Δημήτριος Χατζηνικολάου : Ὁ Διωγμός τῆς Ἱ.Μ. Ἐσφιγμένου ἀποτελεῖ ἐκκλησιαστικόν πραξικόπημα!

Τοῦ Δημητρίου Χατζηνικολάου, πρ. Ἀν. Καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστημίου Ἰωαννίνων 

Τό τέρας τῶν αἱρέσεων, ὁ Διάβολος, βρυχᾶται καί πάλιν ζητῶν νά καταπίῃ τούς πάντας (Α՛ Πέτρ. 5:8). Διά τήν ἐξόντωσιν τῆς παραδοσιακῆς Ἱ.Μ. Ἐσφιγμένου Ἁγ. Ὄρους, ἔστησε διά τῶν ὀργάνων του μίαν ἀπάτην πελωρίων διαστάσεων. Συγκεκριμένως, τόν Δεκέμβριον τοῦ 2002, ὁ Οἰκουμενιστής «πατριάρχης» — διάβαζε αἱρεσιάρχης — Βαρθολομαῖος, ὁ ὁποῖος ταυτίζει τόν Τριαδικόν Θεόν μέ τούς ψευδοθεούς τῶν ἄλλων θρησκειῶν, λέγει τό κοράνιον «ἅγιον», ἔχει οὐσιαστικῶς ὑποταχθῆ εἰς τόν «πάπαν Ρώμης» ἀπό τήν 7-12-1965 κ.λπ., ἐκήρυξε τήν ἐν λόγῳ Μονήν «σχισματικήν», διότι δέν τόν μνημονεύει! Ἄν ἡ πρᾶξις αὐτή ἦτο νόμιμος, τότε οἱ Ἐσφιγμενῖται μοναχοί θά ἔπρεπε νά ἐκκενώσουν τήν Μονήν μέ βάσιν τό ἄρθρον 105 (παρ. 2) τοῦ Συντάγματος.  

Ἡ πρᾶξις αὐτή τοῦ Βαρθολομαίου, ὅμως, εἶναι ἀντι-ευαγγελική, ἀντι-κανονική, ἀντι-συνοδική, ἀντι-πατερική καί ἀντι-συνταγματική, ἀποτελεῖ δηλαδή ἐκκλησιαστικόν πραξικόπημα! Διότι ἡ διακοπή κοινωνίας μέ αἱρετικούς «ἐπισκόπους» ἐπιβάλλεται ἀπό ὅλας τάς Γραφάς, ὅλας τάς Συνόδους καί ὅλους τούς Ἁγίους Πατέρας: «Ἅπαντες οἱ τῆς Ἐκκλησίας διδάσκαλοι, πᾶσαι αἱ Σύνοδοι καί πᾶσαι αἱ θεῖαι Γραφαί φεύγειν τούς ἑτερόφρονας παραινοῦσι καί τῆς αὐτῶν κοινωνίας διΐστασθαι» (Ἅγ. Μᾶρκος Εὐγενικός, Patrologia Graeca, ἐφεξῆς P.G., τ. 160, σ. 101). Τό δέ Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδος (βλ. προμετωπίδα καί ἄρθρον 3) προστατεύει τήν Ὀρθοδοξίαν, τήν ὁποίαν τηροῦν καί ὑπερασπίζονται οἱ ὑπό τόν π. Μεθόδιον Ἐσφιγμενῖται μοναχοί, ἐνῷ ὁ «πατριάρχης» καί ἡ «νέα ἀδελφότης», γνωστοί ὡς «Κατσουλιέρηδες», εἶναι καθαιρετέοι καί ἀναθεματιστέοι, ὡς αἱρετικοί. Σημειωτέον δέ ὅτι οἱ «Κατσουλιέρηδες» φέρονται ἐπισήμως ὡς «Ἱ.Μ. Ἐσφιγμένου» καί μέ ἄπειρον θράσος χαρακτηρίζουν τούς ἀληθινούς Ἐσφιγμενίτας ὡς «καταληψίας», ἐνῷ αὐτοί εἶναι ἐκεῖνοι πού ἔχουν ποδοπατήσει τόν Καταστατικόν Χάρτην τοῦ Ἁγίου Ὄρους (ΚΧΑΟ), τό ἱ. Εὐαγγέλιον, τό Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδος, καθώς καί πᾶσαν λογικήν καί ἠθικήν ἀρχήν! 

