Γεννήθηκα στα τέλη της δεκαετίας του ’50 σε ένα χωριό της Αττικής και μεγάλωσα σε ένα παλαιό σπίτι, κτισμένο προπολεμικά. Το είχαν πρώτα οι παππούδες μου και μετά το πήραν οι γονείς μου.
Αδέλφια δεν είχα ακόμη. Τα παλαιά τα χρόνια οι χωρικοί εκεί, όταν τους συνέβαινε κάτι σχετικά με την υγεία ή κάποιο ατύχημα κατέφευγαν σε μάγους για να τους λύσουν το πρόβλημα. Τους έφερναν και στο σπίτι για να τους λύσουν κάποια μάγια ή σαν ιατρούς. Ήταν δηλαδή δεισιδαίμονες ή όπως θα λέγαμε “αλαφροίσκιωτοι”.
Το αποτέλεσμα ήταν το σπίτι μας να γίνει κατοικητήριο πονηρών πνευμάτων.
Όπως προκύπτει από την συνέχεια της ιστορίας που θα διηγηθώ. Δεν ξέρω γιατί λένε ότι το πολύ μικρό παιδί δεν θυμάται τίποτα απ ότι έζησε τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Εγώ πάντως θυμάμαι πολύ καλά, όταν ήμουν στο κρεβατάκι μου την πρώτη απειλή που ένοιωσα από ένα πονηρό πνεύμα που με απείλησε να με πετάξει κάτω. Τότε τρόμαξα με την αποκρουστική μορφή του, αλλά μετά το ξέχασα χωρίς βέβαια να σβήσει από τη μνήμη μου.
Αφού πέρασε περίπου ένας χρόνος από το περιστατικό αυτό και εγώ μετακινήθηκα σε ξεχωριστό δωμάτιο από τους γονείς μου (που φωτιζόταν με το φως του καντηλιού), άρχισαν να με απασχολούν και να με βασανίζουν διάφορες καταστάσεις.
Τη νύχτα όταν κοιμόμασταν άρχιζε το μαρτύριο μου. Ποιο ήταν αυτό; Μέχρι να καταφέρω να κοιμηθώ άκουγα βήματα στο δωμάτιο, τριξίματα στις καρέκλες, συρσίματα στο δάπεδο και ψιθύρους. Δεν μπορούσα να κλείσω τα μάτια μου από τον φόβο. Παρακαλούσα τους γονείς μου να με δεχτούν να κοιμηθώ μαζί τους τα βράδια αλλά εκείνοι με καθησύχαζαν λέγοντας ότι δεν συμβαίνει τίποτα και ότι όλα ήταν στη φαντασία μου.
Πέρασα έτσι πολλές άγρυπνες βασανιστικές νύχτες. Κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ παρακαλούσα στην προσευχή μου το Θεό να με απαλλάξει απ αυτή τη κατάσταση. Αλλά τίποτα δεν άλλαζε.
Κάποιο βράδυ που η υπομονή μου εξαντλήθηκε, όπως ήμουν ξαπλωμένος άρχισα να παρακαλώ το Θεό τόσο έντονα που έβρεξα το μαξιλάρι μου με δάκρυα ( ποτέ δεν είχα κλάψει στην προσευχή). Τότε βλέπω μέσα στο μισοσκόταδο ένα χέρι που το έντυνε ένα φωτεινό ροζ ράσο, να μου χαϊδεύει το μέτωπο και να μου κλείνει τα μάτια. Τότε βυθίστηκα σε ένα βαθύ ύπνο.
Από τότε, σταμάτησα ποια να φοβάμαι τις νύχτες και είχα και έχω ένα φυσιολογικό ύπνο.
Να λοιπόν τι κάνει η σωστή προσευχή, πόσο μάλλον ενός μικρού παιδιού 6 – 7 χρονών περίπου. Ευχαριστώ το Θεό και το φύλακα άγγελο μου, που μάλλον αυτός ήταν, για τη πρώτη θαυματουργική του παρέμβαση στη ζωή μου.
