…καθηγητή του Πανεπιστημίου Πατρών Παύλου Κλεπετσάνη

Είχε πλέξει δις το εγκώμιο των εμβολίων COVID-19

Μόλις λίγα 24ωρα πριν έφευγε ξαφνικά από τη ζωή ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Πατρών Παύλος Κλεπετσάνης.

Σήμερα πέθανε ο διακεκριμένος φυσικός, ο οποίος είχε διατελέσει πρύτανης και ευρωβουλευτής με το Ποτάμι, Γιώργος Γραμματικάκης.

Νοσηλευόταν στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ηρακλείου. Προχθές παρουσίασε αναπνευστική ανεπάρκεια, μπήκε στη ΜΕΘ, και έφυγε από τη ζωή σήμερα Τετάρτη (25/10). Έτσι απλά.

Ο Γιώργος Γραμματικάκης γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης.

Σπούδασε Φυσική στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στο Imperial College του Λονδίνου.

Απέκτησε το διδακτορικό του δίπλωμα το 1973 και η διατριβή του είχε τίτλο “Analysis of some multiparticle final state in 10 and 6 GeV/c K-p interactions”.

Διετέλεσε πρύτανης του Πανεπιστημίου Κρήτης για έξι χρόνια

Υπήρξε και αντιπρόεδρος της Λυρικής Σκηνής

Τον Μάιο του 1962, ύστερα από δικαστική προσφυγή των μελών των ακροδεξιών φοιτητικών παρατάξεων ΣΔΟΕ και ΕΚΟΦ κατά της διοίκησης της Διοικούσας Επιτροπής Συλλόγων του Πανεπιστημίου Αθηνών (ΔΕΣΠΑ), το δικαστήριο τον διόρισε μέλος του νέου δ.σ της ΔΕΣΠΑ, θέση από την οποία παραιτήθηκε αμέσως καταγγέλλοντας σκευωρία.

Από το 1982 έως το 2006 που συνταξιοδοτήθηκε και του απονεμήθηκε ο τίτλος του Ομότιμου Καθηγητή, ήταν καθηγητής στο Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Κρήτης. Από το 1990 έως το 1996 διατέλεσε πρύτανης του Πανεπιστημίου Κρήτης.

Το 2014 εκλέχθηκε ευρωβουλευτής με «Το Ποτάμι» και συμμετείχε στην Ομάδα της Προοδευτικής Συμμαχίας Σοσιαλιστών και Δημοκρατών. Επίσης ήταν αντιπρόεδρος στο Δ.Σ της Λυρικής Σκηνής.

Ήταν 21 Φεβρουαρίου 2021 όταν ο Γιώργος Γραμματικάκης έκανε τη 2η δόση του εμβολίου COVID-19.

Mε αυτή την ευκαιρία ο καλός καθηγητής θα συνέχιζε το εγκώμιό του στα εμβόλια ευθανασίας COVID.

Έγραψε>

Η ΠΕΡΙΛΑΜΠΡΗ ΟΔΟΣ ΤΗΣ ΑΝΟΣΙΑΣ

Η προηγούμενη ανάρτηση μου, που ιστορούσε τα όσα σπουδαία έζησα και είδα κατά τον πρώτο εμβολιασμό μου, προξένησε ένα κύμα ευχών αλλά και χαριτωμένων σχολίων. Σας ευχαριστώ από καρδιάς. Φάνηκε πάντως, ότι η ανάρτηση πέτυχε τον στόχο της.

Πρώτον, να εκφρασθεί η ευγνωμοσύνη προς όλους εκείνους, που με προθυμία και γνώση,, στελεχώνουν τα εμβολιαστικά κέντρα• δεύτερον, να πεισθούν όσοι φοβούνται ακόμα η και αμφιβάλλουν, ότι ο μόνος τρόπος να απαλλαγούν από τον εφιάλτη είναι το εμβόλιο. Εκείνο είναι που οδηγεί στην περίλαμπρη οδό της ανοσίας.

Καθώς πλησίαζε λοιπόν η ημερομηνία της δεύτερης δόσεως, δεν έκρυβα την αδημονία μου, αν ζούσα και πάλι το θαύμα της «παράλληλης Ελλάδας». Εκείνης, δηλαδή, που ανεξάρτητα από τις συνθήκες η τον χρόνο, πράττει πάντα το σωστό και το δύσκολο.

