Παρακολουθώντας όπως όλοι μας όχι μόνο στην Ευρώπη αλλά σε ολόκληρη τη Δύση τις βίαιες και καταστροφικές διαδηλώσεις σε Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία και Βέλγιο ήρθε στο μυαλό μου εκείνη η εκπληκτική, αλληγορική και πρωτότυπη στο σενάριό της βραβευμένη με τον «Χρυσό Φοίνικα» Φεστιβάλ Καννών ταινία του Έλιο Πέτρι του 1971 «Η εργατική τάξη πάει στον παράδεισο» (La classe operaia va in paradiso).
Όσο υπήρχε η Ε.Σ.Σ.Δ. (η Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών» στην Ευρώπη και την Καπιταλιστική Δύση η Εργατική τάξη ζούσε, σε σύγκριση με την αντίστοιχη της ΕΣΣΔ σε πραγματικό επίγειο παράδεισο καθώς τα Εργατικά Συνδικάτα εξασφάλισαν για τους εργαζόμενους δικαιώματα, καλές απολαβές και προνόμια…
Η προσωπική μου άποψη, δια ποτισμένη με περισσή αφέλεια, είναι ότι για όλα φταίει η καθυστέρηση της πτώσης του Νεοφιλελεύθερου Καπιταλισμού: πιστεύω δηλαδή ότι δύο – τρία χρόνια μετά την πτώση του «Τείχους του Βερολίνου» και της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών έπρεπε να είχε οδηγηθεί στο πυρ το εξώτερο ΚΑΙ το Καπιταλιστικό σύστημα στην δεδομένη του μορφή.
Από τη στιγμή που δεν έγινε αυτό, μας προέκυψαν σε δυναμικό επίπεδο η απληστία, η καταβαράθρωση της εντιμότητας, η κραυγαλέα απουσία κρατικών ελέγχων και απαραίτητων παρεμβάσεων, η γιγάντωση της διαφθοράς και η επικράτηση της αδιαφάνειας…
Και ταυτόχρονα η αποκαλούμενη διεθνώς «μεσαία τάξη», που αποτελεί έδαφος στήριξης για τις ανώτερες κοινωνικοοικονομικές τάξεις των «εχόντων» και σημείο αναφοράς για τα μέλη των εργατικών τάξεων που, ως γνωστόν, έχουν μεν τίμια, αλλά «μουντζουρωμένα» από τον μόχθο της καθημερινότητας χέρια, χαρακτηριζόταν στην κοινωνιολογική, οικονομική και πολιτική θεωρία με τη γνωστή έννοια του «λευκού κολάρου».
Ο μεγάλος, μακαρίτης Αμερικανός κοινωνιολόγος C. Wright Mills έγραφε στα μέσα του εικοστού αιώνα ότι από τη στιγμή που τα μέλη της μεσαίας κοινωνικής τάξης, «του λευκού κολάρου», εντάσσονται παραγωγικά στο οικονομικό σύστημα, καταλήγουν να ανταλλάσσουν χρόνο και ενέργεια με τη δεκαπενθήμερη ή μηνιαία αμοιβή τους χάνοντας το αυθόρμητο χαμόγελο και την ευγένειά τους που προσφέρουν στους «πελάτες» ως μέρος του συμβολαίου εργασίας που συνυπογράφουν με τον εργοδότη τους (στην Ελλάδα μας, αυτό το γράφω εγώ όχι ο ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση C.Wright Mills, με τις ευλογίες της ΑΔΕΔΥ!…).
Οδηγούμαστε σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση και στην Ελλάδα σε παρανοϊκές νοηματικές διαδρομές διαπιστώνοντας τη δραματική συρρίκνωση της Εργατικής Τάξης η οποία (βλέπε Mercosur στον πρωτογενή τομέα) προφανώς έχει χάσει τον επίγειο Παράδεισο και αντικαταστάθηκε με «χυδαία πάμφθηνο εισαγόμενο εργατικό δυναμικό λαθρομεταναστών».