Τό ἐάν οἱ Ἐσφιγμενῖται Πατέρες σφάλλουν ἤ ὄχι διά τήν νόμιμον καί ἐπαινετήν ἀποτείχισίν των ἀπό τούς Οἰκουμενιστάς (βλ. ΙΕ’ Κανόνα τῆς ΑΒ’ Συνόδου) θά πρέπῃ ν’ ἀποτελέσῃ ἀντικείμενον μίας ἀληθῶς Πανορθοδόξου Συνόδου (καί ὄχι ψευδο-συνόδου, ὅπως ἐκείνην τοῦ 2016), εἰς τήν ὁποίαν, βεβαίως, ὁ «πατριάρχης» καί οἱ ὁμόφρονές του ὄχι μόνον δέν θά προεδρεύουν, ἀλλά θά εἶναι ὑπόδικοι διά καθαίρεσιν καί ἀναθεματισμόν. Τό 2002, ὁ «πατριάρχης» Βαρθολομαῖος ἐνήργησε κατά τῆς Ἱ.Μ. Ἐσφιγμένου ὡς «πάπας τῆς Ἀνατολῆς»! Ἀκόμη καί ἐάν ἦτο Ὀρθόδοξος Χριστιανός, ἡ ὡς ἄνω πρᾶξις του θά ἦτο ἄκυρος, πολλῷ δέ μᾶλλον τώρα πού δέν εἶναι Ὀρθόδοξος. Ἐφόσον ἀπό τό 1972 οἱ Ἐσφιγμενῖται ἐγκαλοῦν τούς Οἰκουμενιστάς δι’ αἵρεσιν, ἡ ὁποία μάλιστα τό 2002 ἦτο ἤδη συνοδικῶς καταδεδικασμένη ὑπό τοπικῶν Συνόδων καί τοπικῶν Ἐκκλησιῶν, ὅπως, χάριν παραδείγματος, ὑπό τῆς Ρωσσικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Διασπορᾶς (ΡΟΕΔ, 1983), ἕπεται ὅτι μόνον μία (ἀληθῶς) Πανορθόδοξος (=Οἰκουμενική) Σύνοδος ἔχει τήν ἁρμοδιότητα νά κρίνῃ τό θέμα. Τά δογματικά ζητήματα πού ἔχουν λάβει παγκόσμιον διάστασιν δεν ἐπιλύονται παπικῷ τῷ τρόπῳ, ἀλλά δι’ Οἰκουμενικῆς (=Πανορθοδόξου) Συνόδου. Ὁ Δοσίθεος Ἱεροσολύμων γράφει: (1) «οἱ Κανόνες καί τῶν Πατριαρχῶν ἄρχουσιν, εἰ γάρ ἔξω τῶν Κανόνων ποιοῦσιν, οὐ στοιχοῦμεν αὐτοῖς» (Δωδεκάβιβλος, Βιβλ. Β՛, Κεφ. Ε՛, Παρ. ΙΔ՛)· (2) «ὅσοι Ἱερεῖς ὑπετάγησαν τῷ Πάπᾳ, καί ἀφορίζουσι τούς ὀρθοδόξους τούς μή πειθομένους τῇ Ἐκκλησίᾳ τῶν Λατίνων, μή δεδιέναι τούς Χριστιανούς (σ.σ. νά μήν φοβῶνται οἱ Χριστιανοί) τόν ἀφορισμόν αὐτῶν, ὅτι ἐστίν ἄκυρος, καί ἐπιστρέφει εἰς τούς Ἀφορίσαντας ὡς ἐπιβάτας τῶν ἁγίων Κανόνων καί Ἀλλοτριοεπισκόπους (Δωδεκάβιβλος, Βιβλ. Η՛, Κεφ. ΙΗ՛, Παρ. Ζ՛)· καί (3) «ἡ Σύνοδος τό ἔσχατον κριτήριον ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ οὖσα ἀναιρεῖ τήν διχόνοιαν τῶν ὁμοπίστων, καί βεβαιοῖ τήν ὀρθοδοξίαν» (Δωδεκάβιβλος, Βιβλ. Β՛, Κεφ. ΣΤ՛, Παρ. Γ՛).  

