ΠΑΤΗΣΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΜΕΝΟΥ

ΕΘΝΙΚΟΣ ΝΕΟΠΛΟΥΤΙΣΜΟΣ

ΑΠΟΨΕΙΣ. ΑΡΘΡΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ. - 14 Σεπ 2018 - 11:13
Loading...

Ροή ειδήσεων σε μορφή blog



ΑΝΤΙ-ΜΕΤΑΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΣΧΟΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

(Δεύτερη πράξη του δράματος: Η απάτη της καθαρής εξόδου και η συνέχιση των «μεταρρυθμίσεων»)

Α/Α ΣΧΟΛΙΟΥ: 7

14/09/2018

___________________

ΕΘΝΙΚΟΣ ΝΕΟΠΛΟΥΤΙΣΜΟΣ

(ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ)

«Ὅπου καὶ νὰ ταξιδέψω ἡ Ἑλλάδα μὲ πληγώνει» (Σεφέρης)

Διαβάζοντας για τον πρόσφατο ανασχηματισμό της κυβέρνησης, η οποία με την αναπαλαιωμένη της μορφή θα διαχειριστεί τη δήθεν αριστερόστροφη με δεξιό στραβισμό νέα σελίδα της μεταμνημονιακής Ελλάδας, και τον θηλύφρονα προσανατολισμό του με αζήτητα πολιτικά υλικά προηγούμενων κυβερνητικών κατεδαφίσεων, ο νους μου σταμάτησε στον Εμμανουήλ Ροΐδη και τον Γιώργο Σεφέρη.

Από τον Έλληνα διαφωτιστή με τον αγέρωχο αντιφεμινισμό του, Εμμανουήλ Ροΐδη, αναδύθηκε στο νου μου ένα δημοσίευμά του στην εφημερίδα «Ακρόπολις» στις 28 Απριλίου 1896 με τίτλο «Αι γράφουσαι Ελληνίδες», που ταιριάζει γάντι με τις σημερινές «Πολιτευόμενες Ελληνίδες», απλώς, οι πρώτες αποτελούν ενεργητική (γράφω) και οι δεύτερες παθητική (πολιτεύομαι) μετοχή και συμμετοχή.

Λυπάμαι, βέβαια, που δεν μπορώ να σας μεταφέρω τις απόψεις του Ροΐδη, τις οποίες μπορείτε, ελπίζω, να βρείτε στο διαδίκτυο, γιατί, αν τις παραθέσω, κινδυνεύουμε, τόσο εγώ όσο και ο νεκρός Ροΐδης, να βρεθούμε αντιμέτωποι με τον αντιρατσιστικό νόμο, που έγινε για την προστασία των κάθε φύσης μειονοτήτων και μειονεκτηκοτήτων, προφανώς, και αυτών του φύλου, θεμελιώνοντας, ουσιαστικά, με την ύπαρξή του αυτή την ανισότητα, αφού η ισχύς και οι αξίες σε κάθε μορφή τους, φυλετική, ταξική, πνευματική, κλπ, δεν χρειάζονται νομική προστασία.

Προσωπικά δεν έχω περισσότερες απαιτήσεις από τις πολιτευόμενες πέρα αυτών που είχε ο Ροΐδης από τις γράφουσες, πολύ περισσότερο, όταν οι πολιτευόμενες είναι ταυτοχρόνως και γράφουσες τον λαό στα παλαιά των υποδημάτων τους:

«Από τας γράφουσας ουδέν άλλο ζητούμεν παρά ν’ αποδεικνύωνται εξ ίσου έξυπναι, χαρίεσσαι, ευαίσθητοι ή και πονηραί, φιλοσκώμμονες, κακόγλωσσοι και διασκεδαστικοί όταν γράφωσιν, όσον είναι και όταν ομιλώσι».

