Ο ΤΗΛΕ-ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑ;
Εδώ και πολλά χρόνια έχει εμφανιστεί σε όλους τους τηλε-ειδικούς ανεξαρτήτως ειδικότητας και πεδίου ένα πολύ θλιβερό μοτίβο.Όσες φορές και αν βγούν στα κανάλια εμφανίζονται εξαιρετικά σίγουροι για το θέμα το οποίο καλούνται να σχολιάσουν και να εξηγήσουν.Έτσι βλέπουμε σεισμολόγους σίγουρους για άμεσα επικείμενους μεγάλους σεισμούς και τις ανάλογες καταστροφές,λοιμοξιωλόγους απολύτως σίγουρους για εκατόμβες θανάτων οι οποίες δεν έρχονται,μετεωρολόγους να προαναγγέλουν κατακλύσμους σε λάθος περιοχές,διεθνολόγους με συνεχείς αποτυχημένες «προβλέψεις» και οικονομολόγους οι οποίοι έχουν να κάνουν σοβαρή εκτίμηση εδώ και δεκαετίες.
Όλοι οι παραπάνω τηλε-επιστήμονες παρουσιάζουν σύμπτωματα μίας πασίγνωστης «ψυχικής ασθενείας», της άκρατης αλαζονείας η οποία,τους κάνει να συμπεριφέρονται ως απόλυτες και αδιαμφησβήτητες αυθεντίες στις οποίες οι υπόλοιποι οφείλουμε να ακούμε και να ακολουθούμε τυφλά.Αυτή η συμπεριφορά απέχει πολύ από την έννοια του σωστού επιστήμονα ο οποίος γνωριζει τα όρια των γνώσεων του ενώ είναι ταυτόχρονα μετριόφρων και προσεκτικός στα λόγια του.
ΤΑ ΚΑΝΑΛΙΑ ΠΡΟΑΓΟΥΝ Ή ΥΠΟΒΑΘΜΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΗΜΗ;
Τα κανάλια προκειμένου να έχουν τηλεθέαση και έσοδα δανείζονται λίγη από την εγκυρότητα των επιστημόνων έτσι ώστε να δείχνουν και τα ίδια έγκυρα.Όμως δεν τους φτάνει αυτό θέλουν να καταστάτουν και φορείς κοινωνικού καθησυχασμούΣ αντικαθιστώντας τρόπον τινά το επίσημο κράτος.
Οι πολίτες πολύ λογικά σε κάθε επικείμενη (ή και ανύπαρκτη) αναποδιά θέλουν να νοιώθουν ασφαλείς και με κάποια ελπίδα ότι τα πράγματα δεν θα καταλήξουν σε τραγωδία.Αυτή τη σιγουριά,αυτή τη νάρκωση,αυτή την ηρεμία δεν μπορεί να τη προσφέρει αποκλειστικά το κράτος.Όπως κάθε άνθρωπος ως κοινωνικό ον πολλές φορές ακούει τους φίλους και γνωστούς του για την επίλυση προβλημάτων που ανακύπτουν στη ζωή του έτσι και το κοινωνικό σύνόλο επαφίεται στις πληροφορίες και συμβουλές της οικιακής παρέας του η οποία είναι κυρίως η τηλεόραση.
Έτσι η τηλεόραση αποκτά δυσανάλογα μεγάλη-σε σχέση με τις πραγματικές δυνατότητες της-επιρροή σε πλείστα θέματα αλλά κυρίως σε εκείνα των εκτάκτων αναγκών.Αυτή της λοιπόν η ισχύς «έλκει» σαν μαγνήτης κάθε φιλόδοξο επίστήμονα ο οποίος θέλει να αφήσει το επιστημονικό του αποτύπωμα και γιατί όχι να επιβραβευθεί με τις δάφνες της δόξας και της αναγνωρίσης,δηλαδή στη χειρότερη περίπτωση να γίνει ένας ακόμα σελέμπριτι δίπλα σε τραγουδιστές,ηθοποιούς,μάγειρες και αθλητές.Γίνεται και αυτός ένα «ανακουφιστικό» διάλειμμα στη καθημερινότητα.
Αυτό όμως δεν είναι επιστήμη ούτε και υπεύθυνη στάση.Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΣΙΓΟΥΡΙΑ ΑΠΑΙΤΕΙ ΚΑΙ ΑΠΟΛΥΤΑ ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ.Όταν αυτά δεν υπάρχουν τότε μιλάμε για ΕΞΑΠΑΤΗΣΗ.
ΕΧΩ ΚΑΙΡΟ ΝΑ ΑΚΟΥΣΩ ΤΗ ΦΡΑΣΗ ”ΔΕΝ ΞΕΡΩ”
Μου αρέσει η εμπιστοσύνη στους ανθρώπους αρκεί να συνδιάζεται με την ειλικρίνεια και την καλή πίστη.Όταν ανοίγω την τηλεόραση δεν θέλω συνεχώς να είμαι ευτυχισμένος σαν να παρακολουθώ τηλεπαιχνίδια ή δυστυχισμένος σαν να βλέπω δραματικά σίριαλ ούτε και θέλω να είμαι μονίμως εφησυχασμένος.Δεν θέλω συνεχώς ψυχαγωγία.Θέλω επίσης να μαθαίνω πράγματα και να πληροφορούμαι για διάφορα θέματα,κυρίως δε για εκείνα που έχουν σχέση με την επιβίωση και την ευδαιμονία μου.Έτσι θέλω ειλικρινείς και μετριόφρονες επιστήμονες να με «καθοδηγούν» σωστά αφού δυστιχώς ή ευτυχώς αυτό το ρόλο έχουν πια τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Η ΤΙΜΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ Η ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΝΟΜΙΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΔΥΣΚΟΛΩΝ ΕΠΟΧΩΝ
Όσο τα πράγματα δυσκολεύουν η τιμιότητα όχι μόνο θα είναι απαραίτητη αλλά και εξαργυρώσιμη σαν νόμισμα και όσο οι τραγωδίες θα γίνονται συχνότερες η ειλικρίνεια θα είναι η κύρια επένδυση για το χτίσιμο της εμπιστοσύνης.
Το τιμιότερο απ’όλα λοιπόν είναι να λες ”δεν ξέρω” όταν δεν ξέρεις ή να μιλάς με σοβαρή επιφύλαξη και όχι να προσπαθείς να με ηρεμήσεις με ψέματα και ασυναρτησίες λες και έχω μειωμένη νοημοσύνη και δεν καταλαβαίνω το παιχνίδι σου.
Ούτε πρόβατο,ούτε και βρέφος είμαι.
Σεβαστείτε μας!