Η ελπίδα μου δεν άργησε να επιβεβαιωθεί. Στο Κέντρο Υγείας Ηρακλειου, όπου μια άψογη διαδικτυακή διαδικασία με έστειλε να εμβολιαστώ, όλα είχαν ευτυχώς παραμείνει τα ίδια. Η εξαίρετη οργάνωση, η ευγένεια και η ικανότητα των γιατρών και των νοσηλευτών, μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα ήθους. Υπήρχε μόνον μια αξιοσημείωτη διαφορά: ότι το καπέλο μου αυτήν την φορά ήταν πλατύγυρο και χρώματος καφέ, περίπου όπως εκείνο που φορούσε ο Ιντιάνα Τζοόυνς στις ατέλειωτες περιπέτειες του.
Η πρώτη φωτογραφία, που παραθέτω στο τέλος επιβεβαιώνει λοιπόν το αξιοθαύμαστο ρεκόρ μου: ότι είμαι ο πρώτος, ίσως και ο τελευταίος, που εμβολιάζεται – και μάλιστα δύο φορές!- με το καπέλο του. Θέλω να ελπίζω ότι οι ιστορικοί της πανδημίας, που είμαι βέβαιος ότι θα αφθονούν στο μέλλον, δεν θα λησμονήσουν το επίτευγμα μου. Εκείνο που ενδιαφέρει εμένα είναι ότι, χωρίς να αποχωριστώ το εμβληματικό καπέλο, βαδίζω ήδη προς την περίλαμπρη οδό της ανοσίας.

Άλλο είναι ωστόσο το σημαντικό. Ότι όλο αυτό το διάστημα, το προγραμμα των εμβολιασμών, που είναι ένα τεράστιο και δύσκολο εγχείρημα, ξεπέρασε πολλούς σκοπέλους, και κερδίζει διαρκώς σε ορμή και αξιοπιστία. Δεν θα είχα καμιά δυσκολία να παραδεχθώ, όπως άλλωστε εισηγούνται και πολλοί φίλοι, ότι υπεύθυνο γι αυτήν την επιτυχία είναι το «επιτελικό» κράτος, που δικαίωσε έτσι την αποστολή και τον αυτοθαυμασμό του. Πέραν όμως του ότι η έννοια του επιτελικού κράτους παραμένει θολή και αόριστη, απέτυχε να δείξει τις ίδιες ικανότητες στην αντιμετώπιση της σφοδρής κακοκαιρίας, που έπληξε πρόσφατα την μονάκριβη πατρίδα μας.

Ανεξάρτητα πάντως από τους ήρωες η τους αυτουργούς της επιτυχίας, ένα έχει σημασία. Ότι η προσπάθεια για τους εμβολιασμούς πρέπει να συνεχιστεί, με την ίδια η και μεγαλύτερη ένταση. Μόνον τότε η περίλαμπρη οδός της ανοσίας θα μετατραπεί, στο κοντινό μας μέλλον, σε μια αξιοθαύμαστη λεωφόρο, για να παίζουν τα παιδιά και οι γέροντες.
Την αισιόδοξη αυτή προοπτική υπονοεί και η δεύτερη φωτογραφία, που παραθέτω στο τέλος του κειμένου. Στο δικό μου πρόσωπο αποτυπώνεται η μελαγχολία, γιατί το προνόμιο του γρήγορου εμβολιασμού, που μου χαρίστηκε, έχει το άρωμα του χρόνου που περνά. Το ωραίο όμως πρόσωπο της ευγενικής νοσηλεύτριας δεν αφήνει αμφιβολίες. Ένα αδιόρατο χαμόγελο φωτίζει τα υπέροχα μάτια και ακυρώνει την μάσκα. Είναι η ζωή που κερδίζει πάλι το βασίλειο της, η ελπίδα που ατενίζει από μακριά την περίλαμπρη λεωφόρο της ανοσίας.

Είχε προηγηθεί τον Ιανουάριο του 2021 το πρώτο τρύπημα του καλού καθηγητή με το εμβόλιο COVID.