Γράφει ο καθηγητής και ακαδημαϊκός Παναγόπουλος Π. Αλέξιος (DDDr., Dr.Habil.).
Η σύνδεση της Αποκάλυψης του Ιωάννου με τη σύγχρονη διεθνή πραγματικότητα δεν αποτελεί καινοφανές φαινόμενο. Από τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες έως σήμερα, οι Πατέρες της Εκκλησίας ερμήνευαν τα ιστορικά γεγονότα όχι προφητολογικά με τη στενή έννοια, αλλά διαγνωστικά, ως πνευματικά σημεία των καιρών, όπου θα επικρατεί το πνεύμα των γραμματέων και φαρισαίων.
Στη σύγχρονη εποχή, η παγκοσμιοποίηση, οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις και η θρησκευτική σχετικοποίηση επαναφέρουν επιτακτικά το ερώτημα της αποστασίας, όπως αυτό τίθεται στη Γραφή και στην πατερική θεολογία της καθ ημάς Ανατολής.
Η Αποκάλυψη Ιωάννου είναι βιβλίο διάκρισης, όχι χρονολογιών. Η Αποκάλυψη Ιωάννου δεν αποτελεί γεωπολιτικό εγχειρίδιο ούτε κείμενο πρόβλεψης συγκεκριμένων γεγονότων. Η Εκκλησία πάντοτε την αντιμετώπιζε ως εσχατολογικό και αποκαλυπτικό κείμενο, το οποίο φανερώνει τον τρόπο με τον οποίο η ιστορία οδηγείται είτε προς τον Χριστό, είτε προς την ύβρη και αυτοθέωση του ανθρώπου.
Τα σχήματα της Αποκάλυψης – η δήθεν παγκόσμια εξουσία, η ψευδής ειρήνη, η πνευματική σύγχυση, η αλλοίωση της αλήθειας – δεν ταυτίζονται μηχανικά μόνο σε συγκεκριμένα κράτη ή ηγέτες. Περιγράφουν δομές εξουσίας και νοοτροπίες, οι οποίες ιστορικά επανεμφανίζονται σε κάθε εποχή, αλλά ειδικότερα σήμερα, όπου ο άνθρωπος έβγαλε φτερά, κι όπως το μυρμήγκι μετά χάνεται.
Αποστασία, είναι η πνευματική ρίζα των εσχάτων καιρών. Ο Απόστολος Παύλος είναι σαφής: «ἐὰν μὴ ἔλθῃ ἡ ἀποστασία πρῶτον» (Β΄ Θεσ. 2,3). Η αποστασία προηγείται της τελικής σύγκρουσης, του καλού με το κακό, όχι ως γεγονός, αλλά κυρίως ως πνευματική κατάσταση, του εσωτερικού ηθικού μέτρου και βιώματος του ανθρώπου, που θα ξεπεράσει στην ανωμαλία τα Σόδομα και Γόμορρα, τόσο με λίστες “επσταιν” κτλ., σαν να μην τρέχει τίποτα, όλα επιτρέπονται.
Ο άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς ερμήνευσε την αποστασία ως βιοηθική, βιωματική ηθική απομάκρυνση από τον Θεάνθρωπο Χριστό και αντικατάστασή Του από τον «άνθρωπο-αυτοθεό». Κατά τον άγιο Ιουστίνο, η αποστασία δεν αρχίζει με διωγμούς, αλλά με συμβιβασμούς της αλήθειας, με συναίνεση, με ευκολίες, με υποχωρήσεις, όταν η Ορθόδοξη Εκκλησία παύει να ομολογεί και να μαρτυρεί, αρχίζει απλώς να προσαρμόζεται, να γίνεται ένστολη Υπαλληλία.
Ο Οικουμενισμός και η παγκόσμια διακυβέρνηση, προωθείται ως άνθρωπο-μηχανική προσέγγιση. Ο οικουμενισμός, όπως τον περιγράφει ο άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, δεν ταυτίζεται με τον διάλογο της αγάπης, αλλά με τον συμβιβασμο και την υποχωρητικότητα και τη μαλθακότητα. Ταυτίζεται και συναγελάζεται με την εξίσωση της αλήθειας, με την ίδια την πλάνη.
Όταν όλες οι θρησκείες θα παρουσιάζονται στον κόσμο ως ισότιμες οδοί σωτηρίας, ως πλήρης συγκρητισμός, τότε η ορθή πίστη μετατρέπεται σε φιλοσοφικό και πολιτισμικό στοιχείο και όχι σε σωτηρία και θεία αποκάλυψη.
