Ένας φίλος μου που είναι ψάλτης σε κάποιο ναό, μου διηγήθηκε τι είδε κατά την διάρκεια κάποιας λειτουργίας.
Ενώ ήταν η προσοχή του στο αναλόγιο,κάποια στιγμή το βλέμμα του ξέφυγε και ταξίδεψε στον κόσμο για να δει κάποια κοπέλα που του είχε τραβήξει την προσοχή με ένα κόκκινο φόρεμα που φορούσε.
Αμέσως κατάλαβε το λάθος του και γύρισε πάλι στα βιβλία του.
Κάποια στιγμή όμως σαν να ένοιωσε την ανάγκη να στρέψει το βλέμμα του και πάλι στην συγκεκριμένη.
Είδε τότε ότι η κοπέλα δεν υπήρχε, αλλά στην θέση της είδε ένα σκούρο και άσχημο νάνο που τον σημάδευε με ένα τόξο.
Το παράδοξο σε αυτή την υπόθεση ήταν ότι δεν του έκανε εντύπωση εκείνη την ώρα αυτό το γεγονός,αλλά μετά το συνειδητοποίησε όταν τελείωσε η λειτουργία.
Η κοπέλα ήταν βεβαίως πάντα στην θέση της μέχρι το τέλος.Τι λες τώρα του λέω και το κρατούσες τόσο καιρό μυστικό;
Δίσταζε μην τον πάρουν για φαντασιόπληκτο.
Η όλη ιστορία μου θυμίζει το πρός Εφεσίους στ’16-17.
Το δικό μου συμπέρασμα είναι, πως ότι λέει ο λόγος του Θεού είναι μια πραγματικότητα άσχετα αν εμείς δεν το αντιλαμβανόμαστε πάντοτε.
