“Χρειάζεται η μεγαλοφυία του Σοφοκλή και του Γκαίτε για να αντλήσης, μέσα στο φως του λόγου, χαρές και ομορφιές μεγαλύτερες ακόμα και από αυτές που σπάταλα προσφέρει στους μικρότερους το σκοτάδι” (Κωνσταντίνος Τσάτσος)
Μήπως, αντί για τις χαρές και τις ομορφιές που πιστεύουν ότι θα τους χαρίσει απλόχερα το σκοτάδι της σκοτεινής ύλης και της σκοτεινής ενέργειας του διαστήματος, οι μικροί αεροδιαστημιστές θα έπρεπε πρώτα να αναζητήσουν το φως του λόγου, πράγμα, βέβαια, δύσκολο να το αντλήσουν, κατά τον Κωνσταντίνο Τσάτσο, μέσα από τη μεγαλοφυία του Σοφοκλή και του Γκαίτε, ίχνη της οποίας δεν γνωρίζω αν διαθέτουν ή αν, τουλάχιστον, διδάχτηκαν στα κομματικά χαμαιτυπεία;
Διαβάζω, πως υπάρχει διαμάχη μεταξύ υπουργών για τη νομική μορφή (ΔΕΚΟ ή ΑΕ) του υπό σύσταση Ελληνικού Διαστημικού Κέντρου (Greek Space Flight Center), με αντικείμενο εργασιών το ξύσιμο των μεζέων του στεατοπυγικού υποσυστήματος των θεών του Ολύμπου, γιατί ψηλότερα από τον Όλυμπο δεν βλέπω ότι μπορεί να φτάσει και εκεί μόνο με τα ερπυστριοφόρα διαστημόπλοια της ανασυσταθείσης στρατιωτικής ΜΟΜΑ ή τα ψεκαστικά ελικοφόρα των ψεκασμένων.
Greek Space Flight Center!
“Όλα τα ‘χει η Μαριορή ο φερετζές της έλειπε”.
Θεέ μου, τί ακριβός πολιτικός μεγαλοϊδεατικός φετιχισμός είναι αυτός μπροστά σ’ αυτόν που περιγράφουν τα λόγια του Γάλλου τραγουδιστή, συγγραφέα και παραγωγού Patrick Sébastien “il est fétichiste amateur, il collectionne les petites culottes neuves” (Carnet de notes) (είναι ερασιτέχνης φετιχιστής, συλλέγει τα καινούργια κυλοτάκια) (Σημειωματάριο);
Για να μην αδικήσω τον ερασιτεχνικό φετιχισμό του Γάλλου συγγραφέα, θα πρέπει να ομολογήσω πως και τα κυλοτάκια έχουν τη συμπαντική τους αξία, αφού το καθένα κρατάει στον θαλαμίσκο του που προσγειώνεται ο προωθητικός πύραυλος και μια Μεγάλη Έκρηξη, έτοιμη να μας οδηγήσει σ’ ένα νέο Σύμπαν, σίγουρα, περισσότερο φιλόξενο, φιλικό και απολαυστικό από αυτό της ξύλινης πολιτικής παπαροπεολειχίας.
