Στο βίντεο μιλάει ο Πατήρ Σπυρίδων (Father Spyridon), ένας Ορθόδοξος Ιερέας στο εξωτερικό, με ένα λόγο πολύ εμπεριστατωμένο, όπως σπάνια ακούμε για το συγκεκριμένο θέμα.
Αποσπάσματα της ομιλίας του:
“Aν θέλουμε να κατανοήσουμε το κίνημα του Οικουμενισμού, πρέπει πρώτα να κατανοήσουμε το πλαίσιο της Εκκλησίας
και μετά το που έχει τις ρίζες του το κίνημα του Οικουμενισμού και ποιός έβαλε αυτές τις ρίζες.
Καταρχήν ας θυμηθούμε οτι η Εκκλησία δεν ανήκει στον άνθρωπο, δεν είναι δημιουργία του ανθρώπου, είναι μόνο του Θεού. Δεν εντασσόμαστε στην Εκκλησία μέσω μιας απλής διακήρυξης της πίστης, προσωπικής εξατομικευμένης πίστης.
Αν και η πίστη είναι ζωτικής σημασίας, εντασσόμαστε στην Εκκλησία μέσω του Βαπτίσματος και του Χρίσματος.
Είναι ο Θεός που μας κάνει μέλη της Εκκλησίας.
Να θυμόμαστε ότι οι Απόστολοι, αν και είδαν και ήταν μάρτυρες του αναστημένου Χριστού, που Τον άγγιξαν, που έφαγαν μαζί Του, δεν ήταν ακόμη η Εκκλησία, αν και πίστευαν, αν και είχαν την πίστη, έγιναν η Εκκλησία της Πεντηκοστής, με την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος.
Γινόμαστε μέλη της Εκκλησίας από τον Θεό.
Υπάρχουν άνθρωποι σήμερα που τους διαβεβαιώνουν οι ηγέτες τους, ότι είναι αρκετό μόνο να πιστεύουν προσωπικά οτι είναι μέρος της Εκκλησίας.
Αυτό δεν υπήρξε ποτέ μέρος της χριστιανικής πίστης, δεν είναι αυτό που η Εκκλησία διδάσκει.
Η Εκκλησία είναι το σώμα του Χριστού, δεν μπορεί να χωριστεί… Η Εκκλησία μπορεί να τραυματιστεί, ακόμα και όπως η σάρκα του Χριστού τραυματίστηκε, μπορεί να δούμε την Εκκλησία τραυματισμένη από έξω και από μέσα, αλλά ποτέ διαιρεμένη.
Υπάρχει στις προτεσταντικές χριστιανικές ομάδες μια πίστη σε ένα πράγμα, που ονομάζεται ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΚΛΑΔΩΝ, η ιδέα ότι η Εκκλησία χωρίζεται σε πολλούς πολλούς κλάδους.
Φυσικά οι προτεστάντες πρέπει να το πιστεύουν αυτό, διαφορετικά πώς αλλιώς μπορούν να ισχυριστούν οτι μέρη που ανήκουν (στην Εκκλησία) και δεν υπήρχαν πριν από το 1500, έχουν οποιαδήποτε αξίωση να συνδέονται με την αληθινή Εκκλησία του Χριστού εκτός από την προσωπική πίστη φυσικά;
Αλλά η εκκλησία δεν πιστεύει αυτό.
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ
ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ,
Ο Χριστός δεν εγκατέστησε ΕκκλησΙΕΣ…
Ίδρυσε ΤΗΝ Εκκλησία.
ΜΙΑ Πίστη, ΕΝΑ Βάπτισμα.
Οπότε, το να υποθέσουμε οτι η Εκκλησία είναι διαιρεμένη, είναι σαν να διδάσκουμε οτι το Σώμα του Χριστού είναι διαιρεμένο.
Θα έλεγα οτι αυτό είναι βλασφημία.
Και το κίνημα του Οικουμενισμού διδάσκει ότι όλοι αυτοί οι διαφορετικοί κλάδοι έχουν ισότιμη αξίωση να είναι
η Εκκλησία του Χριστού.
Aλλά αυτή η εξωτερική επίδειξη της ενότητας είναι πραγματικά κενή, είναι μια επιφανειακή ενότητα, δεν έχει βάθος επειδή δεν έχει κοινή πίστη, την πίστη του Χριστού, την αλήθεια, τη ζωντανή παρουσία του Χριστού.
Το κίνημα του Οικουμενισμού χρησιμοποιεί χριστιανικούς όρους όπως η αδελφοσύνη, η ενότητα, η αγάπη, αλλά αυτές οι λέξεις είναι άδειες αν δεν είναι μία κοινή πίστη.
Το κίνημα του Οικουμενισμού θα έπαιρνε τα δόγματα της εκκλησίας και θα τα θεωρούσε ως δευτερεύοντα, άχρηστα,
δόγματα, τα οποία επτά Οικουμενικές Σύνοδοι εγκαθίδρυσαν και προστάτευσαν, και οι Μάρτυρες έχυσαν το αίμα τους για να προστατεύσουν και να τα υπερασπιστούν, η πίστη του Χριστού, που δόθηκε στους Αποστόλους και προστατεύεται διαμέσου των αιώνων, που δόθηκαν σε μας, για να τα μοιραστούμε με τους απογόνους μας, τα παιδιά μας.
Και το κίνημα του Οικουμενισμού δεν επιθυμεί απλώς να επιτεθεί στην Εκκλησία, είναι κάτι περισσότερο από αυτό… προέρχεται από ένα είδος χιλιασμού, μιας πίστης σε ένα κοσμικό βασίλειο, που θα χτιστεί από τον άνθρωπο πάνω στη γη…
Εάν κοιτάξουμε το χαρτονόμισμα του δολαρίου, έχει τη μασονική εικόνα της πυραμίδας, με την τελευταία πέτρα να λείπει. Αυτό είναι ένα σύμβολο της βασιλείας που θα εκπληρωθεί σύντομα από τους ανθρώπους, για να χτιστεί τελικά. Υπήρχε μια σκωτσέζικη ομάδα μασόνων που τύπωναν τη δεκαετία 60 και του 70 στην Αμερική ένα περιοδικό που ονομαζόταν NEW AGE (Νέα Εποχή) και αυτή η Νέα Εποχή βρίσκεται στο επίκεντρο της μασονικής πίστης και βρίσκεται στην καρδιά του Οικουμενισμού, ότι όλες οι εκκλησίες θα συγκεντρωθούν μαζί παραμερίζοντας τις διαφορές δόγματος και πίστης.
Η καρδιά της Ορθοδοξίας είναι πολύ διαφορετική από αυτές τις άλλες χριστιανικές ομάδες.
…
Η πίστη μας εκδηλώνεται στη ζωή μας, στη λατρεία μας, στις εικόνες μας, στους ύμνους μας, αλλά το πιο σημαντικό είναι η εσωτερική μεταμόρφωση των καρδιών μας, που η πίστη μας φέρνει στη ζωή της Εκκλησίας.
…
Ο σκοπός της Εκκλησίας δεν είναι να αλλάξει τον κόσμο έτσι, αλλά να αλλάξει εμάς, να μας μεταμορφώσει…”
