Ἐνῷ οἱ Ἕλληνες ἐπιχαίρουμε ἀνεπίγνωστα τὸ ἐκπονηθὲν κυβερνητικὸ σχέδιο γιὰ τὸ κατ’ ὄνομα μόνο «προσφυγικὸ» ζήτημα, τὸ ὁποῖο κατ’ οὐσίαν ἐπισημοποιεῖ τὴν ἀντεθνικὴ γκετοποίηση τῆς ἐνδοχώρας μὲ ἀπειραρίθμους ἀναφομοίωτους παρανόμους ἰσλαμιστές, προχωροῦν σχεδὸν ἀνεπαίσθητα ἡ δυσφήμιση τῶν θεσμῶν, ἡ ἀπαξίωση τῆς τριτοβαθμίας ἐκπαιδεύσεως καὶ ἡ ἄνδρωση τοῦ ἀντεξουσιαστικοῦ μηχανισμοῦ ἀπὸ τοὺς μπολσεβίκους.
Ἡ διανυθεῖσα ἐπέτειος τοῦ Πολυτεχνείου δὲν συνετέλεσε μόνο στὴν ὕπουλη ἀναπαραγωγὴ τοῦ μεταπολιτευτικοῦ μυθεύματος γιὰ τὶς ἑκατόμβες τῶν νεκρῶν ἀγωνιστῶν τῆς Ἀριστερᾶς, ἀλλὰ καθιερώθηκε κι ὡς μία πρώτης τάξεως εὐκαιρία γιὰ ἐπίθεση στὰ στελέχη τῶν Σωμάτων Ἀσφαλείας, συκοφαντία τοῦ ἀξιώματός τους καὶ σπίλωση τοῦ δημοκράτικοῦ τους φρονήματος.
Μετὰ τὰ πρόσφατα ἐπεισόδια στὴν ΑΣΟΕΕ οἱ σταλινικοὶ συνεπικουρούμενοι ἀπὸ τὴ συστημικὴ τέταρτη ἐξουσία ὡς διαμορφωτὴ τῆς συλλογικῆς συνειδήσεως ἔσπευσαν νὰ ἐπιτιμήσουν ὡς δῆθεν ἀστυνομοκρατία τὴ σύννομη ἀποσόβηση ἀπὸ τὰ ΜΑΤ τῆς εἰσβολῆς στὸν σύμφωνα μὲ πρυτανικὴ ἀπόφαση κλειστὸ ἀκαδημαϊκὸ χῶρο μπαχαλάκηδων, οἱ ὁποῖοι μὲ τὸ κωμικὸ θράσος τῆς μακρᾶς γκρίζας γενειᾶδός τους διεμαρτυρήθησαν φαρισαϊκῶς γιὰ τὴν ἀπαράδεκτη στέρησή τους ἀπὸ τὸν παράδεισο τῆς γνώσεως. Δὲν θὰ ὑπερέβαλε κανεὶς μὲ τὴ λογικὴ ἐκτίμηση, ὅτι ἡ ἀπουσία ἐπιχειρησιακῆς ἐπεμβάσεως τῆς Ἐλληνικῆς Ἀστυνομίας ἐκείνη τὴ στιγμὴ θὰ εἶχε ὁδηγήσει σὲ πολυήμερη κατάληψη τοῦ ἱδρύματος ἀπὸ τοὺς ἄπλυτους χαλκοντυμένους κοπρίτες καὶ τὴ μετάτροπή του σὲ «ἀλληλέγγυο» κέντρο φιλοξενίας λαθρομεταναστῶν καὶ τοξικομανῶν. Τὰ κράνη, οἱ μολότωφ, οἱ πολεμικοῦ τύπου ἐξοπλισμοὶ καὶ τὰ στιλιάρια, τὰ ὁποῖα ἐντοπίστηκαν σὲ πανεπιστημιακὲς αἴθουσες, στὰ μάτια τῶν βουλευτῶν τοῦ ΣΥΡΙΖΑ μοιάζουν περισσότερο μὲ ψυχαγωγικὰ ἀντικείμενα ἐφηβικοῦ πάρτυ παρὰ μὲ θανατηφόρα ἐργαλεία ἀσκήσεως παρακρατικοῦ ἀκτιβισμοῦ. Εἶναι στὴ φύση τῆς Ἀριστερᾶς ὡς ἱστορικῆς μήτρας τοῦ νεωτέρου ὁλοκληρωτισμοῦ νὰ ὑποθάλπτει τὴ βία τῶν τρομοκρατῶν ὡς ἰδεολογικῶν πρωτοξαδέρφών της, νὰ συγκαλύπτει τὴν ἐγκληματικότητα τῶν Ἐξαρχείων καὶ νὰ ἐπικροτεῖ τὶς προσβολὲς ἐννόμων ἀγαθῶν, τὰ ὁποῖα ἀπεχθάνεται ἐκ πεποιθήσεως, ὅπως τῆς ἰδιοκτησίας, τῆς ἀσφαλείας καὶ τῆς ἐλευθερίας τῶν νομοταγῶν πολιτῶν.
