Ενώ η Ελλάδα ασχολείται επί μήνες με τον αριθμό των τηλεοπτικών αδειών, η Τουρκία εγκαθιστά πυραυλικά συστήματα απέναντι από Λέσβο, Χίο και Σάμο
Έχοντας την δυνατότητα το δικτατορικό καθεστώς της Τουρκίας να αδιαφορεί για την πενία της πλειονότητας του πληθυσμού -με την Ανατολία να έχει περιοχές χωρίς δίκτυο ύδρευσης και ηλεκτρισμού- λειτουργεί στο έπακρο την αμυντική βιομηχανία, με αναμφισβήτητο σκοπό να υλοποιήσει το τρελό όνειρο του νέο-σουλτάνου περί ανασυστάσεως της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Το ότι το σαλεμένο του μυαλό δεν του επιτρέπει να αντιληφθεί πως οι ισχυρές περιφερειακές δυνάμεις δεν προτίθενται να αποκτήσουν και άλλον ανταγωνιστή, απεναντίας σμικρύνουν τις χώρες όπου γης, ακόμη και με ελάχιστη επικράτεια, δημιουργώντας προτεκτοράτα, ο Ερντογάν πιστεύει πως μπορεί επ’ άπειρον να εκβιάζει και να επιτυγχάνει τους στόχους του.
Μέχρις ότου όμως έρθει η στιγμή να διαλύσει την Τουρκία, είναι άκρως επικίνδυνος, σε εποχές μάλιστα που η Ελλάδα ως κράτος, ενδιαφέρεται επί μήνες για τον αριθμό των τηλεοπτικών αδειών και την δημιουργία σοβιετικού καθεστώτος, έχοντας να καταγράψει μόνον ήττες στα θέματα της εξωτερικής πολιτικής. Ακόμη και με χώρες υποδεέστερες σε ισχύ, όπως η Αλβανία και τα Σκόπια.
Είναι σημαντικό το γεγονός ότι ο Ολλανδός Υπουργός Εξωτερικών Μπερτ Κέντερς σε ομιλία του προς φοιτητές του Πανεπιστημίου του Λέιντεν, εξήγησε ότι η «επιθετικότητα» του Ερντογάν, βρίσκει την αναλογία της στις «νέο-οθωμανικές» αντιλήψεις του, και τόνισε ότι αυτές οι βλέψεις της Τουρκίας συνιστούν κίνδυνο για την κατάσταση ασφάλειας της Ολλανδίας. Αν ανησυχεί η Ολλανδία, πόσο δικαιούται να εφησυχάζει η Ελλάδα;
Μάλιστα, εγκατέστησε η Τουρκία πυραυλικά συστήματα εδάφους-εδάφους T-300 Kasirga (Τυφώνας), απέναντι από Λέσβο, Χίο και Σάμο, τα οποία έχουν εμβέλεια εκτόξευσης ρουκετών 120 χλμ, γεγονός που καταδεικνύει πως οι Τούρκοι προετοιμάζονται για παν ενδεχόμενο επικείμενης αναμέτρησης με την Ελλάδα.
Ασφαλώς, δεν είναι σε θέση να πραγματοποιήσει επίθεση στο αμέσως προσεχές διάστημα, αφενός επειδή έχει διαλύσει τον στρατό της, που στα υψηλά κλιμάκια έχει επανδρωθεί με άπειρους αξιωματικούς, αφετέρου μεγάλος αριθμός στρατευσίμων και οπλικών συστημάτων βρίσκεται στην Συρία, Ιράκ και νοτιοανατολική Τουρκία στις κουρδικές περιοχές. Και πάντοτε, με στρατεύματα στα σύνορα της Αρμενίας, για να προλάβει μια γενικευμένη σύγκρουση με το Αζερμπαϊτζάν. Παρ’ όλη την παραφροσύνη του ο Ερντογάν δεν μπορεί να ανοίξει και άλλο μέτωπο.
Όμως, φαίνεται ότι προετοιμάζεται ώστε σε βάθος χρόνου, και αφού οριστικοποιηθεί η κατάσταση στα νότια σύνορά του -που δεν είναι καθόλου εύκολο- είναι βέβαιο πως θα στρέψει το βλέμμα προς δυτικά.
Η τοποθέτηση T-300 Kasirga στα παράλια της Μικράς Ασίας, απαιτεί άμεση απάντηση από ελληνικής πλευράς, επειδή σε περίπτωση επίθεσης οποιοδήποτε ελληνικό νησί βρεθεί εντός του βεληνεκούς των πυραύλων θα βομβαρδιστεί μαζικά και έπειτα θα γίνει απόβαση από αέρος δυνάμεων καταδρομών. Τα ελληνικά συστήματα επιτήρησης έχουν εντοπίσει περίπου 10 οχήματα απέναντι από την Λέσβο και πέντε οχήματα απέναντι σε Χίο και Σάμο.
Η Ελλάδα, επί χρόνια ομφαλασκοπούσε έχοντας πρόσκαιρο ευδαιμονισμό με δανεικά, αλλά και με αγορά όπλων που ωφελούσαν περισσότερο τις χώρες παραγωγής τους, παρά το δικό μας αμυντικό σύστημα. Και μόνον ότι αγοράσαμε άρματα χωρίς βλήματα, είναι ενδεικτικό. Όμως τα φακελάκια έπεφταν, και περιέργως μόνον ο Τσοχατζόπουλος βρίσκεται στην φυλακή.
Η παράδοση της πρώτης παρτίδας καθοδηγούμενων ρουκετών Kasirga-G για τους πολλαπλούς εκτοξευτές F-302T, από την κρατικά ελεγχόμενη εταιρία Roketsan, έχει μεγάλη σημασία, και θα εκπλαγείτε από το γεγονός ότι ο καθηγητής Ηλίας Κουσκουβέλης ήδη από το… 2002 προειδοποιεί με άρθρο του, το οποίο αναδημοσίευσε πρόσφατα για να καταφανεί η ελληνική αβελτηρία. Και σημείωνε το μεγάλο λάθος της εξωτερικής πολιτικής μας να βασιζόμαστε στην υπόθεση εργασίας ότι η συμπεριφορά της Τουρκίας μπορεί να αλλάξει, λόγω της ευρωπαϊκής της πορείας (ωσάν αυτή η πορεία να είναι μονόδρομος…) και λόγω των τεράστιων οικονομικών προβλημάτων της.
Γράφει ο καθηγητής: «Η εν λόγω υπόθεση είναι, πρώτον, αντίθετη με τους από την εποχή του Θουκυδίδη διαπιστωμένους νόμους λειτουργίας του διεθνούς συστήματος: του ανταγωνισμού της ισχύος και της μεγιστοποίησης της ασφάλειας κάθε κράτους.
Είναι, δεύτερον, μεθοδολογικά λανθασμένη, καθώς εκφράζει ένα ευνοϊκό για την Ελλάδα σενάριο, ενώ είναι γνωστό πως η εξωτερική και κυρίως η αμυντική πολιτική χαράσσονται με βάση το χειρότερο πιθανό ενδεχόμενο. Και, τρίτον, ακυρώνεται από την συμπεριφορά της Τουρκίας κατ’ αυτήν την ίδια την περίοδο της περίφημης Ελληνοτουρκικής “φιλίας”».
Μακεδών
