“ἔστι δὲ φῦλον ἐν ἀνθρώποισι ματαιότατον,
ὅστις αἰσχύνων ἐπιχώρια παπταίνει τὰ πόρσω,
μεταμώνια θηρεύων ἀκράντοις ἐλπίσιν” (Πίνδαρος: Πυθιονίκαις)
(κι είναι η πιο κούφια φύτρα ανθρώπινη,
εκείνοι που τα ντόπια τους καταφρονώντας
στρέφουν τα μάτια τους στα μακρινά,
τον άνεμο με ελπίδες μάταιες κυνηγώντας) (Μετάφραση: Ιωάννης Γρυπάρης)
Παραμονές της μεγάλης επίθεσης, στις 22 Μαΐου του 1453, ο Μωάμεθ Β ο Πορθητής προσπαθεί να κάμψει τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο ΙΑ Παλαιολόγο να του παραδώσει την Πόλη.
Να πως περιγράφει αυτές τις “διαπραγματεύσεις”, όπως θα έλεγαν σήμερα οι γνωστοί δειλοί δοσίλογοι υποτακτικοί, το χρονικό της πρόσκλησης για υποταγή, ο ιστορικός της Άλωσης Δούκας με ένα κείμενο – ράπισμα κατά της πολιτικής ηγεσίας της χώρας μας και του λαού της, που την ίδια μέρα, 22 Μαΐου του 2017, μετά από 564 χρόνια, παραδίδουν τα κλειδιά της πατρίδας μας στους απογόνους των τότε Σταυροφόρων και σύγχρονους σουλτάνους της Ευρώπης:
«Ἀπαρτίσας οὖν τά πάντα, ὡς αὐτῷ ἐδόκει καλώς, ἔπεμψεν ἔνδον λέγων τῷ βασιλεῖ: “Γίνωσκε τά τοῦ πολέμου ἤδη ἀπηρτίσθαι, καί καιρός ἐστίν ἀπό τοῦ νῦν πρᾶξαί τό ἐνθυμηθέν πρό πολλοῦ παρ’ ἡμῖν νῦν, τήν δέ ἔκβασιν τοῦ σκοποῦ τῷ θεῷ ἀφίεμεν. Τί λέγεις; Βούλει καταλείπειν τήν πόλιν, καί ἀπελθεῖν ἔνθα καί βούλει μετά καί τῶν σῶν ἀρχόντων καί τῶν ὑπαρχόντων αὐτοῖς, καταλιπών τόν δῆμον ἀζήμιον εἶναι καί παρ’ ἡμῶν καί παρά σοῦ, ἤ ἀντιστῆναι, καί σύν τῇ ζωή καί τά ὑπάρχοντα ἀπολέσεις, σύ τε καί οἱ μετά σοῦ, ὁ δε δήμος αἰχμαλωτισθείς παρά τῶν Τούρκων διασπαρῶσιν ἐν πάσῃ τῇ γῇ”· Ὁ βασιλεύς δέ ἀπεκρίνατο σύν τῇ συγκλήτῳ: “Εἰ μέν βούλει, καθώς καί οἱ πατέρες σου ἔζησαν, εἰρηνικῶς σύν ἡμῖν συνζῆσαι καί σύ, τῷ θεῷ χάρις. Ἐκεῖνοι γάρ τούς ἐμούς γονεῖς ὡς πατέρας ἐλόγιζον καί οὕτως ἐτίμων, τήν δέ πόλιν ταύτην ώς πατρίδα. Καί γάρ ἐν καιρῷ περιστάσεως ἅπαντες ἐντός ταύτης εἰσιόντες ἐσώθησαν, καί οὐδείς ὁ ἀντισταίνων ἐμακροβίῳ. Ἔχε δέ καί τά παρ’ ἡμῖν ἁρπαχθέντα ἀδίκως κάστρα καί γῆν ὡς δίκαια, καί ἀπόκοψον καί τούς φόρους τόσους ὅσους κατά τήν ἡμετέραν δύναμιν κατ’ ἔτος τοῦ δοῦναί σοι, καί ἄπελθε ἐν εἰρήνῃ. Τί γάρ οἶδας εἰ θαρρών κερδᾶναι εὑρεθῇς κερδανθείς; Το δέ τήν πόλιν σοί δοῦναι οὔτ’ ἐμόν ἐστί οὔτ’ ἄλλου τῶν κατοικούντων ἐν ταύτῃ· κοινή γάρ γνώμη πᾶντες αὐτοπροαιρέτως ἀποθανοῦμεν καί οὐ φεισόμεθα τῆς ζωῆς ἡμῶν“».
Όμως, για τους υποτακτικούς πολιτικούς μας η δειλία, η υποταγή και η προδοσία είναι πολύτιμα πετράδια, που κοσμούν το κάλλιστο σάβανο της εξουσίας τους*.
Εδώ, την ημέρα της εργατικής Πρωτομαγιάς “διαπραγματεύονταν” και τελικά παρέδωσαν τη Βασιλεύουσα των κοινωνικών δικαιωμάτων, τα εργασιακά δικαιώματα, κοροϊδεύοντας λαό και κοινοβούλιο, και περιμένουμε να τιμήσουν μπροστά στον οικονομικό ναζισμό των πορθητών της Ευρώπης, την Άλωση της Πόλης;
* Η Θεοδώρα για να πείσει τον Ιουστινιανό να μην εγκαταλείψει την Πόλη στη Στάση του Νίκα είπε τη φράση:
“Κάλλιστον ἐντάφιον ἡ βασιλεία” (Το ωραιότερο σάβανο είναι η βασιλεία) και για τους πολιτικούς μας η εξουσία.