Στο σύγχρονο γεωπολιτικό περιβάλλον, παρατηρείται η ενίσχυση υπερεθνικών δομών, η αναζήτηση των δήθεν παγκόσμιων «αξιών» χωρίς ορθόδοξο περιεχόμενο και
χρήση της θρησκείας ως εργαλείου κοινωνικής συνοχής, με καθιέρωση νέων κοσμικών εορτών και αλλοίωσης του γράμματος του θείου νόμου.
Η ορθοδοξία δεν απορρίπτει τη διεθνή συνεργασία, αλλά προειδοποιεί για την πνευματική ομογενοποίηση, όταν αυτή επιτυγχάνεται εις βάρος της μίας αλήθειας. Σε αυτό το σημείο, ο οικουμενισμός λειτουργεί ως πνευματικό υπόβαθρο μιας φιλοσοφικής ψευδούς παγκόσμιας ενότητας, κάτι που η Αποκάλυψη του Ιωάννου περιγράφει ως ενότητα χωρίς Χριστό, δίχως Ανάσταση.
Ο Αντίχριστος στην Αποκάλυψη και στη σύγχρονη πραγματικότητα, θα είναι πρόσωπο, με όλη την ενέργεια του σατανά μέσα του, δηλώνει ο ιερός Χρυσόστομος. Η Ορθόδοξη Παράδοση δεν ταυτίζει τον Αντίχριστο με έναν απλό τοπικό πολιτικό ηγέτη. Τον κατανοεί ως εξουσιαστή του συστήματος και της σκέψης και που η εξουσία του θα υπόσχεται μία πλαστική ειρήνη χωρίς μετάνοια,
ενότητα χωρίς αλήθεια, σωτηρία χωρίς Σταυρό, ούτε Ανάσταση, όπου η Ωκεανία Όργουελ θα επικρατεί.
Σε αυτό το πλαίσιο, η σύγχρονη γεωπολιτική δεν συναποτελεί από μόνη της την εκπλήρωση της Αποκάλυψης. Μπορεί όμως να λειτουργήσει ως σκηνικό, στο οποίο η αποστασία γίνεται κοινωνικά αποδεκτή και ορθόδοξα αδιάφορη.
Συμπέρασμα. Η Αποκάλυψη Ιωάννου δεν καλεί τους πιστούς να ταυτίσουν τα γεγονότα, αλλά να διακρίνουν τα ορθόδοξα πνεύματα. Ο οικουμενισμός, όταν μετατρέπεται από διάλογο σε φιλοσοφικό σχετικισμό, συνιστά – κατά τον άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς – σύμπτωμα αποστασίας. Η σύγχρονη γεωπολιτική εξέλιξη δεν είναι απόδειξη των εσχάτων, αλλά δοκιμασία της ορθής πίστης.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν σώζεται με προβλέψεις, αλλά με ομολογία και μαρτυρία. Και, όπως υπενθυμίζει η Αποκάλυψη, η τελική λέξη της ιστορίας δεν ανήκει ούτε στις αυτοκρατορίες, ούτε σε ηγέτες, ούτε σε πρόσωπα, ούτε σε συστήματα, αλλά στον Σταυρωθέντα και Αναδταντα Χριστό, που είναι ο «ὢν καὶ ὁ ἦν καὶ ὁ ἐρχόμενος»!!
Academician Professor ALEXIOS P.PANAGOPOULOS (DDDr. Dr.Habil.)
Academician EASA – European Academy of Sciences & Arts (Salzburg – Austria, from 5.6.2024).
Academician MCA – International Slavic Academy oF Sciences, Culture, Education & Arts (Moscow – 7 Slavic Countries, from 26.12.2018).
Academician IEAI – International Ethical Academy of India, from 6/2024.
Professor of Political Sciences & Law, Department
Phd Political Sciences.
Phd Bioethics Biopsychology Medical Anthropology.
Phd Theology Religion.
Diploma Dr. Habilitation of Law.
Post-Doc’s in Law University of Belgrade, in Theology Religion University of Munchen, in Bioethics University of Patras.
Degree of Law/Lawyer, Degree of Theology, Degree of History/Philology, Degree of Music. Scholar DAAD, ΙΚΥ, etc.
Director EPLO for BiH, MNE. Author, Poet.
Candidate for Nobel Peace Prize 2025.
Member Ciesart, Camara Internacional de Escritores y Artistas – Spain
Member World Association of Jurists (WJA), Washington, USA
https://orcid.org/0009-0008-9304-4040
https://www.huffingtonpost.gr/signature/dr-alexios-panagopoulos/
https://www.pemptousia.gr/author/alexios-panagopoulos-academician-prof-dddr-pdoc-dr-habil-alexios-panagopoulos/
https://ftb.academia.edu/AlexiosPanagopoulos/Papers
https://www.biblionet.gr/ Παναγόπουλος, Αλέξιος Π.
