει εισχωρήσει πολλή υποκρισία, όλος αυτός ο ντόρος και το μάρκετινγκ γίνονται επειδή άνοιξαν ασύδοτα τα σύνορα έκαναν αχταρμά μετανάστες και πρόσφυγες και υπήρξαν φαινόμενα κακοποίησης παιδιών, ασυνόδευτων και γενικά μπόλικη εκμετάλλευση της κατάστασης, γι’ αυτό προβάλλουν μια άλλη εικόνα της ιστορίας αυτής στο επίπεδο της φιλοξενίας.
Το θέμα είναι ότι αυτές οι δυνάμεις που προξενούν τα προβλήματα της μετανάστευσης είναι ευτυχισμένες όσο οι πληβειοποιημένες χώρες της δύσης, παίζουν τον ρόλο της χαρωπής χοάνης-του απορροφητήρα των προβλημάτων που προξενούν στο Πακιστάν, στο Αφγανιστάν και αλλού.
Συν τοις άλλοις, αποτελεί μόνιμη επιδίωξη η “πληθυσμιοποίηση” των εθνοκρατών, ώστε μη έχοντας εθνικές αναφορές και ανθρωποκεντρικές σταθερές πολιτισμού, μνήμης, ταυτότητας, κοινωνικής συνείδησης, να μπορεί το παρασιτικό κεφάλαιο να ξεπερνάει κάθε φραγμό και όριο κατά την παρουσία του.
Γενικώς δεν υπάρχει κανένα μέτρο, καμία σοβαρότητα.
απλός πολίτης
