Χρειάστηκε να πραγματοποιηθεί «πυροσβεστική» επίσκεψη του Αμερικανού πρεσβευτή στην Ελλάδα, Τζέφρι Πάιατ στο γραφείο του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Κυριάκου Μητσοτάκη στη Βουλή, για να ξεκαθαρίσει το ότι η Νέα Δημοκρατία θα ήγειρε – δικαίως – θέμα διαδικασίας με την υπόθεση της συμφωνίας για την αναβάθμιση των μαχητικών F-16.
Μετά τη συνάντηση, η Νέα Δημοκρατία επέμεινε και ορθά στη θέση της για μη τήρηση της προβλεπόμενης διαδικασίας, ωστόσο, έκανε όσα έπρεπε για να μην ανακύψει εμπόδιο και μπλοκαριστεί εξαιτίας της ελληνικής θεσμικής και διαδικαστικής γελοιότητας, μια συμφωνία που καλώς ή κακώς είχε λάβει διαστάσεις μεγαλύτερες ενός απλού εξοπλιστικού προγράμματος.
Οι «πηγές της Νέας Δημοκρατίας» ενημέρωναν βέβαια ότι ο πρόεδρος της ΝΔ απλώς κατέστησε σαφές στον Αμερικανό πρεσβευτή ότι το κόμμα του συμφωνεί «επί της αρχής» με τη συμφωνία, εκφράζοντας σοβαρές επιφυλάξεις για τη διαδικασία υλοποίησης.
Επί της ουσίας η Νέα Δημοκρατία έχει δίκιο. Η γελοιότητα και ανευθυνότητα με την οποία κινούμαστε ως χώρα και πολιτικό σύστημα σε υποθέσεις τόσο σοβαρές, κατέστησαν αυταπόδεικτες το διάστημα αμέσως πριν την – αιφνιδιαστική – έγκριση της συμφωνίας από το ΚΥΣΕΑ.
Ο καθένας έπαιζε το δικό του παιχνίδι τακτικής, με κίνητρα τουλάχιστον περίεργα στα οποία δεν έχει σημασία να επανέλθουμε. Το ηθικό δίδαγμα όμως είναι ότι δεν είμαστε σοβαροί. Για την ακρίβεια γινόμαστε γελοίοι. Διότι κάποιο… καταλυτικό γεγονός, έβαλε στην κυβέρνηση… νέφτι.
Εκεί που αρχικά, στο πρώτο ΚΥΣΕΑ είχε απορρίψει τη συμφωνία και η κλεψύδρα μέτραγε πλέον ώρες πριν την εκπνοή της προθεσμίας, που ήταν τρεις μέρες αργότερα, ξαφνικά όλοι άρχισαν να τρέχουν σαν παλαβοί.
Ως αποτέλεσμα το κλείσιμο της υπόθεσης με συνοπτικές διαδικασίες σε ένα νέο ΚΥΣΕΑ, το οποίο αποφάσισε την ενεργοποίηση του προγράμματος, για να ακολουθήσει το τελευταίο, διά περιφοράς.
Αυτό που υπέγραψαν δε, είναι αυτό που προβλεπόταν. Ήταν το κείμενο της συμφωνίας, προϊόν τη διαπραγμάτευσης ανάμεσα στην ελληνική και την αμερικανική πλευρά, που τοποθετούσε το τελικό κόστος που θα αναγράφεται στη σύμβαση (θα μειωθεί, αλλά στην πορεία, όπως γινόταν πάντα με τα F-16), λίγο πάνω από τα 1,2 δισεκατομμύρια ευρώ.
Τα υπόλοιπα ήταν διάφορες «μαγικές λύσεις» για να μπορεί καθένας να υποστηρίξει ότι με την τακτική του κάτι πέτυχε. Όταν όμως ασχολείσαι με ηλιθιότητες και δεν κοιτάς την ουσία, είναι λογικό να συμβαίνουν «παρατράγουδα», όπως το – υπαρκτό – διαδικαστικό που επεσήμανε η Νέα Δημοκρατία.
Ας ελπίσουμε ότι θα μας γίνει μάθημα και τουλάχιστον θα φροντίζουμε να αντιμετωπίζουμε τις αποφάσεις που καλούμαστε να πάρουμε με αξιοπρέπεια, χωρίς βλακώδεις τακτικισμούς που αποπροσανατολίζουν από την τήρηση των ορθών διαδικασιών και εν τέλει εκθέτουν την ήδη εκτεθειμένη και ανεπίδεκτη μαθήσεως χώρα μας.
Διότι εάν και η Νέα Δημοκρατία ρωτήσει κάτι δικούς της προηγούμενους για τις διαδικασίες που ακολουθήθηκαν σε αντίστοιχη περίπτωση που χειρίστηκε αυτή ως κυβέρνηση, όπου κανείς δεν είχε πάρει χαμπάρι και όταν επισημάνθηκαν από έμπειρους και προσηλωμένους στην ορθή τήρηση των προβλεπόμενων διαδικασιών αξιωματικούς, κάποιοι κάγχασαν…
Όταν όμως συνειδητοποίησαν ότι θα μπορούσαν – με απλά λόγια – «να πάνε μέσα» τρόμαξαν και έσπευσαν εκ των υστέρων να μπαλώσουν την κατάσταση για να αποφευχθούν περιπλοκές. Δεν έχει νόημα να σκαλίζει το παρελθόν για να συνεχίσεις το ίδιο παιχνίδι «εγώ ο καλός, εσύ ο κακός».
Νόημα έχει να διδάσκεσαι από τα σφάλματά σου και να σε ενδιαφέρει να σταματήσεις κάποια στιγμή να είσαι υπεύθυνος για τη γελοιοποίηση της χώρας σου. Ας ελπίσουμε (σ.σ. τρόπος του λέγειν, ρητορικό σχήμα που λένε), ότι την επόμενη φορά θα αφήσουμε τον κακό μας εαυτό έξω από τη θεσμική λειτουργία του κράτους, παράλληλα με την προσπάθεια εκσυγχρονισμού των διαδικασιών στην πορεία που οδηγεί στη λήψη αποφάσεων…