Ο Γιώργος Σεφέρης, τώρα, και ειδικότερα με το ποίημά του «Μὲ τὸν τρόπο τοῦ Γ. Σ.» καταγράφει με έναν προφητικό λόγο, με τον γνωστό σ’ αυτόν δωρικό συμβολισμό, τον αστικό νεοπλουτισμό του μεσοπολέμου, που έδωσε μετά τη θέση του σε κάθε μορφής νεοπλουτισμό, κοινωνικό, ιδεολογικό, πνευματικό, ταξικό, κλπ, οδηγώντας στη φαντασιακή θέσπιση της νεοελληνικής φυσιογνωμίας. Της φυσιογνωμίας της αυταπάτης και του εθνικού νεοπλουτισμού.

Ας παρακολουθήσουμε, λοιπόν, πόσο απέριττα ξεδιπλώνεται η κοινωνική αυτή αυταπάτη στον ποιητικό λόγο του Σεφέρη, με τη στιβαρότητα της πολυτονίας, που δένει τις λέξεις στο φυσικό χώρο τους, αυτόν της ελληνικής παράδοσης, ιστορίας και συνείδησης:

«Μὲ τὸν τρόπο τοῦ Γ. Σ.

Ὅπου καὶ νὰ ταξιδέψω ἡ Ἑλλάδα μὲ πληγώνει

……………………………

Τί θέλουν ὅλοι αὐτοὶ ποὺ λένε

πὼς βρίσκουνται στὴν Ἀθήνα ἢ στὸν Πειραιά;

Ὁ ἕνας ἔρχεται ἀπὸ Σαλαμίνα καὶ ρωτάει τὸν ἄλλο μήπως «ἔρχεται ἐξ Ὁμονοίας»

«Ὄχι ἔρχομαι ἐκ Συντάγματος» ἀπαντᾶ κι εἶν᾿ εὐχαριστημένος

«βρῆκα τὸ Γιάννη καὶ μὲ κέρασε ἕνα παγωτό».

Στὸ μεταξὺ ἡ Ἑλλάδα ταξιδεύει

δὲν ξέρουμε τὴν πίκρα τοῦ λιμανιοῦ σὰν ταξιδεύουν ὅλα τὰ καράβια

περιγελᾶμε ἐκείνους ποὺ τὴ νιώθουν.

Παράξενος κόσμος ποὺ λέει πὼς βρίσκεται στὴν Ἀττικὴ

καὶ δὲ βρίσκεται πουθενὰ

ἀγοράζουν κουφέτα γιὰ νὰ παντρευτοῦνε

κρατοῦν «σωσίτριχα» φωτογραφίζουνται

ὁ ἄνθρωπος ποὺ εἶδα σήμερα καθισμένος σ᾿ ἕνα φόντο μὲ πιτσούνια καὶ μὲ λουλούδια

δέχουνταν τὸ χέρι τοῦ γέρο φωτογράφου νὰ τοῦ στρώνει τὶς ρυτίδες

ποὺ εἶχαν ἀφήσει στὸ πρόσωπό του

ὅλα τὰ πετεινὰ τ᾿ οὐρανοῦ.

Στὸ μεταξὺ ἡ Ἑλλάδα ταξιδεύει ὁλοένα ταξιδεύει

κι ἂν «ὁρῶμεν ἀνθοῦν πέλαγος Αἰγαῖον νεκροῖς»

εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ θέλησαν νὰ πιάσουν τὸ μεγάλο καράβι μὲ τὸ κολύμπι

ἐκεῖνοι ποὺ βαρέθηκαν νὰ περιμένουν τὰ καράβια ποὺ δὲν μποροῦν νὰ κινήσουν

τὴν ΕΛΣΗ τὴ ΣΑΜΟΘΡΑΚΗ τὸν ΑΜΒΡΑΚΙΚΟ.

Σφυρίζουν τὰ καράβια τώρα ποὺ βραδιάζει στὸν Πειραιὰ

σφυρίζουν ὁλοένα σφυρίζουν μὰ δὲν κουνιέται κανένας ἀργάτης

καμμιὰ ἁλυσίδα δὲν ἔλαμψε βρεμένη στὸ στερνὸ φῶς ποὺ βασιλεύει

ὁ καπετάνιος μένει μαρμαρωμένος μὲς στ᾿ ἄσπρα καὶ στὰ χρυσά.

