Πόσο γήινα σκεφτόμαστε…
Είναι κάτι που δεν αλλάζει, τουλάχιστον ευκόλως.
Χανόμαστε στου σήμερα την απρεπή απελπισία και στου αύριο τις μάταιες έγνοιες.
Μας ενδιαφέρει τί θα φάμε, τί θα φορέσουμε και πώς θα δείχνουμε εν πάση περιπτώσει καλαίσθητοι.
Ένα ατέρμονο κενό πλαταίνει μέσα μας, μία δυσίατη πληγή σκουραίνει το αγνό της ψυχής χρώμα και μας δηλητηριάζει με ασύστολες φιλοδοξίες.
Ακόμα και τούτη την ύστατη ώρα δεν βρίσκουμε σπιθαμή δύναμης να πούμε όχι στα πιο φρικτά πάθη, στις πιο φρικτές αδυναμίες, στα πιο απάνθρωπα αισθήματα.
Εγκλωβισμένοι στα «θέλω» μας, ανυποψίαστοι για την καταστροφή μας επιμένουμε να ματαιοπονούμε.
Αυτοί είμαστε. Μπαλόνια που θα σκάσουν απότομα και θα κομματιαστούν.
Ξέρω, ναι, καλά ότι θα διαβαστεί από εσένα… φίλε αναγνώστη, φίλη αναγνώστρια για αυτό και θέλω να τονίσω πως η απλότητα σήμερα αν και φαντάζει δύσκολη, η ευγένεια απρόσιτη και η ειλικρίνεια ουτοπική πρέπει να καλλιεργήσουμε αυτές τις τρεις αρετές.
Το να γνωρίζουμε τα επερχόμενα δεν είναι αρκετό πάντα για να προστατευτούμε. Εξάλλου, η προστασία από τα δεινά δεν επαφίεται αποκλειστικά στην δική μας δικαιοδοσία.
Σίγουρα οι πράξεις και τα αισθήματά μας έχουν βαρύνουσα αξία, αλλά ο τελευταίος λόγος ανήκει σε Έναν…
Αυτά δεν είναι διδαχές. Αλλοίμονο! Βλέπουμε, όμως, να χάνεται η ανθρωπιά. Είθε να μην χαθούν οι άνθρωποι…