Ἐν ἄλλαις λέξεσι, ὁ διωγμός τῆς Ἱ.Μ. Ἐσφιγμένου εἶναι κατά πάντα παράνομος, ὄχι μόνον ἐξ ἐπόψεως Δογματικῆς, ἀλλά καί ἐξ ἐπόψεως κανονικοῦ καί κοσμικοῦ Δικαίου, καί ἄρα θά πρέπῃ νά παύσῃ πάραυτα, ἐφόσον βασίζεται εἰς τό ἐκκλησιαστικόν πραξικόπημα τοῦ 2002. Θά πρέπῃ δέ νά κατηγορηθῇ ὁ Βαρθολομαῖος εἰς τά ποινικά δικαστήρια ὡς ὁ ἠθικός αὐτουργός διά τούς θανάτους πολλῶν Ἐσφιγμενιτῶν Πατέρων, οἱ ὁποῖοι ἀποθνήσκουν ἀδιάγνωστοι, «ὡσάν τό σκυλί στ’ ἀμπέλι», κατά τό κοινῶς λεγόμενον, ἤ ἀπό ἀτυχήματα, ὅπως τοῦ μοναχοῦ Τρύφωνος (2003), ἐξ αἰτίας τῶν διαφόρων παρανόμων ἀποκλεισμῶν πού ἐπεβλήθησαν εἰς τήν Μονήν. Τά περί δῆθεν ὑποχρεώσεώς των νά μνημονεύουν τόν ἀπό 7-12-1965 «Οὐνίτην» Βαρθολομαῖον, τά ὁποῖα ἐρεύγονται μερικοί, ὅπως ἡ δημοσιογράφος Φ. Πιπιλῆ (αὐτή πού, ὡς ἄλλη εἰκονομάχος, ἔχει ζητήσει ν’ ἀφαιρεθοῦν τά ὀνόματα τῶν Ἁγίων ἀπό τούς δρόμους καί τάς στάσεις λεωφορείων καί τραίνων) καί ὁ νομικός Ἀ. Βαβοῦσκος, ἀποτελοῦν διαστροφήν τῆς ἀληθείας, ἐφόσον τόν μέν Βαρθολομαῖον θεωροῦν ἐσφαλμένως Ὀρθόδοξον τούς δέ Ἐσφιγμενίτας «ἀντάρτας» καί «καταληψίας»! Κατ’ ἀλήθειαν, συμβαίνει τό ἀκριβῶς ἀντίθετον: οἱ Ἐσφιγμενῖται ἔχουν χρέος νά ΜΗ μνημονεύουν τόν Βαρθολομαῖον, ἐφόσον αὐτός εἶναι αἱρετικός, τοὐτέστιν ἐπαναστάτης κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος! Ὁ Μ. Ἀθανάσιος γράφει: «Ἐάν ὁ ἐπίσκοπος ἤ ὁ πρεσβύτερος, οἱ ὄντες ὀφθαλμοί τῆς Ἐκκλησίας, κακῶς ἀναστρέφωνται, καὶ σκανδαλίζωσι τὸν λαόν, χρὴ αὐτούς ἐκβάλλεσθαι. Συμφέρον γὰρ ἐστιν ἄνευ αὐτῶν συναθροίζεσθαι εἰς εὐκτήριον οἶκον, ἤ μετ’ αὐτοὺς ἐμβληθῆναι, ὡς μετὰ Ἄννα καὶ Καϊάφα, εἰς τὴν γέεναν τοῦ πυρός» (P.G., τ. 27, σελ. 1369C). 

