Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας
πριν λίγο με ρώτησε ένας φίλος και πνευματικός αδελφός με αγώνα ομολογίας πολλών χρόνων
– έχουμε ελπίδα να σωθούμε;
πιάστηκε η ψυχή του … τι να πω όταν από όλες τις πλευρές σηκώνονται αδιέξοδα μπετόν
μια καθημερινότητα καταθλιπτική και κατεξοχή τραγική και συνέχεια διανθισμένη με ευχολόγια , πολιτικές λύσεις , δημοσκοπήσεις , περιφερόμενους σωτήρες δημαγωγούς που τους βλέπεις και στενοχωρείσαι γιατί είναι εκτός τόπου και χρόνου , βλέποντας τα πράγματα στενά ..την στιγμή που όλα τα ΣΤΕΝΑ περάσματα είναι κλειστά για το πετρέλαιο που μεταφερόταν από την Μέση Ανατολή …
την ώρα μάλιστα που με ρώτησε ο φίλος “αν θα σωθούμε” , διάβαζα ότι αναβάλεται επ αόριστο η σύναντηση των χωρών του Περσικού με το Ομάν και το Ιράν και έτσι το αδιέξοδο συνεχίζεται και απο αύριο πάλι το πετρέλαιο και όλα τα παράγωγα του τραβούν την ανηφόρα πιο ψηλά , φέρνοντας απόγνωση στους δείκτες επιβίωσης, εκμηδενίζοντας κάθε επίδομα και παροχή που μοιράζουν όλοι οι σωτήρες από την ΔΕΘ.
ΤΙ ΝΑ ΑΠΑΝΤΉΣΩ ΛΟΙΠΟΝ ΣΤΟΝ ΦΙΛΟ ΜΟΥ ;
από μέσα μου βγήκε αυθόρμητα αυτό και του το είπα:
– δεν μπορεί, κάτι θα κάνει για όλους μας ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΣ
πέρασαν μερικά λεπτά και βρέθηκα νοερά στα απόκρημνα βράχια μιας ερημοκλησιάς σε νησί του Αιγαίου Αρχιπελάγους, όταν με ένα σεβάσμιο κληρικό πριν χρόνια ξεκινήσαμε απόγευμα για να γίνει η ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ – ΑΓΡΥΠΝΙΑ σε ένα εκκλησάκι που γιόρταζε ανήμερα της Παγκοσμίου Υψώσεως του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού του Κυρίου μας Ιησού Χριστού ..
τότε νέος είχα τα κουράγια να μεταφέρω τα λειτουργικά σκεύη μαζί με άλλους συνοδοιπόρους συνεορταστές…
δεν θα περιγράψουμε το ΔΕΟΣ αυτής την Μυσταγωγίας των Αχράντων που σε μετουσίωνε στις άκρες της Δημιουργίας του Σύμπαντος Κόσμου του Πλάστη μας , ούτε στο τοπίο , ούτε στην συγκίνηση αλλά στο ΒΙΩΜΑ και στα λόγια που ακούσαμε..
Ήδη χάραζε και όλοι μας πάνω στις κουρελούδες στις πεζούλες περιμέναμε τον σεβάσμιο κληρικό να έρθει να καθίσει κοντά μας και να μας πεις λόγους ωφέλιμους απόσταγμα της ΘΕΙΑΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ που τέλεσε ανήμερα τέτοιας μεγάλης μέρας ..
αισθανόμασταν ότι κάτι θα μας έλεγε γιατί όλες τις προηγούμενες ώρες στην ανηφοριά προς το εκκλησάκι ήταν σιωπηλός και συγκινημένος…
δεν επιμέναμε, αλλά όλοι προσμέναμε γιατί σεβόμασταν τον κόπο και τα χρόνια της ηλικίας του…
ένα ζεστό τσάι που έγινε εκείνη την στιγμή στην πυροστιά μας τόνωσε από τον κόπο της Αγρυπνίας …
την σιωπή την διέκοψε ο Ιερέας που μας αφηγήθηκε κάτι μοναδικό που ήταν εμπειρία που ζούσε εδώ και χρόνια πάντα τέτοια μέρα που λειτουργούσε στο ερημοκλήσι αυτό στην απλωταριά του ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟΥΣ …
– ΝΑΙ παιδιά μου και πάλι φέτος είδα τον ΦΩΤΕΙΝΟ ΣΤΑΥΡΟ να σταυρώνει όλο το ΑΙΓΑΙΟ και την Ελλάδα μας , ούτε μπορώ να σας εξηγήσω πως ΤΟΝ έβλεπα την ώρα της Αγρυπνίας..αλλά η ΘΕΑ ΤΟΥ ήταν Παρηγορητική και Ενισχυτική για να αντέξω την κούραση ..είναι όμως και ένα σημείο ότι δεν μας αφήνει ο ΚΥΡΙΟΣ έρμαιους στις κακές προθέσεις των εχθρών του …
ενθυμούμενος αυτά τα παραπάνω μπορώ πλέον να απαντήσω στον φίλο μου και σε εσάς ..
– ΝΑΙ ΕΧΟΥΜΕ ΕΛΠΙΔΑ ΝΑ ΣΩΘΟΥΜΕ .. ΜΕ ΤΟ ΛΑΜΠΡΟΦΟΡΟ ΣΤΡΑΤΗΓΗΜΑ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΚΑΙ ΖΩΠΟΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΜΑΣ κατά των πολεμίων
ΥΓ: τώρα αδελφοί αν το διαβάζετε το παραπάνω και βρίσκεται ασυνταξίες να μας συμπαθάτε γιατί ότι βγαίνει από την καρδιά είναι καλύτερα να προσφέρεται έτσι δίχως διορθώσεις που καμία φορά το χαλνούν …