Ἡ δικτατορία τοῦ προλεταριάτου στὰ δημόσια Πανεπιστήμια εὐνόησε τὴν ἀνεμπόδιστη ἐκκόλαψη θερμοκηπίων ἀνομίας καὶ ἀξιοποίνων πράξεων ἀπὸ τὶς ἀντεξουσιαστικὲς συλλογικότητες, οἱ ὁποῖες οὐχ ἥκιστα ἔχουν ἐπιβάλει τὸ δικό τους αὐταρχικὸ καθεστὼς στοὺς καθηγητές, τοὺς φοιτητὲς καὶ τὸ διοικητικὸ προσωπικὸ τῶν σχολῶν. Μόλις προχτὲς μουσαφίρηδες ἀναρχικοὶ μὲ ἀέρα δυνάστου καὶ ὕφος τσιφλικᾶ μπούκαραν σὲ γενικὴ συνέλευση τῆς ΑΣΟΕΕ, προπηλάκισαν σπουδαστὲς καὶ ξυλοκόπησαν βαναύσως τοὺς ἀντιδρῶντες στὴν ἀδικαιολόγητη παρουσία τους. Τὰ ΕΑΑΚ, ἡ ΑΡΕΝ καὶ οἱ λοιπὲς ἀριστερὲς παρατάξεις τελοῦν σὲ ἀγαστὴ συνεργασία μὲ τοὺς ἐξωπανεπιστημιακοὺς τρομοκράτες, προκειμένου νὰ ἐκδίδουν αὐθαίρετα ἀποφάσεις ἀπὸ ἀνομιμοποίητες συνελεύσεις, νὰ καταλαμβάνουν ἐκνόμως λαμπρὰ ἀκαδημαϊκὰ κτήρια, νὰ τὰ μεταμορφώνουν ἀπὸ κλασσικὰ ἀριστουργήματα ὑψηλῆς τέχνης σὲ χαβοῦζες καὶ νὰ φιμώνουν μὲ τὴν ταμπέλα τοῦ φασίστα ὅποιον τολμᾷ νὰ ἀρθρώσει μία διαφορετικὴ κρίση πρὸς τὴν τυραννία τῆς φρικτῆς τους μειοψηφίας. Ἡ συντριπτικὴ πλειονότητα τῶν κανονικῶν φοιτητῶν δὲν ἔχει χρόνο γιὰ καφριλίκια, δὲν κοπρίζει μηδενισμὸ καὶ δὲν ξοδεύει ἀλογίστως καὶ ἀσεβῶς τὰ βγαλμένα μὲ ἱδρῶτα λεφτὰ τοῦ πατέρά της, ἀλλὰ μελετᾷ, ἐρευνᾷ καὶ προοδεύει στὴν ἐπιστήμή της ἐπενδύοντας στὴ γνώση γιὰ τὴν ἐπαγγελμάτική της ἀνέλιξη καὶ τὴν κοινώνική της καταξίωση.
Τὰ συμβεβηκότα τῶν τελευταίων ἡμερῶν ἐντὸς τῶν Πανεπιστημίων ἐπιβεβαιώνουν ὅτι ἡ κατάργηση τοῦ ἀσύλου τῆς βίας καὶ τῆς ἀναρχίας, γιὰ τὸ ὁποῖο κομπορημονεύεται ἡ κυβέρνηση, μόνο μὲ νόμο τοῦ κράτους δὲν περιβλήθηκε. Ὁ Πρωθυπουργὸς ἀποπειρᾶται ἀνεπιτυχῶς νὰ ἐφαρμόσει μία ἀτζέντα “law and order” ὡς ἐντυπωσιοθηρικὴ πολιτικὴ κίνηση βιτρίνας γιὰ πάταξη τῆς παρανομίας, ὥστε νὰ συγκρατήσει τὸ δέξιό του ἀκροτήριο, τὸ ὁποῖο βλέπει νὰ τὸν ἐγκαταλείπει, χωρὶς νὰ ἔχει τὴ δύναμη νὰ ἐμπεδώσει οὐσιωδῶς τὸ αἴσθημα ἀσφαλείας. Ἡ ἀποκατάσταση τῆς νομιμότητος, ὅμως, δὲν ἐπιτυγχάνεται οὔτε μὲ ματσάκια μὲ ἄνηθο, οὔτε μὲ λουκουμόσκονη, ἀλλὰ ἀπαιτεῖται σκληρὴ καὶ ἀνυποχώρητη καταστολὴ κάθε δολίας ἀποκλίσεως ἀπὸ τὴ συνταγματικὴ ἔννομη τάξη. Ἡ Ἀστυνομία ὡς τὸ ὄργανο ἐκτελέσεως τῆς Δικαιοσύνης, εἶναι ἡ μόνη, ποὺ μπορεῖ νὰ ἐγγυηθεῖ τὴν ἀκώλυτη ἄσκηση τῶν ἀκαδημαϊκῶν ἐλευθεριῶν καὶ τὴν προστασία τῶν φοιτητῶν ἀπὸ τὸν ἀπολυταρχισμὸ τῆς πανεπιστημιακῆς Ἀριστερᾶς.