 Βεβαίως, οἱ διῶκται ἐπικαλοῦνται τάς δικαστικάς ἀποφάσεις ἐναντίον τῶν Ἐσφιγμενιτῶν, αἱ ὁποῖαι προέκυψαν ὡς φυσικόν ἐπακόλουθον τοῦ ὡς ἄνω ἐκκλησιαστικοῦ πραξικοπήματος καί ἄρα εἶναι ἄκυροι. Παρευρέθην εἰς δύο δίκας, αἱ ὁποῖαι ἦσαν παρῳδίαι. Ἐπί πολλάς ὥρας ἔπαιζον μαγνητοφωνημένας ὁμιλίας τοῦ π. Μεθοδίου, μέ στόχον ν’ ἀποδείξουν ὅτι μέ τά πύρινα κηρύγματά του κατά τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ (κατ’ ἀλήθειαν, Σατανισμοῦ), ὁ π. Μεθόδιος ἦτο ὁ ἠθικός αὐτουργός διά … τήν «βόμβαν μολότωφ» (στουπί ἀναμμένον) πού τό 2013 ὁ μοναχός Ἀντύπας, ἐν ἀμύνῃ εὑρισκόμενος, ἔρριξεν ἀπό τό «κονάκι» τῆς Μονῆς (Καρυαί) εἰς «τόν γάμον τοῦ καραγκιόζη», πρός ἐκφοβισμόν τῶν εἰσβολέων «Κατσουλιέρηδων», οἱ ὁποῖοι προσεπάθησαν μέ Bobcat νά γκρεμίσουν τό κονάκι καί νά σκοτώσουν τούς μοναχούς πού εὑρίσκοντο ἐντός αὐτοῦ. Οἱ αὐτοί εἶχον ἐπιτεθῆ εἰς τό κονάκι μέ λοστούς καί βαριοπούλας τό 2006. Παρά ταῦτα, ὅλοι οἱ Διαστροφεῖς τῆς Ἀληθείας τῶν ΜΜΕ (=Μέσα Μαζικοῦ Ἐξανδραποδισμοῦ) τόν μέν π. Μεθόδιον ἐμφανίζουν ὡς δῆθεν «καταληψίαν» πού προτρέπει εἰς βίαν, τούς δέ «Κατσουλιέρηδες» ὡς δῆθεν ἀνθρώπους τῆς ἀγάπης! «Ἐλησμόνησαν», ὅμως, νά παίξουν εἰς τάς ἐν λόγῳ δίκας καί τά κηρύγματα τοῦ π. Μεθοδίου, ὅπου λέγει ὅτι «τό ὅπλον μας εἶναι τό κομβοσχοίνι»! Τόσον «ἀμερόληπτοι» ἦσαν!  

Οἱ αὐτοί Διαστροφεῖς τῆς Ἀληθείας περιγράφουν σήμερον τό ζήτημα τῆς ἀληθινῆς Ἱ.Μ. Ἐσφιγμένου ὡς ἑξῆς: «Πρόκειται γιά γέροντες οἱ ὁποῖοι ἀπό τό 1972 κρατοῦν σκληρήν στάσιν ἔναντι τῆς ἡγεσίας τῆς Ὀρθοδοξίας ἔχοντας διακόψει  κάθε ἐπαφήν μέ τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, διαφωνῶντας γιά τάς συναντήσεις μέ ἐκπροσώπους τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας». Ἡ «περιγραφή» αὐτή ἀποτελεῖ «μπάζωμα» τοῦ ζητήματος τῆς Ἱ.Μ. Ἐσφιγμένου, κατ’ ἀπομίμησιν τοῦ «μπαζώματος» τοῦ Ἐγκλήματος τῶν Τεμπῶν! Διότι, πρῶτον, ἀντί νά εἴπουν ὅτι ἡ Ἱ.Μ. Ἐσφιγμένου διέκοψε τήν κοινωνίαν μέ τούς κατ’ οὐσίαν οὐνίτας «πατριάρχας», ὡς ἀντίδρασιν εἰς τήν ἀπό 7-12-1965 «ἄρσιν» τῆς ἀκοινωνησίας μέ τόν «πάπαν Ρώμης», ἤτοι εἰς τήν «ἄρσιν» τοῦ Σχίσματος τοῦ 1054 (βλ. παρ. 4Β τοῦ ἐπισήμου ἀνακοινωθέντος εἰς τήν ἀκόλουθον ἠλεκτρονικήν διεύθυνσιν https://w2.vatican.va/content/paul-vi/en/speeches/1965/documents/hf_p-vi_spe_19651207_common-declaration.html), χωρίς βεβαίως ὁ «πάπας» ν’ ἀποκηρύξῃ τάς 20 περίπου αἱρέσεις του, ἁπλῶς ὁμιλοῦν διά … «συναντήσεις μέ ἐκπροσώπους τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας»!  