Ὅπου καὶ νὰ ταξιδέψω ἡ Ἑλλάδα μὲ πληγώνει

παραπετάσματα βουνῶν ἀρχιπέλαγα γυμνοὶ γρανίτες…

τὸ καράβι ποὺ ταξιδεύει τὸ λένε ΑΓΩΝΙΑ 937.

Α/Π Αὐλίς, περιμένοντας νὰ ξεκινήσει Καλοκαίρι 1936».

Στη συνέχεια, μετά τον Β Παγκόσμιο και τον Εμφύλιο Πόλεμο, που ενεργοποίησαν, για μια σύντομη περίοδο, την αυτογνωσία του Έλληνα, γι’ αυτό και έκανε τότε αυτό που δεν μπόρεσε να κάνει σήμερα, ο πόλεμος του Βιετνάμ και τα υπαρξιακά προβλήματα των Αμερικανίδων μαζί με τα ενοχικά τους διλήμματα δημιούργησαν τη γενιά των ψυχολόγων, που μετανάστευσε γρήγορα στη χώρα μας, αναστατώνοντας τον κοινωνικό και επαγγελματικό νεοπλουτισμό των μαμάδων για τους ελπιδοφόρους βλαστούς τους και μάλιστα με τη μορφή της λεγόμενης «κλινικής ψυχολογίας», χωρίς, βέβαια, νοσοκομειακή κλίνη και χωρίς, ακόμα, κανέναν ουσιαστικό βιολογικό προσανατολισμό, παρά μόνο κάποια ακαθόριστα τραύματα και φροϋντικά σεξουαλικά συμπλέγματα της παιδικής ηλικίας, στα οποία οι απόψεις ενός γιατρού κακοποιήθηκαν από ερασιτεχνοϊατρίζοντες ψυχολόγους και οι οποίοι «κλινικοί ψυχολόγοι» θα χάνονταν, ακόμα, και με GPS στο φλοιό της επιφάνειας των ελίκων και των αυλάκων των εγκεφαλικών ημισφαιρίων, χωρίς να χρειασθεί για να πνιγούν η κατάδυσή τους στον λαβύρινθο των συνάψεων ή των νευροδιαβιβαστών των συνάψεων της λευκής ουσίας, τον ιππόκαμπο, τον δικτυωτό σχηματισμό, κλπ, κλπ, όπου εδρεύουν βαθύτερες, αλλά σημαντικές λειτουργίες, όπως η συνείδηση, κλπ, κλπ.

Ως υπερατλανική παραφυάδα αυτής της ψυχολογολαγνείας φύτρωσαν και άλλα ζιζάνια στον «κήπο με τις αυταπάτες» (Ελύτης), ανάμεσα στα οποία και η λεγόμενη «μουσικοθεραπεία» (αγγλοσαξωνιστί music therapy), που με προκάλεσε ως γιατρό και μουσικό, αλλά, κυρίως, ως Έλληνα, γιατί κανείς δεν μπήκε στον κόπο να δει τις ρίζες της στην Αρχαία Ελλάδα με την περίφημη θεωρία του ήθους ή ηθική θεωρία της μουσικής, που συνέδεε το ήθος της μουσικής, όχι γενικά και αόριστα, αλλά και των επιμέρους δομικών της συστατικών (πχ ρυθμός, αρμονία, γένος, μελωδία, κλπ) με τις επιδράσεις τους στον άνθρωπο.

Όταν, το 2001 ο Eric Lander και η πληθώρα των συνεργατών του δημοσίευσαν στο περιοδικό «Νature» την εργασία τους «Ιnitial sequencing and analysis of the human genome», αποκωδικοποιώντας το ανθρώπινο γονιδίωμα, αυτές οι ίδιες μαμάδες που νόμισαν ότι η επιστήμη μπήκε στο δικό τους γνωστικό αντικείμενο, το μόριο, άρχισαν με έναν υστερικό τρόπο να κατευθύνουν τους (ή τις) κανακάριδες στη μοριακή βιολογία και επειδή οι ίδιες είχαν εξοικειωθεί με το έμφυλο μόριο, έβλεπαν τους γόνους τους ως κατακτητές του μορίου της ανθρωπότητας.

