Αποφάσισα μετά την προτροπή σας, να γράψω για μία προσωπική μου εμπειρία, επειδή (κατά την δική μου άποψη), κάποια Θεία Δύναμη με προστάτεψε και εξακολουθώ να ζω, υγιής και αρτιμελής μέχρι και σήμερα που πλησιάζω τα 70.
Είχα επισκεφθεί προ 17 περίπου ετών ,στον νέο επαγγελματικό τους χώρο, δύο πολύ φίλους μου που ζήτησαν την βοήθειά μου σε κάποια οικονομικά-φορολογικά θέματα της επιχειρήσεώς τους. Επιλέξαμε να ήταν το μεσημέρι κάποιας αργίας για να μην μας ενοχλούν προσωπικό και πελάτες. Η επιχείρησή τους (διαφημιστική και παροχής υπηρεσιών), στεγαζόταν σε ένα πολύ μεγάλο διαμέρισμα (περί τα 200 τ.μ.) στον πρώτο όροφο πολυκατοικίας που ήτο σε πολύ καλή κατάσταση σε κεντρικό σημείο της Αθήνας. Προ διμήνου μάλιστα ,οι φίλοι μου είχαν κάνει και γενική ανακαίνιση με εποπτεία μηχανικού ,σε όλο το διαμέρισμα, πριν εγκατασταθούν μετακομίζοντας από την προηγούμενη έδρα τους.
Αφού με ξενάγησαν αποφασίσαμε να καθίσουμε σε ένα πολύ μεγάλο δωμάτιο, όπου είχαν και τα προσωπικά γραφεία τους οι δύο φίλοι μου που ήσαν και συνεταίροι. Επέμεναν πολύ και οι δύο, για να με τιμήσουν, να καθίσω στην καλύτερη αναπαυτική πολυθρόνα του ενός εκ των 2 προσωπικών τους γραφείων ,για να μπορέσω να δω και καλύτερα τα όποια έγγραφα. Εγώ χωρίς κάποιον ιδιαίτερο λόγο αντιδρούσα και επέμεινα να καθίσει εκεί αυτός που είχε αυτό το γραφείο και εγώ με τον δεύτερο εξ αυτών καθίσαμε σε δύο πολυθρονάκια μπροστά από το γραφείο του, ο ένας αριστερά και ο άλλος δεξιά του γραφείου. Εδώ πρέπει να επισημάνω ότι εμείς απήχαμε από την πόρτα του δωματίου που οδηγούσε στο υπόλοιπο διαμέρισμα σχεδόν 2 και μέτρα , ενώ όποιος καθόταν κανονικά ως χρήστης του γραφείου ,(το έπιπλο του οποίου ήτο πολύ μεγάλο), για να φθάσει στην πόρτα του δωματίου, έπρεπε να περπατήσει περί τα 4 μέτρα τουλάχιστον.
Σε λίγο χτύπησε το κουδούνι και ο ένας συνεταίρος ,αν και δεν περίμεναν κάποιον , πήγε να ανοίξει και να δει ποιό ήταν. Γυρίζοντας είπε ότι είχε έλθει στην Αθήνα χωρίς ραντεβού, ένας από τους καλύτερούς τους πελάτες γιά κάτι πολύ επείγον και έπρεπε να συζητήσουν γιά λίγο μαζί του και οι δυό. Μου ζήτησαν συγνώμη γιά το απρόσμενο της επισκέψεως και πήγαν όλοι στην άλλη άκρη του διαμερίσματος σε κάποιο δωμάτιο.
Πριν όμως αποχωρήσουν επέμειναν ξανά σχεδόν τραβόντας με, να καθίσω εγώ στην πολυθρόνα πίσω από το γραφείο για να είμαι άνετα. Γιά μία ακόμα φορά και χωρίς ιδιαίτερο λόγο, δεν δέχθηκα και παρέμεινα στην θέση μου εξετάζοντας κάποια εκτυπωμένα μηχανογραφικά έγραφα από ΗΥ.
Μετά από μερικά λεπτά άρχισα να διαπιστώνω ότι η όρασή μου είχε αρχίσει να έχει κάποια προβλήματα , αφού οι λέξεις και οι αριθμοί από μαύροι είχαν αρχίσει να ….ασπρίζουν σκόρπια και να εξαφανίζονται. Άρχισα να πανικοβάλλομαι ότι θα έχανα την όρασή μου. Σήκωσα όμως τα μάτια μου και κοίταξα γύρω μου και κατάλαβα ότι η όρασή μου ήταν εντάξει. Εκείνη την στιγμή ενώ ήμουν καθιστός, ασυναίσθητα (;;;) κάτι στο μυαλό μου με έκανε να κοίταξω προς την οροφή του δωματίου.
Οι εικόνες που έχουν μείνει στη μνήμη μου, για όσα συνέβησαν στα επόμενα το πολύ ένα;δύο; ναι (1-2) δευτερόλεπτα, έχουν χαραχθεί βαθειά μέσα μου. Είδα σχεδόν όλο το ταβάνι να σχίζεται ζιγκ-ζακ και να ανοίγει στα δύο κυριολεκτικά , σαν να χτυπήθηκε από κεραυνό.
Δεν μπόρεσα ποτέ να εξηγήσω το πως εγώ βρέθηκα από καθιστός, όρθιος και κάτω από το κούφωμα-κάσα της πόρτας του δωματίου, που απείχε από την καρέκλα μου 2 μέτρα, σαστισμένος και παγωμένος ,αλλά σώος και αβλαβής, μέσα σε αυτό το ένα (1) δευτερόλεπτο που μεσολάβησε, με όλους τους σοβάδες κλπ, να έχουν πέσει και να έχουν καταστρέψει καρέκλες γραφεία κλπ μέσα σε σύνεφα σκόνης και με τρομακτικό θόρυβο που ξεσήκωσε τους πάντες.
Έτρεξαν και οι τρείς τους φωνάζοντας αν είμαι ζωντανός και με βρήκαν σχεδόν κοκαλωμένο. Και οι δύο φίλοι μου με έψαχναν να δουν αν έχω πάθει κάτι και δεν πίστευαν το πως γλύτωσα και εγώ, αλλά και εκείνοι, που αν δεν ερχόταν ο πελάτης τους, θα είχαν σίγουρα θαφτεί στα συντρίμια, όπως άλλωστε και εγώ, αν τους είχα ακούσει και είχα καθίσει κανονικά στο γραφείο. Όπως θα καταλάβατε , τα γράμματα στα έγραφα χανόντουσαν από τα μάτια μου ,από τα πρώτα ψίγματα-σκόνες του σοβά πριν καταρρεύσει. Τα μπάζα που συγκεντρώθηκαν την επομένη γέμισαν περί τους 10 χονδρούς σάκους των 50 περίπου κιλών ο κάθε ένας. Μισός περίπου τόνος οικοδομικού υλικού θα έπεφτε όλος στα κεφάλια μας.
Είμαι απολύτως σίγουρος ,ότι κάποια Θεία Δύναμη έσωσε εμένα τουλάχιστον, από βέβαιο θάνατο ή έστω από ανήκεστη σωματική ή και πνευματική βλάβη στην καλύτερη των περιπτώσεων, αν αποδώσουμε και την έγκαιρη αποχώριση των δύο φίλων μου από το δωμάτιο του γραφείου τους ,μόνο στην εξαιρετική τους τύχη.
Δ. Ζ.
