Φώτο αρχείου
Θα ΄θελα να μοιραστώ μαζί σας μια ιστορία που συνέβη πριν από είκοσι και πλέον έτη σε επαρχιακή πόλη της Κρήτης.
Ήμασταν μια παρέα από τέσσερις κοπέλες (φίλες και συνάδελφοι από 23 -26 ετών) και είπαμε να βγούμε για να ‘’ξεσκάσουμε’’ μια Παρασκευή 8 Μαρτίου, επ’ ευκαιρία της ‘’ημέρας της γυναίκας’’ (με τα μυαλά που κουβαλούσαμε τότε δε δίναμε την πρέπουσα σημασία στις μασονικές ‘’παγκόσμιες’’ εορτές ). Το κέντρο ‘’διασκεδάσεως ‘’ βρίσκονταν λιγα χιλιόμετρα έξω από την πόλη, κι επειδή καμιά μας δεν ειχε αυτοκίνητο σκεφτήκαμε να χρησιμοποιήσουμε ως ‘’σωφερ’’ το νεαρό με τον οποίο είχε σχέση η μία εξ΄ημών. (Αργότερα αυτοί οι δύο παντρεύτηκαν κι απέκτησαν τέσσερα παιδιά).
Η πολυπόθητη μέρα της εξόδου μας έφτασε και κατά τις εννιά το βράδυ πήγα με τα πόδια να συναντήσω την πρώτη φίλη που το σπίτι της ήταν κοντά στο δικό μου. Αυτή ήταν πάντα σοβαρή και λιγομίλητη, όμως τότε τη βρήκα σκυθρωπή και ταραγμένη, παραπάνω απ’ το συνηθισμένο. Τη ρώτησα τι έχει και μου απάντησε ότι είχε δει ένα άσχημο όνειρο, όπου της συνομιλούσε ο κουμπάρος της. Τι το περίεργο βλέπει σ’ αυτό, τη ρώτησα. Τότε με ενημέρωσε ότι ο κουμπάρος είχε σκοτωθεί πριν τρία χρόνια σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, αφήνοντας μια νέα γυναίκα χήρα κι ένα μικρό κοριτσάκι ορφανό. Μετά απ’αυτό σκεφτήκαμε να περάσουμε από τη Μητρόπολη (Εισόδια της Θεοτόκου), που ήταν άλλωστε στο δρόμο μας )ν’ ανάψουμε ένα κεράκι για την ψυχή αυτού του ανθρώπου.. Εντελώς συμπτωματικά ήταν Παρασκευή 8 Μαρτίου και ήταν οι Α’ Χαιρετισμοί…
Βρήκαμε λίγο αργότερα τους υπόλοιπους της παρέας και χωρίς να πούμε κάτι για τα προηγούμενα, επιβιβαστήκαμε στο αυτοκίνητο του νεαρού και ξεκινήσαμε. Η βραδιά κύλησε ομαλά μέχρι λίγο πριν τις δύο τα ξημερώματα που μπήκαμε πάλι στο αμάξι για την επιστροφή. Να πω ότι ο δρόμος ήταν πολύ επικίνδυνος με απότομες στροφές στ’αριστερά, με απόκρημνα βράχια που κατέληγαν στη θάλασσα. Το χειρότερο, πριν λίγο είχε βρέξει και το οδόστρωμα ολισθηρότατο. Το ακόμα χειρότερο, ο οδηγός μας είχε πιεί και ήταν εκτός εαυτού. Όσο τον εκλιπαρούσαμε να οδηγεί σωστά, τόσο αυτός σα ‘’δαιμονισμένος’’ έκανε χειρότερα ακροβατικά προσπαθώντας να ξεπεράσει σε ταχύτητα το Νικι Λάουντα. Όπως ήταν αναμενόμενο, σε μια από τις στροφές, που τις έπαιρνε ανοιχτά και με μεγάλη ταχύτητα, έχασε τον έλεγχο του αυτοκινήτου. Παρά τις προσπάθειές του να συγκρατήσει το όχημα, είχαμε βάλει πλώρη προς το γκρεμό. Κι εκεί συνέβησαν τα εξής τυχαία και συμπτωματικά
1.Δεν ερχόταν κανείς από το αντίθετο ρεύμα
2.Σε εκείνη ειδικά τη στροφή υπήρχε στην αριστερή πλευρά ένα μικρό κράσπεδο στο οποιο προσκρουσαμε και χάσαμε πολύ από την ορμή του αμαξιού
2.’Αλλα δύο-τρία κολωνάκια βρέθηκαν πιο πέρα στα οποία συγκρουστήκαμε και
Τελικά το αυτοκίνητο κατέληξε ν’ακινητοποιηθεί είκοσι εκατοστά πριν το γκρεμό.
Όσοι έρχονταν πισω μας σταματούσαν γιατί, έχοντάς μας χάσει στη στροφή, περίμεναν να μας μαζέψουν από το γκρεμό. Τελικά μας έβγαλαν σώους από ένα σμπαραλιασμένο αμάξι. Εγώ λιποθύμησα από το σοκ και όταν συνήλθα ήμουν σε ένα ταξί που είχε προσφερθεί να μας κάνει διανομή στα σπίτια μας . Για λίγο καιρό πονούσα στο θώρακα από την πρόσκρουση αλλά οι εξετάσεις δεν έδειξαν κάτι το παθολογικό. Έτσι λοιπόν και οι πέντε επιβαίνοντες ζήσαμε κατά ‘’τύχη’’..
ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΕ ΠΡΕΣΒΕΥΕ ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΑΝΑΞΙΩΝ ΤΕΚΝΩΝ ΣΟΥ ΚΑΙ ΣΚΕΠΕ ΤΗΝ ΠΟΛΥΠΑΘΗ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΙΣ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΤΟΥΤΕΣ ΩΡΕΣ..
Ζ.Τ.