Τώρα η Μεσαία Τάξη χάνει τη σταθερότητα και την κοινωνική της ασφάλεια (τον επίγειο «παράδεισό» της), καθώς τα οικονομικά συστήματα και οι συνεχείς κρίσεις τη διαγράφουν σταδιακά από τον κοινωνικό χάρτη, μετατρέποντας την εικονική ευημερία του παρελθόντος σε μια σκληρή πραγματικότητα επιβίωσης.
Οι «έχοντες και κατέχοντες» σε ολόκληρη της Ευρωπαϊκή Ένωση που βιώνει πρωτόγνωρες καταστάσεις βίαιων διαδηλώσεων δεν συνειδητοποιούν ότι εφόσον ΕΚΛΕΨΑΝ απροκάλυπτα την υπόσχεση του «επίγειου παραδείσου» από την Εργατική Τάξη κάποια στιγμή η ΕΚΡΗΞΗ θυμού θα είναι αναπόφευκτη και για την Μεσαία Τάξη;
Προφανώς «μεθυσμένοι» από την χυδαία αχαλίνωτη ΑΠΛΗΣΤΙΑ τους οι πάμπλουτοι ηγέτες Επιχειρήσεων και Οργανισμών και οι υπέροχα αμειβόμενοι εκπρόσωποι τους στα Εθνικά Πολιτικά Παλκοσένικα της Ευρώπης και μαζί οι ΔΙΟΡΙΣΜΕΝΟΙ και όχι εκλεγμένοι Μανδαρίνοι των Βρυξελλών έθαψαν στο χρονοντούλαπο της μνήμης τους όσα οδήγησαν την 21 Φεβρουαρίου 1848 στο Λονδίνο, κατόπιν παραγγελίας της «Κομμουνιστικής Λίγκας» τον Μαρξ και τον Ένγκελς να συνθέσουν την ανατρεπτική τους πρόταση:
«Οι προλετάριοι δεν έχουν να χάσουν τίποτα παρά μόνο τις αλυσίδες τους. Έχουν ένα κόσμο να κερδίσουν. Εργάτες όλου του κόσμου, ενωθείτε!»
Η ιστορική κομμουνιστική (Οκτωβριανή Επανάσταση) που έγινε στη Ρωσία στις 7 Νοεμβρίου 1917 (ή στις 25 Οκτωβρίου με το παλιό Ιουλιανό ημερολόγιο που τότε ίσχυε στη Ρωσία) ολοκληρώθηκε ως Ε.Σ.Σ.Δ. που ιδρύθηκε στις 30 Δεκεμβρίου 1922 και κατέρρευσε/διαλύθηκε επισήμως στις 26 Δεκεμβρίου 1991 χωρίς πόλεμο μετά από τρεις γενιές αποτυχίας να δώσει στην εργατική τάξη τον «επίγειο παράδεισο» που είχε υποσχεθεί!…
Εργαζόμενοι, φοιτητές και μέλη της Μεσαίας Τάξης τεχνίτες, επαγγελματίες, επιστήμονες και μικρομεσαίοι επιχειρηματίες (κα ανάμεσά τους χούλιγκαν μετανάστες) επικαλούμενοι την ακρίβεια σε τρόφιμα και ενέργεια, προβλήματα στέγασης και ανάγκες κοινωνικών αναθεωρήσεων ξαφνικά καίνε τις πλατείες Ευρωπαϊκών μεγαλουπόλεων και αναρωτιούνται πολλοί φίλοι και γνωστοί μου πότε θα συμπαραταχθούν μαζί τους Συνταξιούχοι πριν χάσουν και τα τελευταία ίχνη της απογυμνωμένης πια αξιοπρέπειάς τους και πού θα καταλήξουν τα φαινόμενα εάν γενικευθούν…
Οι Καιροί, ου Μενετοί!…