Δεύτερον, ὁμιλοῦν διά … «σκληρήν στάσιν ἔναντι τῆς ἡγεσίας τῆς Ὀρθοδοξίας», δίδοντες ἔτσι τήν ψευδῆ ἐντύπωσιν ὅτι οἱ Ἐσφιγμενῖται εἶναι αὐτοί πού συμπεριφέρονται μέ «σκληρότητα» καί «ἐγωϊσμόν» ἔναντι τῆς «ὀρθοδόξου» ἐκκλησιαστικῆς ἀρχῆς! Κατ’ ἀλήθειαν, ὅμως, ἡ τελευταία κηρύσσει αἱρέσεις ἀπωλείας καί, ὅπως προανεφέρθη, οἱ Ἐσφιγμενῖται (καί ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι) ἔχουν χρέος νά διακόψουν πᾶσαν κοινωνίαν μετ’ αὐτῆς. Διότι ὅσοι κοινωνοῦν ἐν γνώσει μέ αἱρετικούς εἶναι «ἐχθροί τοῦ Θεοῦ» καί ἐν δυνάμει ἀναθεματισμένοι: «Ἐχθρούς γάρ Θεοῦ ὁ Χρυσόστομος, οὐ μόνον τούς αἱρετικούς, ἀλλά καί τούς τοῖς τοιούτοις κοινωνοῦντας, μεγάλῃ καί πολλῇ τῇ φωνῇ ἀπεφήνατο» (Ἁγ. Θεοδώρου Στουδίτου, P.G. 99, σ. 1049)· καί «τοῖς κοινωνοῦσιν ἐν γνώσει τοῖς ὑβρίζουσι καί ἀτιμάζουσι τάς σεπτάς Εἰκόνας, ἀνάθεμα» (Ζ’ Οἰκ. Σύνοδος, Πράξεις Α’ καί Ε’).  

Σημειωτέον ὅτι τό 1998 ὁ Βαρθολομαῖος ἐξύβρισε τούς ἀνθενωτικούς Ἁγίους ὡς «θύματα τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως», ἐνῷ τό 2016 ἐπραγματοποίησε τήν ψευδο-σύνοδον τοῦ Κολυμπαρίου, μέ τήν ὁποίαν ἀνεγνώρισεν ὡς «ἐκκλησίας μέ τήν ἱστορικήν των ὀνομασίαν» ὅλας τάς αἱρέσεις, τάς ὁποίας αἱ Οἰκουμενικαί Σύνοδοι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἔχουν ἀναθεματίσει. Ἐπίσης, τό 2019 ἐδημιούργησε τό Οὐκρανικόν σχίσμα, μέ τό ὁποῖον συνέβαλε εἰς τόν Ρωσσο-Οὐκρανικόν πόλεμον τοῦ 2022. Εἰς δέ τάς ἐπικρίσεις ἐναντίον του ὅτι, ἐξ αἰτίας τῶν ἀντικανονικῶν, αἱρετικῶν καί διχαστικῶν ἐνεργειῶν του, μερικαί ἑκατοντάδες ἑκατομμύρια Ὀρθοδόξων διέκοψαν τήν κοινωνίαν μαζί του, αὐτός, ὁ ὑποτιθέμενος «ἐγγυητής τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας», ἀπαντᾶ ὡς ἑξῆς: «Σκασίλα μου»!!! Συνεπῶς, ἡ ὡς ἄνω «περιγραφή» τοῦ προβλήματος, καθώς καί τό ἀπολύτως ψευδές «ἐπιχείρημα» τῆς «κυβερνήσεως», τῶν συστημικῶν «δημοσιογράφων» κ.ἄ., ὅτι δῆθεν «δέν εἶναι δυνατόν κάποιοι νά παρουσιάζωνται περισσότερον εὐσεβεῖς ἀπό ἄλλους», ἀποτελεῖ ἐγκληματικόν «μπάζωμα» τῆς ἀληθείας!  

Τούτων οὕτως ἐχόντων, ἕπεται ὅτι ὁ «πατριάρχης» οὐδέν δικαίωμα εἶχε τό 2002 ν’ ἀνακηρύξῃ «σχισματικούς» τούς Ἐσφιγμενίτας ἄνευ ἀποφάσεως Πανορθοδόξου Συνόδου. Οἱ δέ Ἐσφιγμενῖται ἔχουν ὄχι μόνον δικαίωμα ἀλλά καί χρέος νά μή τόν μνημονεύουν καί νά μή συναθροίζωνται μετ’ αὐτοῦ εἰς τούς ἱερούς ναούς, ὅπως διδάσκει ὁ Μ. Ἀθανάσιος (βλ. ἀνωτέρω), ἀλλά καί ὁμοφώνως σύμπασα ἡ Ἐκκλησία. Τό κατηγορητήριον, συνεπῶς, κατά τῶν Ἐσφιγμενιτῶν Πατέρων διά «σχίσμα» καταρρέει παταγωδῶς! Συμπαρασύρει δέ καί ὅλας τάς καταδικαστικάς ἀποφάσεις ἐναντίον των, αἱ ὁποῖαι, ὅπως προανεφέρθη, ἦσαν ἀπόρροιαι τῆς ψευδοῦς κατηγορίας περί «σχίσματος».     

