φώτο από fb
Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας
Όποιος έκλεψε την Ελλάδα είναι σαν να έκλεψε το παγκάρι της εκκλησίας γιατί η Ελλάδα είναι το σπίτι του ΧΡΙΣΤΟΥ και της ΠΑΝΑΓΙΑΣ.
Επειδή δοκιμάστηκαν όλοι οι οι εθνικοί σωτήρες, αυτή την φορά θα μας σώσει ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΣ με τον δικό του τρόπο.
Και ο δικός ΤΟΥ τρόπος έχει να κάνει με όσα παράδοξα συμβαίνουν γύρω μας και από κάτω μας …
Πολλοί αναρωτιούνται γιατί δεν καταλαβαίνουν οι Έλληνες που τους πάνε ; δίχως να προβληματίζονται ότι υπάρχουν τραγικές ελλείψεις σε κοινό νου που εδώ και δεκαετίες πολτοποιήθηκε σε μπλέντερ της νέας εποχής.
Τι είναι η νέα εποχή ; και γιατί δημιουργήθηκε ως αντίπαλο δέος της Ελληνοχριστιανικής Παιδείας ;
Γιατί εδώ στην Ελλάδα πονάει περισσότερο το μαστίγιο της νέας εποχής;
Ακριβώς γιατί πρέπει να γίνουμε φρόνιμοι σκλάβοι στα κελεύσματα των νέων αφεντικών.
μας έλεγε ένας παππούλης:
” ξέρεις γιατί τόσα χρόνια δεν θέλουν να γίνει το ΤΑΜΑ του Έθνους μας για το 21;”
” για να να μην αισθανθούμε ότι κάποτε ελευθερωθήκαμε και να μας πουν ότι είστε ακόμα ραγιάδες, αλλά και θα παραμείνετε”
” από λόγια καλά πάμε και υστερούμε δραματικά σε πράξεις και ενέργειες που αναδεικνύουν τον Θεανθρώπινο χαρακτήρα της ιδιοσυγκρασίας μας, που είναι πνευματικό στοιχείο του Ορθόδοξου βαπτίσματος μας ”
” έλεγε ο παπά – Ανανίας ο Κουστένης – χρειαζόμαστε νέους πυρπολητές σαν τον Κανάρη για να πυρπολήσουν τα καλά σπλάχνα του Έλληνα και της Ελληνίδος ”
Προς το παρόν βιώνουμε κάτι σαν έκτακτη ” πανδημία εκδημιών” και ουδείς προβληματίζεται ;
Έρχονται εκπλήξεις που μόνο αν καθαρίσουμε την ματιά μας με μετάνοια και ανθρωπιά θα δούμε το ΧΕΡΙ του ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΥ
https://konstantinoupolipothoumeno.blogspot.com/
ΣΤΩΜΕΝ καλώς
Γιατί υπερβάλλετε; Η μητέρα μου, που μεγάλωσε σε χωριό της Δυτικής Μακεδονίας, με προσφυγική όμως καταγωγή, κορόϊδευε την προφορά των ντόπιων συντοπιτών της, που συνήθιζαν το συγκεκριμένο έθιμο, όταν είχε πολύ καιρό να βρέξει, οπότε αυτό είχε συνέπειες στους καλλιεργητές, δηλαδή σε όλους. Το τραγούδι ήταν το εξής: “Πιρπιρούνα πορπατεί, του Θιό παρακαλεί. Δώσε Θιέ μου μιά βρουχή, μια βρουχή βασιλική…”. Πρόκειται για μία λιτανεία των κατοίκων, με την συμμετοχή ιερέα και εικόνων, που αποτελούσε, προφανώς, μία παράδοση αιώνων. Είναι ωραίο να διασώζουμε τις παραδόσεις, η λήθη είναι που τα ασχημίζει και τα ισοπεδώνει όλα. Παρεμπιπτόντως, μου είχε πει ότι μετά από αυτό, είχε βρέξει καρεκλοπόδαρα!