Επανερχόμενος στο Ελληνικό Διαστημικό Κέντρο, θα μπορούσα να προτείνω, μέχρι το πειραματικό του τμήμα “Department of High Energy Masturbation” (Τμήμα Μαλακίας Υψηλής Ενέργειας) ανακαλύψει τη σκοτεινή ύλη να είναι ΔΕΚΟ, ώστε να πληρώνουν οι μαλάκες φορολογούμενοι τις μαλακίες, συγγνώμην, τα πειράματα ήθελα να πω, των πολιτικών τους και μόλις ανακαλύψει τη σκοτεινή ενέργεια, που θα δώσει ρευστότητα και κινητικότητα στο σύστημα, να γίνει ΑΕ, που θα παραχωρηθεί για εκμετάλλευση σε ιδιώτες βουκολικούς επενδυτές (pastoral investigators)* για βοσκή των αιγοπροβάτων τους στα λιβάδια της σκοτεινής ύλης, μέσω του ταμείου αποκρατικοποιήσεων, οι κοσμοναύτες του οποίου έχουν εξασφαλισμένη την κοσμική δικαιοσύνη και τη Θεία Νέμεση από κάθε μαύρη νομική τρύπα, σύμφωνα με το δίκαιο των Euro Amin Dada, που προνομοθετεί την αθωότητα πριν το έγκλημα, κατά το Ιπποκρατικό “κάλλιον προλαμβάνειν, παρὰ θεραπεύειν”, ευτελίζοντας όχι μόνο τη δικαιοσύνη, αλλά, κυρίως, το έγκλημα.
Πάντως, το μόνο που φοβάμαι από αυτό το Ελληνικό Διαστημικό Κέντρο είναι, μήπως, καταφέρει, λόγω επιβολής φόρου ακίνητης περιουσίας στο Σύμπαν (ΕΝΦΙΑΣ = Ενιαίος Φόρος Ιδιοκτησίας Σύμπαντος ως
εξέλιξη της ενοποίησης των φορολογικών δυνάμεων του Σύμπαντος κάτω από τις αρχές του Συμπαντικού Φορολογικού Φασισμού), η οποία ακίνητη περιουσία του Σύμπαντος παραδόξως κινείται – διαστέλλεται, να αναστρέψει την επιταχυνόμενη διαστολή του Σύμπαντος σε συστολή, καθώς το Σύμπαν θα αμυνθεί για φορολογικούς λόγους και τότε θα ζήσουμε ανάστροφα τον εφιάλτη της Μεγάλης Έκρηξης.
Ιδιαίτερα με τρομάζει εκείνη η περίοδος των 10^-35 εως 10^-43 δευτερολέπτων ή 10-35 έως 10-43 κατά την παραδοσιακή γραφή, για όσους δεν γνωρίζουν τον προηγούμενο εκθετικό συμβολισμό, που η πυκνότητα της πολιτικής βλακείας θα βρίσκεται στο μετρήσιμο μέγεθος των 10^94 gr/cm3 ή 1094 gr/cm3, αφού μετά θα χαθούν τα ίχνη της στο άπειρο.
Ακόμα αυτό μας έλλειπε!
Τι θα κάνουμε μετά χωρίς πολιτική βλακεία μέσα σε μια φυσαλίδα** κενού δημοκρατίας, που θα χρειασθεί μια νέα Μεγάλη Έκρηξη, που στη γλώσσα της κοινωνιολογίας και της ιστορίας λέγεται Επανάσταση, για την αναδημιουργία του Σύμπαντός της;
* Είδος μη στρατηγικών επενδυτών, τουτέστιν, επενδυτών της αρπαχτής και τσομπάνηδων των κομματικών αιγοπροβάτων, που κρατούν στα χέρια τους τον μοναδικό πρωτογενή τομέα της ελληνικής οικονομίας, τα βουστάσια της πολιτικής ανοησίας.
** Τη λέξη της φυσαλίδας δεν τη χρησιμοποιώ μόνο ως μια συμβολική περιγραφική λογοτεχνική εικόνα της εύθραυστης δημοκρατίας, αλλά και ως επιστημονική σχηματική αναπαράσταση, που συνηθίζεται να αποδίδεται στο Σύμπαν και ιδιαίτερα στη διαστολή του μετά τη Μεγάλη Έκρηξη.
Η οποιαδήποτε ενεργειακή διαταραχή αυτής της συμπαντικής φυσαλίδας δημιουργεί νέες, που θα αποτελέσουν την απαρχή νέων συμπάντων που διαστέλλονται με ταχύτητα που πλησιάζει την ταχύτητα του φωτός σ’ ένα πολυσυμπαντικό Υπερσύμπαν.