Τέλος, ἀκόμη καί πολλοί ἀπό αὐτούς πού ἐναντιοῦνται εἰς τόν διωγμόν τῆς ἀληθινῆς Ἱ.Μ. Ἐσφιγμένου, μέ κριτήρια κυρίως ἀνθρωπιστικά, σπεύδουν νά δηλώσουν ὅτι δέν συμφωνοῦν μαζί της εἰς ἄλλα ἐπί μέρους ζητήματα καί δή εἰς τήν ἐκ μέρους τῆς Μονῆς μή ἀναγνώρισιν τῶν «νεοφανῶν ἁγίων», Παϊσίου, Πορφυρίου κ.ἄ. Οἱ γέροντες αὐτοί «ἡγιοποιήθησαν» ἀπό τόν ὑβριστήν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί ὀλετῆρα τῆς Ἐκκλησίας «πατριάρχην» Βαρθολομαῖον, κατά τό «δόξαν παρ’ ἀλλήλων λαμβάνοντες» (Ἰω. 5:44), ἐπειδή ὄχι μόνον τόν ἠκολούθουν εἰς τόν ὄλεθρον ὅπου αὐτός ὁδηγεῖ τήν Ὀρθοδοξίαν, ἀλλά καί τόν ἐνεκωμίαζον! Ἐρωτῶ: Ὑπάρχει κάποιος ἀπό τήν ἐποχήν πού ἐπεκράτει ὁ Ἀρειανισμός (4ος αἰών) ἤ ὁ Μονοφυσιτισμός (5ος αἰών), ἤ ὁ Μονοθελητισμός (6ος αἰών) ἤ ἡ Εἰκονομαχία (8ος-9ος αἰών) ὁ ὁποῖος συνεπορεύθη μέ τήν μερίδα τῶν αἱρετικῶν, κοινωνῶν μετ’ αὐτῶν καί ἐγκωμιάζων αὐτούς, καί κατόπιν ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία νά τόν ἐδέχθη ὡς Ἅγιον; Προφανῶς, ὄχι, ἀκόμη καί ἄν ὁ ἴδιος δέν ἐκήρυττεν αἵρεσιν! Διότι, ὅπως διδάσκει ὁ Ἅγ. Θεόδωρος Στουδίτης, «οἱ μέν (σ.σ. αἱρετικοί) τέλεον περί τήν πίστιν ἐναυάγησαν· οἱ δέ, εἰ καί τοῖς λογισμοῖς οὐ κατεποντίσθησαν, ὅμως τῇ κοινωνίᾳ τῆς αἱρέσεως συνόλλυνται» (P.G. 99, σ. 1164 Α)· καί, ὅπως γράφει ὁ Δοσίθεος, «λέγει γάρ ὁ Θεός τῷ Μωϋσεῖ, Ἀποσχίσθητε ἀπό τῶν ἀνδρῶν τούτων (σ.σ. τῶν ἀσεβῶν), ἵνα μή συναπόλησθε» (Δωδεκάβιβλος, Βιβλ. Η՛, Κεφ. Δ՛, Παρ. Δ՛). Λοιπόν, ἐκείνους πού ἡ Ἁγία Γραφή, αἱ Σύνοδοι καἰ οἱ Ἅγιοι Πατέρες χαρακτηρίζουν «ἐχθρούς τοῦ Θεοῦ», τούς ὁποίους ἀναθεματίζουν καί διά τούς ὁποίους ἀποφαίνονται ὅτι αἱ ψυχαί των χάνονται μαζί μέ αὐτάς τῶν αἱρετικῶν, ἐπειδή ἐκοιμήθησαν ἐν κοινωνίᾳ μετ’ αὐτῶν, ἡμεῖς θά τιμῶμεν ὡς ἁγίους;