Ευτυχώς, που η κλωνοποίηση δε διέγειρε τα αντανακλαστικά της μητρικής υστερίας και φαντασιοπληξίας, ίσως, γιατί μόνο η γυναίκα κατέχει το επτασφράγιστο μυστικό του γενετικού κώδικα του κλώνου της. Από την άλλη, η αδιαφορία αυτή στέρησε από την ελληνική κοινωνία τη γενετική τεχνογνωσία της αυτοαναπαραγωγής, μια και η κοινωνία μας είναι καταδικασμένη να σβήσει και μαζί μ’ αυτή θα εξαντληθεί σε μια ακολουθία απειροστικού λογισμού και η άμωμος σύλληψη της προσωπικής διαφοράς του Συνταξιοδοτικού Έπους του σύγχρονου ποιητή της πτωχοπροδρομικής αθλιότητας Κατρούγκαλου, αναμάρτητου από το πρωπατορικό αμάρτημα της δήθεν Αριστεράς, που γεννήθηκε μυρίζοντας τον ίδιο κρίνο της εξουσίας με αυτόν της Δεξιάς.

Από ένα παλιό βιβλίο του 1971 των εκδόσεων Gallimard, το «La mort heureuse» («Ο ευτυχισμένος θάνατος») του Albert Camus, έχω κρατήσει στη μνήμη μου ένα σημείο του που αναφέρει, πως «το να γνωρίζεις τα όρια του σώματός σου, αυτό είναι η αληθινή ψυχολογία» («connaître les limites de son corps, c’est ça la vraie psychologie»), που θα είχα το θάρρος να συμπληρώσω με το, πως το να γνωρίζεις τα όρια της ψυχής σου, αυτό είναι η αληθινή βιολογία.

Σήμερα, μετά από όλη αυτή την περιπέτεια του εγωκεντρικού μαξιμαλισμού, σε μια εποχή, μάλιστα, της καταστροφικής διαρροής των εγκεφάλων από τη χώρα μας, τη λεγόμενη αγγλιστί brain drain, που άφησε πίσω της έναν στασιμοπληθωρισμό ανεγκεφάλων, παραμονή ανεγκεφάλων (unbrain stay;), αναδύθηκε το νέο φρούτο της γονικής ματαιοδοξίας, η τεχνητή νοημοσύνη (Artificial Ιntelligence, συντομογραφικά AI).

Ίσως, είναι η σημαντικότερη, μέχρι σήμερα, οικογενειακή ματαιοδοξία στη χώρα μας, που δεν πήρε ακόμα επιδημικά χαρακτηριστικά και αν αξιοποιηθεί σωστά, δεν θα αφήσει πίσω της πληθώρα κλινικών ψυχολόγων και μοριακών βιολόγων, που διαπρέπουν, στα κατά τα άλλα αξιοπρεπή επαγγέλματα του (της) κλινικού ντελιβερά, του (της) μοριακού σερβιτόρου.

Έτσι, στη χώρα μας θα είχε πεδίο επαγγελματικής δόξας λαμπρό ένας τομέας «κλινικής τεχνητής νοημοσύνης», που θα αναλάμβανε να εμφυτεύσει, για να μην πω μεταμοσχεύσει και μπω στα χωράφια του ΕΣΥ, του ΕΦΚΑ, του ΕΟΠΥΥ, του ΠΕΔΥ, ΠΦΥ και όλων των άλλων ευαγών αρκτικολεξικώς, αλλά ανοηματικών ουσιαστικώς καθιδρυμάτων, τη νοημοσύνη στους βαρέως πάσχοντες πολιτικούς ανεγκεφάλους και τους followers αυτών, για να χρησιμοποιήσω μια σύγχρονη λέξη που αποδίδει καλύτερα τη φυσική ανοημοσύνη των ψηφοφόρων, που τους ακολουθούν.

Εξάλλου, σήμερα, ξεκίνησα την περιοδεία μου στον εθνικό νεοπλουτισμό από τα «σωσίτριχα» του Σεφέρη και θα ήταν άδικο να μην κλείσω με τους σωσεγκεφάλους της πολιτικής ανοημοσύνης, αφού, μάλιστα, η απόσταση ανάμεσα στην τρίχα της κεφαλής και τον εγκέφαλο είναι πολύ πιο μικρότερη, ακόμα, και από αυτή που διήνυσε η φωτιά για να φτάσει από την Πεντέλη στο Μάτι, γεγονός, που κατά τη θεωρία του αυτοματοποιημένου συστήματος της κυβερνητικής* αυταπάτης, κάνει τη σωτηρία δύσκολη.