Σε μια τέτοια φυσαλίδα κενής δημοκρατίας και νου θα βρεθούν τα διαστημόπλοια του Ελληνικού Διαστημικού Κέντρου.
Επισημείωση
Σε όλον αυτόν τον διαστημικό μεγαλοϊδεατισμό βλέπω, ψυχαναλυτικά, τα παιδικά ονειρικά στίγματα που προκάλεσε ο πρώτος Σοβιετικός κοσμοναύτης Юрий Алексеевич Гагарин (Γιούρι Αλεξέγιεβιτς Γκαγκάριν) και την προσπάθεια των παιδιών, που το έπαιζαν τότε Αριστεροβουτυρομπεμπέδες και σημαδεύτηκαν βιωματικά, να ξαναπιάσουν το νήμα της παιδικής τους ψευτοαριστεροσύνης, όπως έπιασε στην ταινία “Le dernier tango à Paris” o Marlon Brando το βούτυρο για να μπει στη μαύρη τρύπα της Maria Schneider, για να ξαναπιάσουν, λοιπόν, το νήμα παιδικής τους ψευτοαριστεροσύνης, που κόπηκε άδοξα από το μαχαίρι του αδιάλλακτου ευρωπαϊκού φασισμού, μια και δεν ήξεραν, δεν μπόρεσαν ή δεν ήθελαν να τον αντιμετωπίσουν με το νυστέρι του διαλεκτικού υλισμού, γιατί με τον μόνο υλισμό που βρίσκονταν σε διάλογο ήταν οι Δεξιές τσέπες των μπαμπάδων τους.
Τέλος, το Ελληνικό Διαστημικό Κέντρο, ίσως, θα μπορέσει να δώσει απαντήσεις στην καμπυλότητα του πολιτικού χωροχρόνου, που θέλει την κυβέρνηση να αποδέχεται το μνημόνιο 3, το 3 + και να είναι πρόθυμη να προσκυνήσει την εικόνα τη χρυσή, κατά το Βιβλικό του Δανιήλ “πίπτοντες προσκυνεῖτε τῇ εἰκόνι τῇ χρυσῇ”, του Ναβουχοβονόσορα των αγορών και το μνημόνιο 4 κοκ και το κόμμα, την ίδια στιγμή, να ετοιμάζεται για τη μεταμνημονιακή εποχή, άραγε ποιού μνημονίου και τη συνάντηση των
«”αόρατων” αποκλεισμένων», κατά τη δήλωση της εκπροσώπου του τύπου του, προφανώς, γιατί για το κόμμα τα θύματα της κυβέρνησής του (άνεργοι, πεινασμένοι, φτωχοί, λεηλατημένοι φορολογούμενοι και συνταξιούχοι, νέοι μετανάστες, κλπ, κλπ, “ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός”) είναι αγνώστου ταυτότητας ιπτάμενα αντικείμενα (UFO) και όχι Έλληνες πολίτες με όνομα, επίθετο και κυρίως τη σφραγίδα της Αποκάλυψης, το ΑΦΜ, στο νησί της οποίας Αποκάλυψης, την Πάτμο, βρήκαν τον μάστορά τους οι σφραγιδοποιοί, και τους οποίους αόρατους αποκλεισμένους πολίτες τους καλούν με ανοιχτές αγκάλες μέσα από καταλόγους πεσόντων θυμάτων – ηρώων, ακόμα και ηλεκτρονικά, οι δήθεν ανεξάρτητες γερμανόδουλες αρχές των εξωγήινων δυνάμεων κατοχής να κάνουν το βίο τους αβίωτο και το βιος τους αόρατο.