Τελικά, όπως φαίνεται, ο νεοπλουτισμός δεν είναι, απλά, συνήθεια οικονομική της λούμπεν (γερμανιστί Lumpen, τουτέστιν κουρελιασμένης) αστικής τάξης, αλλά εθνική εικονοδουλική κοινωνική συνείδηση καταξίωσης στη χώρα μας, αναζητώντας άλλοτε σωσίβια των τριχών και άλλοτε σωσίβια των κοινωνικών αξιών.

Ένας μαξιμαλισμός χωρίς όρια.

Ποιός, όμως, θα μπορούσε να μη θεωρηθεί, τουλάχιστον, γραφικός, αν συμβούλευε τους εκ κενών κεφαλών Νεοέλληνες να έριχναν μια ματιά στον εκ Κυνός Κεφαλών των Θηβών γιο του Δαίφαντου και της Κλεοδίκης αιολικό ποιητή Πίνδαρο;

«ἔστι δὲ φῦλον ἐν ἀνθρώποισι ματαιότατον,

ὅστις αἰσχύνων ἐπιχώρια παπταίνει τὰ πόρσω,

μεταμώνια θηρεύων ἀκράντοις ἐλπίσιν» (Πυθιονίκαις 3.1-3.23),

που στη μετάφραση του Ιωάννη Γρυπάρη θα μπορούσε να γίνει περισσότερο κατανοητός, χωρίς να χρειασθεί ο Σιφναίος ποιητής και μεταφραστής να ακρωτηριάσει το ένα ν από τα δύο του βαφτιστικού ονόματός του ως πλεονασματικό:

«Κι είναι η πιο κούφια φύτρα ανθρώπινη

εκείνοι που τα ντόπια τους καταφρονώντας

στρέφουν τα μάτια τους στα μακρινά

τον άνεμο με ελπίδες μάταιες κυνηγώντας».

* Η λέξη κυβερνητική δεν χρησιμοποιείται ως πολιτικό επίθετο της αυταπάτης, αλλά ως επιθετικοποιημένο ουσιαστικό της επιστήμης των συστημάτων, όπως καθορίστηκε το 1948 από τον Norbert Wiener στο βιβλίο του «Cybernetics: Or Control and Communication in the Animal and the Machine» (Κυβερνητική: Ή Έλεγχος και Επικοινωνία στo Ζώo και τη Μηχανή).

Τους πολιτικούς μπορεί να τους εντάξει ο κάθε αναγνώστης όπου νομίζει: στα αυτοματοποιημένα συστήματα των ζώων ή των μηχανών. Πάντως, σίγουρα, όχι στους ανεξάρτητους, ελεύθερους και έξω από τα εξαρτησιογόνα συστήματα ανθρώπους.

Όσον αφορά την πολιτική παπαρολογία, θα μπορούσαμε να ανατρέξουμε στο μαθηματικό μοντέλο του Αφηρημένου Χώρου του Wiener (Abstract Wiener Space), που χρησιμοποιείται στη Θεωρία του Μέτρου, για την ανάδειξη ενός πεπερασμένου μέτρου στον άπειρων διαστάσεων διανυσματικό χώρο.

Βέβαια, στην πολιτική ο χώρος αυτός δεν οδηγεί στη Θεωρία του Μέτρου, αλλά στον αλεατορισμό** του Αντίμετρου.

** Απροσδιοριστία, τυχαιότητα.

ΔΑ

Διαβάστε όλο το άρθρο

Loading...

Συμπληρώστε το e-mail σας για να λαμβάνετε τα νέα από το Triklopodia πρώτοι!:

Στείλε μας το άρθρο σου

Loading…



ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ triklopodia@hotmail.gr




Loading…

Για άμεση ενημέρωση πατήστε follow και ακολουθήστε μας στο twitter