Η συστολή του διαστημικού χωροχρόνου φαίνεται πως άρχισε, αφού σε ένα χρόνο θα βγούμε από τα μνημόνια των θεσμών και θα μπούμε στην περίοδο των παγετώνων των μνημονίων των αγορών και τότε θα παγώσει στα πρόσωπα των Αθηναίων το χαμόγελο, όλων αυτών των Αθηναίων που βλέπει να περιφέρονται χαμογελώντας ο πρωθυπουργός της χώρας, προφανώς, γιατί η δική του μνημονιοφασιστική πολιτική αποτελεί το μεγαλύτερο ανέκδοτο της Αριστεράς κοινωνικής ευαισθησίας, γεγονός που έκανε τον πάντα αθυροστομοακριβολόγο Πάγκαλο να αντιδράσει παγκάλως και δεόντως, αποδίδοντας τα τω Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του λαού στο λαό, στο ιερό περί μαλακίας ευαγγέλιό του.
Όμως, όπως λέει και το άσμα του Γιάννη Κακουλίδη:
“Τι Λωζάνη, τι Κοζάνη, χιόνια η μια και χιόνια η άλλη,
Οι μέρες φεύγουν, φεύγει ο καιρός
Φεύγουν οι νύχτες, μένει ο καημός
Κι εσύ να στέκεις πιστός φρουρός
να περιμένεις να `ρθει ο εχθρός”,
αρκεί να ξέρει ο καθένας ποιος είναι ο εχθρός.
Οι πολιτικοί το ξέρουν, όπως μας το μεταφέρει ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, αρκεί να το μάθει και “ο εχθρός λαός” ποιος είναι ο εχθρός πολιτικός:
“Ήταν πατριώτη ένας λαός
ένας μεγάλος τοπικός εχθρός.
Θέλανε νά `χουν όλοι το σπιτάκι τους
καθημερινά το μεροκαματάκι τους
νά `χουν ακόμα κι άμα θα κακογεράσουν
μια συνταξούλα για να μην πεινάσουν… (Ιάκωβος Καμπανέλλης).
Το Σύμπαν είναι άπειρο, η αισχύνη, όμως, ακόμα και η ανεπαίσχυντη πολιτική αισχύνη, έχει όρια, που θα τα βρουν σύντομα μπροστά τους.
Κλείνοντας, για να μη θεωρηθώ ένας μοναδικός και διαρκής αμφισβητίας των πολιτικών προθέσεων, θα ήθελα να πω, ότι ο Γάλλος συγγραφέας, ποιητής και δραματουργός Jacques Audiberti στο έργο του “La fin du monde” (Το τέλος του κόσμου) έγραψε, πως η ζωή είναι ένα όνειρο και το Σύμπαν ένα θέατρο, η ψευδαίσθηση βασιλεύει παντού (“la vie est un songe et l’univers un théâtre, l’illusion règne en tous lieux”). Γιατί, λοιπόν, οι δικοί μας πολιτικοί δραματουργοί (πολιτικούργοι και όχι πολιτικουργοί, κατά τα εις -ούργοι τονιζόμενα στην παραλήγουσα, πχ πανούργοι, ραδιούργοι… και τέλος κακούργοι) να στερηθούν αυτή την ευκαιρία να μεταφέρουν από το όνειρο της ζωής στο θέατρο του Σύμπαντος αυτή τη βασιλεία της ψευδαίσθησης με το έργο τους “Το τέλος της πολιτικής”;
ΥΓ
Τελειώνοντας αυτό το σημείωμα, στις 3 τα ξημερώματα, πήρα ένα μήνυμα με email από την ΑΑΔΕ, η οποία την ώρα αυτή πραγματοποιούσε το γερμανικό της νούμερο, να μου θυμίσει την καταβολή του φόρου.
Επειδή το μήνυμα ήταν no reply και δεν μπορούσα να απαντήσω άμεσα στον φασιστικό φορολογικό μονόλογο, απαντώ με το ΥΓ του σημειώματός μου αυτού με το εις -ούργοι σημαντικό:
Άντε γαμ… Γερμανούργοι.
ΔΑ
